فیلم The Magnificent Ambersons 1942

در واقع این داستان تا حدودی غم‌انگیز است؛ هرچند با توجه به ثروت و فرصت‌هایی که به جوانی مثل «جرج» (تیم هولت) داده شده، ممکن است گفتنِ این‌که غم‌انگیز است، بیهوده به‌نظر برسد. او در خانواده‌ای مرفه و برخوردار از مقام و امتیاز به‌دنیا می‌آید و در نتیجه به مرد جوانی تبدیل می‌شود که تقریباً هیچ قدردانی‌ای نسبت به هیچ‌چیز ندارد—تنها کاری که می‌خواهد انجام...

در واقع این داستان تا حدودی غم‌انگیز است؛ هرچند با توجه به ثروت و فرصت‌هایی که به جوانی مثل «جرج» (تیم هولت) داده شده، ممکن است گفتنِ این‌که غم‌انگیز است، بیهوده به‌نظر برسد. او در خانواده‌ای مرفه و برخوردار از مقام و امتیاز به‌دنیا می‌آید و در نتیجه به مرد جوانی تبدیل می‌شود که تقریباً هیچ قدردانی‌ای نسبت به هیچ‌چیز ندارد—تنها کاری که می‌خواهد انجام دهد، قایق‌رانی است. با پیشرفت داستان، بازگشت «یوژین» (جوزف کاتن) را می‌بینیم؛ مردی که مادرش، اکنون بیوه (دولورس کاستلو)، پیش از آن‌که یک مشاجرهٔ کودکانه او را به آغوش «ویلبر»—مردی یکنواخت اما قابل‌اطمینان—بکشاند، واقعاً او را دوست داشته است. «جرج» مصمم است هر گونه شعله‌ور شدن دوبارهٔ عشق گذشته‌شان را کاملاً خاموش کند و بدین‌سان، به‌طور کلی، بدبختی برای همهٔ درگیران در پی می‌آید. روشن است که «جرج» در مسیر سقوط است، و به‌زودی جمعیتی حاضر می‌شوند تا به این سقوط دامن بزنند، زیرا تکبر و بی‌تخیّلی او برای همه—از جمله خودش—ویرانی به همراه می‌آورد. این فیلم ملودرامی ملایم است و از لحاظ اکشنِ مرسوم تا حد زیادی تهی؛ اما شخصیت‌ها به‌خوبی تجسم‌کنندهٔ نگرش‌های ولنگارانه و گرفتنِ همه‌چیز به‌عنوان امری بدیهی در میان افرادِ کسل، مرفه، جاه‌طلب و صرفاً نادان‌اند. اگنس مورهد در نقش «فنی»، زن مجردی که می‌کوشد جرج را از بدترین افراط‌هایش بازدارد، برجسته ظاهر می‌شود، و اورسن ولز از وسوسهٔ قضاوت‌گری یا تحکم‌آمیز بودن در روایتش پرهیز می‌کند؛ روایت او گه‌گاه ما را به‌آرامی هدایت می‌کند.