فیلم Piranha 3DD 2012

شوخی آخرش به‌جاِی ما برگشته. خودم از آن فیلم‌هایی خوشم می‌آید که لازم نیست زیاد فکر کنی؛ اینکه بتوانی راحت لم بدهی و بدون دغدغه دربارهٔ تم‌ها، دستورکارها یا مواضع سیاسی خودت را در فیلم غرق کنی، نوعی آرامش دارد. اما وقتی فیلم‌ساز از تو می‌خواهد نه فقط مغزت را کنار بگذاری، بلکه با آن مثل توپ بازی کند و آن را توی سطل زباله بیندازد،...

شوخی آخرش به‌جاِی ما برگشته. خودم از آن فیلم‌هایی خوشم می‌آید که لازم نیست زیاد فکر کنی؛ اینکه بتوانی راحت لم بدهی و بدون دغدغه دربارهٔ تم‌ها، دستورکارها یا مواضع سیاسی خودت را در فیلم غرق کنی، نوعی آرامش دارد. اما وقتی فیلم‌ساز از تو می‌خواهد نه فقط مغزت را کنار بگذاری، بلکه با آن مثل توپ بازی کند و آن را توی سطل زباله بیندازد، دیگر قابل قبول نیست. نسخهٔ ۲۰۱۰ الکساندر آژا از «پیرانا» کلی خوش‌گذرانی داشت؛ حتی در شکل دوبعدی هم چشمک شیطنت‌آمیزی داشت. اما این اثر ــ برعکس ــ باعث شرمساری همهٔ دست‌اندرکاران است. چه کسی از زیبایی زنانه خوشش نمی‌آید؟ فارغ از سلیقهٔ جنسی هر کس، باید مرده باشی که از تماشای جلوه‌های زنانه لذت نبری. اما وقتی این موضوع تنها نقطهٔ فروش فیلم شود و هدف تنها جذب جمعیت محدودی از تماشاگران باشد، مشکل جدی است. جان گلاجر (کارگردان به معنای وسیع کلمه) ظاهراً می‌خواهد برای این نسلِ دنبال لذت‌های خام فیلمی شبیه «پورکیز» بسازد و حتی فکر می‌کند چاشنی‌ای از گرایندهاوس ممکن است نظر جوانان مراکز خرید و اسکیت‌بازها را جلب کند. همه‌چیز در این فیلم بوی گند می‌دهد: بازی‌ها، تلاش‌های بیهوده برای ایجاد تعلیق، شوخی‌های بی‌موقع، کلیشه‌های بد، جلوه‌های ویژهٔ مضحک و غیره. گفتن اینکه «قرار بوده دم‌دستی، سخیف و طعنه‌آمیز باشد» اینجا توجیه‌پذیر نیست؛ فیلم‌سازی بد، همچنان فیلم‌سازی بد است، مخصوصاً وقتی صرفاً برای به جیب زدن پول ساخته شده باشد. خلاصه اینکه من می‌روم خودم را در یک تانک پر از پیرانا بیندازم، چون احتمالاً آن از تحمل دوبارهٔ این فیلم بهتر است. امتیاز: 1/10 --- پیراناها بازگشته‌اند. چرا؟ راستش نمی‌دانم و خیلی هم برایم مهم نیست؛ اما بازگشته‌اند و منظرهٔ ناراحت‌کننده‌ای است. این بار طعمهٔ خود را به پارک آبی می‌کشند و خودتان می‌توانید حدس بزنید چه می‌شود: قتل‌های بی‌پایان و بی‌هدف، خون همه‌جا. آدم‌هایی هم هستند؛ یک باکره، یک آدم حریص، یک ناجی شنا مشهور، چند جوان بی‌گناه و یک پلیس فاسد و غیره... اما هیچ‌کدام اهمیت چندانی ندارد؛ آنها همدیگر را نجات نمی‌دهند و البته نمی‌توانند این فیلم را نجات دهند. باید اعتراف کنم که می‌دانستم چه چیزی را شروع می‌کنم، اما با این حال نشستم و تماشا کردم. دست‌کم می‌توان گفت تجربهٔ دردناکی بود و چند خندهٔ اندک هم که داشت، خنده‌هایی مصنوعی و ضعیف بودند. واقعاً دوست دارم بدانم چه کسانی این‌گونه فیلم‌ها را دوست دارند و چرا تماشایشان می‌کنند. چرا من این را دیدم؟ کاش جواب خوبی داشتم. به هر حال، روزهای تماشای هر چیز حتی کمی شبیه به این برایم تمام شده است. --- عنوان خلاقانه، حضور کوتاه هاف، و صحنه‌ای که جوش بخش‌هایی از خودش را قطع می‌کند. «پیرانا 3DD» تمام‌قد روی مولفهٔ احمقانهٔ فرنچایز سرمایه‌گذاری کرده؛ اگر این با طنزِ بیشتری همراه بود، ممکن بود جواب بدهد، اما متأسفانه بیشتر مزخرف است تا سرگرم‌کننده. اگر از این دست فیلم‌ها خوشتان می‌آید باز هم می‌تواند تا حدی سرگرم‌کننده باشد، اما حتی از پیشینیانش هم ضعیف‌تر است. امتیاز نهایی: دو ستاره — نکاتی دارد که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیفی است. --- تماشای خوبی بود؛ احتمالاً باز هم خواهم دید و آن را پیشنهاد می‌کنم. در مقایسه حتی با نسخهٔ ۱۹۹۵، این نسخه قطعاً میزان برهنگی و خون‌ریزی را افزایش داده یا حداقل خون بیشتری دارد. از آنجا که این فیلم بیشتر در ژانر کمدی-ترسناک قرار می‌گیرد، قرار دادن داستان در یک پارک آبی که «وحشی می‌شود» تا حد زیادی جواب می‌دهد. ممکن است فکر کنید با شروع کشتارها کمدی تمام می‌شود، اما شوخی‌ها تا انتها ادامه دارد و هرچند همهٔ آنها «باشکوه» نیستند، اما این فیلم هم فیلمی باشکوه نیست. از دیدن دنیل پانابیکر در این فیلم واقعاً متعجب (و خوشحال) شدم، چون او نقش نسبتاً جدی‌ای بازی می‌کند و بیشتر احساسات واقعی فیلم را بر دوش دارد؛ نقشی که معمولاً از او نمی‌بینم ولی عالی از پسش برآمده است. دیوید کوشنر هدایت طنز را برعهده دارد (و در این کار خوب است) و بازیگران دیگر هم کمک‌های قابل‌قبولی می‌کنند. دیوید هاسلهاف، کریستوفر لوید و وینگ ریمز هم در نقش‌های کوتاه حضور دارند. چیز زیادی برای گفتن در این فیلم نیست: آب، ماهی، آدم‌ها و ترکیبی از این‌ها که در درجات مختلفی هم خنده‌دار و هم ترسناک‌اند. --- «پیرانا 3DD» از نسخهٔ قبلی‌اش «پیرانا 3D» هم ضعیف‌تر است، با این حال بخش‌هایی دارد که کمی در ذهن می‌ماند (برخلاف قسمت قبل). سه نکته‌ای که کمی دوست داشتم: وینگ ریمز، دیوید هاسلهاف و شوخیِ سرِ دیوید کوشنر. اما واقعاً همین است؛ فیلم بدی‌ست، بی‌تردید. حتی انگار تقلیدی محو از فیلم قبلی است، که خودش هم فیلم خوبی نبود. شخصیت‌های انسانی در این فیلم بسیار خسته‌کننده‌اند و پیراناها هم در هنگام تماشا برایم چندان تأثیرگذار نبودند. خوشبختانه زمان فیلم کوتاه است. دنیل پانابیکر بهترین بازیگر فیلم است، بجز ریمز و هاسلهاف که با نقش‌های نسبتاً کوتاه نمایش‌چیی کردند. شخصیت آدریان مارتینز تقریباً جواب می‌دهد و دیدن بازگشت کریستوفر لوید هم جالب بود. دیدن مت لینتز هم جالب است، پیش از حضورش در «مردگان متحرک». و بله، شاید دارم بیش از حد به داستان‌پردازی نسل این فیلم‌ها جدی می‌گیرم، اما مگر قرار نبود پیراناها در این نسخه غول‌پیکر باشند بر اساس پایان فیلم اول؟ این دومین فیلم با یک اشاره به پیراناهای راه‌رونده تمام می‌شود، که ایده‌ای به همان اندازه بد است که پیراناهای پرنده در «Piranha II: The Spawning» بودند. خوشبختانه اشارهٔ فوق چندان به واقعیت تبدیل نشد چون این فیلم دنبالهٔ دیگری نگرفت. فکر می‌کنم تا زمانی که کسی دوباره تصمیم به بازسازی «پیرانا» نگیرد زمان زیادی نمانده؛ حدس من ۲۰۳۰ است.