فیلم Her 2013

Spike Jonze در فیلم «او» (Her) به بررسی عمیق عشق و روابط انسانی پرداخته و داستانی را در آینده‌ای نزدیک روایت می‌کند که مرزهای بین انسان و هوش مصنوعی به طور فزاینده‌ای محو شده‌اند. خواکین فینیکس با بازی درخشان خود به عنوان تئودور، مردی تنها که در جست‌وجوی پیچیدگی‌های صمیمیت از طریق رابطه‌اش با سامانتا، یک سیستم‌عامل با صدای اسکارلت جوهانسون، عمل می‌کند، تجربه‌ای عاطفی...

Spike Jonze در فیلم «او» (Her) به بررسی عمیق عشق و روابط انسانی پرداخته و داستانی را در آینده‌ای نزدیک روایت می‌کند که مرزهای بین انسان و هوش مصنوعی به طور فزاینده‌ای محو شده‌اند. خواکین فینیکس با بازی درخشان خود به عنوان تئودور، مردی تنها که در جست‌وجوی پیچیدگی‌های صمیمیت از طریق رابطه‌اش با سامانتا، یک سیستم‌عامل با صدای اسکارلت جوهانسون، عمل می‌کند، تجربه‌ای عاطفی را به نمایش می‌گذارد. این فیلم نه یک رومانس معمولی، بلکه سفری تفکر برانگیز به عمق وجود انسانی، تنهایی، نیاز به ارتباط و ماهیت تلخ و شیرین عشق است. اگرچه این فیلم به عنوان علمی‌تخیلی معرفی شده، اما به شدت به جنبه‌های عاطفی و وجودی وابسته است. فضای آینده‌نگرانه فیلم به طور باورپذیری نزدیک است و منعکس‌کننده وابستگی فزاینده ما به فناوری به عنوان منبعی برای همراهی و ارتباط است. جانز داستانی را به تصویر می‌کشد که همزمان دلگرم‌کننده و دل‌شکسته‌کننده است و از کلیشه‌ها دوری می‌جوید و به عمق روان‌شناسی شخصیت اصلی می‌پردازد. تصویربرداری و اجراها از عناصر برجسته این فیلم هستند و شیمی بین فینیکس و جوهانسون رغم غیبت فیزیکی دومی، قابل توجه است. ریتم فیلم و برخی از تم‌های بزرگسالانه ممکن است برای همه مناسب نباشد، اما برای کسانی که به آن توجه می‌کنند، «او» تجربه‌ای غنی و چندلایه را ارائه می‌دهد. این فیلم، جست‌وجویی زیبا و غم‌انگیز، گاهی آزاردهنده، برای بررسی مفهوم عشق و عشق‌ورزی است و نظری عمیق درباره جهت‌گیری فزاینده دیجیتالی روابط انسانی ارایه می‌دهد. «او» جواهر سینمایی است که پس از پایان فیلم، تأثیرش باقی می‌ماند و بینندگان را به تفکر درباره ماهیت ارتباط در دنیای در حال تحول ما ترغیب می‌کند.