فیلم Final Score 2018

فیلم‌های مستقیم به ویدیو و به‌درخواست که معمولاً اکران سینمایی گسترده‌ای ندارند، اغلب کیفیت پایین یا دست‌کم کمرنگی دارند. اما گهگاه یکی‌شان غافلگیرکننده از آب درمی‌آید. Final Score هرچند در جاهایی احمقانه می‌شود، اما سرگرم‌کننده و مفرح بود. دیِو باتیستا در نقش مایکل ناکس ظاهر می‌شود؛ سربازی سابق که برای دیدن زن بیوه «برادرش» و دخترش دَنی (لارا پیک) آمده — پدربزرگ دَنی در یک ماموریت...

فیلم‌های مستقیم به ویدیو و به‌درخواست که معمولاً اکران سینمایی گسترده‌ای ندارند، اغلب کیفیت پایین یا دست‌کم کمرنگی دارند. اما گهگاه یکی‌شان غافلگیرکننده از آب درمی‌آید. Final Score هرچند در جاهایی احمقانه می‌شود، اما سرگرم‌کننده و مفرح بود. دیِو باتیستا در نقش مایکل ناکس ظاهر می‌شود؛ سربازی سابق که برای دیدن زن بیوه «برادرش» و دخترش دَنی (لارا پیک) آمده — پدربزرگ دَنی در یک ماموریت به رهبری ناکس کشته شده بود — و قصد دارد دَنی را به یک بازی فوتبال ببرد. در همین حال، آرکادی بلاو (ری استیونسن) و گروه تروریست‌هایش وارد استادیوم می‌شوند. بلاو درمی‌یابد که برادرش دیمیتری (پیرس برازنان) هفده سال پیش مرگش را جعل کرده تا خون‌ریزی در جریان انقلاب در کشور ساکویا متوقف شود. آرکادی معتقد است وقتی مردم دیمیتری را زنده ببینند — حالا پس از جراحی پلاستیک که او را شبیه پیرس برازنان کرده — شورش دوباره شعله‌ور خواهد شد. آرکادی و تیمش نه‌تنها سیگنال‌ها را قطع کرده‌اند تا کسی نتواند از موبایل استفاده کند، بلکه ستون‌هایی در استادیوم را با مواد منفجره C4 بمب‌گذاری کرده‌اند. وقتی ناکس از ماجرا باخبر می‌شود، اول برای حفاظت از دَنی وارد عمل می‌شود و سپس با کمک کارمند استادیوم، فیصل (آمیت شاه)، که با جای‌جای استادیوم آشناست، علیه آرکادی می‌جنگد. خشونت بی‌رحمانه‌ای رخ می‌دهد. صادقانه باید بگویم از Final Score لذت بردم. فیلم جاهایی بسیار مسخره است — از جمله صحنه‌ای که ناکس با موتور روی سقف پارچه‌ای می‌راند و دیالوگ‌هایی که گاهی موجب چشم‌گردانی می‌شوند؛ یکی از دیالوگ‌ها آخر فیلم مرا یاد جمله‌ای در Signs انداخت — اما دیو باتیستا نشان می‌دهد کاریزمای کافی برای پیش بردن فیلم را دارد و ری استیونسن هم، بی‌تعجب، نقش یک شرور مؤثر را ایفا می‌کند، هرچند انگیزه‌های شخصیتش چندان حساب‌شده نیست. پیرس برازنان هم با وجود حضور کوتاه و دیالوگ اندک، تلاشش را کرده و تأثیرگذار است؛ راستش دلم می‌خواست برازنان نقش منفی را بازی کند. کارگردانی اسکات مان (که پیش‌تر فیلم نسبتاً کسل‌کننده Heist را ساخته بود) در اکشن‌ها قابل قبول است و حتی در لحظات مضحک هم تعلیق حفظ می‌شود. فیلمنامه را «برادران لینچ» (دیوید و کیت لینچ، هر دو در نخستین فیلم بلند خود) و جاناتان فرانک نوشته‌اند. در مجموع، این فیلم یک اکشن-تریلر بزرگ و شگفت‌انگیز نیست و بی‌شباهت به Die Hard نیست، اما با در نظر گرفتن سابقه اغلب فیلم‌های مستقیم به ویدیو که معمولاً ضعیف‌اند، این یکی نسبتاً خوب از آب درآمد. شاید دقیقاً یک شاهکار نباشد، اما صادقانه: ری استیونسن و کرگ کانوی به‌عنوان تروریست‌های اروتِش که در یک بازی همرز با دیو باتیستا روبه‌رو می‌شوند، در یک فیلم «شبیه Die Hard اما…» با موسیقی متن عالی؟ این فیلم فقط یک سکانس چراغ نئونی کم دارد تا انگار دقیقاً برای من ساخته شده باشد. امتیاز نهایی: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً پیشنهاد می‌کنم ببینید. در عین حال، این نمونه‌ای نسبتاً ضعیف از ژانری است که وقتی سازنده‌ها ایده‌ی دیگری ندارند تولید می‌کنند: یک اکشن سطحی و نه‌چندان هوشمند پر از کلیشه‌ها و کلیشه‌های آشنا.