فیلم My Big Fat Greek Wedding 3 2023

با مادرشان که به زوال عقل مبتلاست، خانواده‌ای با مواجهه‌ای نزدیک با مرگ تصمیم می‌گیرند به وطن اجدادی‌شان در یونان بازگردند و یک دورهمی خانوادگی برگزار کنند. «تولا» (با اجرای نویسنده-کارگردان نیا واردالوس) و همسر آمریکایی‌اش «یان» (جان کوربت) همراه برادر موآراسته‌اش «نیک» (لوئیس ماندیلور)، دو عمه دانا، و زوجی که هنوز خودشان هم عاشق بودن‌شان را درک نکرده‌اند—«پاریس» (النا کامپوریس) و «ارسطو» (الیاس کاکاواس)—راهی...

با مادرشان که به زوال عقل مبتلاست، خانواده‌ای با مواجهه‌ای نزدیک با مرگ تصمیم می‌گیرند به وطن اجدادی‌شان در یونان بازگردند و یک دورهمی خانوادگی برگزار کنند. «تولا» (با اجرای نویسنده-کارگردان نیا واردالوس) و همسر آمریکایی‌اش «یان» (جان کوربت) همراه برادر موآراسته‌اش «نیک» (لوئیس ماندیلور)، دو عمه دانا، و زوجی که هنوز خودشان هم عاشق بودن‌شان را درک نکرده‌اند—«پاریس» (النا کامپوریس) و «ارسطو» (الیاس کاکاواس)—راهی می‌شوند. در آنجا با شهردار محلی «ویکتوری» (ملینا کوتسلو) آشنا می‌شوند؛ زنی مشتاق که به نظر می‌رسد خود او بیش از حد این گردهمایی را تبلیغ کرده و شاید تنها میهمانان واقعی همین‌ها باشند. استقبال محلی به‌خاطر شخصیت سنگدل و غرغرو و در عین حال برجسته «الکساندرا» (آنتی آندریوپولو) گاه و بی‌گاه دچار فراز و فرود می‌شود، اما وقتی همه درمی‌یابند چقدر با هم نسبت فامیلی نزدیک دارند و جست‌وجو برای دوستان قدیمی پدر آغاز می‌شود، فضا کمی گرم‌تر می‌گردد. حاصل کار کمدی خانوادگی بسیار ملایمی است که گاهی لبخندی بر لب می‌آورد؛ به کلیشه‌ها تکیه زیادی دارد و در نمای بصری زیبا اما از نظر روایت کاملاً قابل‌پیش‌بینی بوده و حال‌وهوای سریال‌های صاب‌اُپرا را دارد. کامپوریس و کاکاواس جنبهٔ ظاهری فیلم را تأمین می‌کنند و عمه‌ها گهگاه پندهایی می‌دهند که لاینا کازان در نقش «ماریا» را یادآور جوآن ریورز می‌کند. در غیر این صورت، این فیلم صرفاً یک سرگرمی فراموش‌شدنی تابستانی است که تا حدی شبیه «مامّا میا» (۲۰۰۸) به‌نظر می‌رسد، اما بدون آهنگ‌های جذاب رقصی؛ دیدنی است اما چندان برجسته نیست. «My Big Fat Greek Wedding 3» بیشتر ناکام است تا موفق. بزرگداشت شخصیت گاس پورتوکالوس (مایکل کنستانتاین) و فیلم‌برداری در یونان از معدود نکات مثبتی است که می‌توان دربارهٔ آن گفت؛ بقیه—هرچند همچنان با شیرینی معمول فیلم‌های قبلی همراه است—متأسفانه آن‌چنان جالب توجه نیست. نیا واردالوس اجرای محکم دیگری ارائه می‌دهد، اما خلأ حضور کنستانتاین به‌صراحت احساس می‌شود. سایر بازیگران عملکرد قابل‌قبولی دارند، اما به‌جز واردالوس کسی در ذهن مخاطب باقی نمی‌ماند. با توجه به اینکه قسمت دوم غیرمنتظره خوب از آب درآمد، احتمالاً شایسته بود که یک اثر ضعیف هم سرِ راه باشد.