فیلم A Cinderella Story: If the Shoe Fits 2016

«یک داستان سیندرلا دیگر، با یا بدون کفش.» فیلم را دیدم چون سه نسخهٔ قبلیِ بازآفرینی مدرنِ قصهٔ کلاسیک سیندرلا را دیده بودم: پس از هیلاری داف، سلنا گومز و لوسی هِیل، نوبت سوفیا کارسون بود. سیندرلا یکی از شناخته‌شده‌ترین قصه‌هاست و بیش از همه به پردهٔ نقره‌ای آمده؛ اما همین تعدد اقتباس‌ها باعث شده این نسخه‌ها کیفیت یکنواختی نداشته باشند. نکتهٔ مثبت این نسخه آن است...

«یک داستان سیندرلا دیگر، با یا بدون کفش.» فیلم را دیدم چون سه نسخهٔ قبلیِ بازآفرینی مدرنِ قصهٔ کلاسیک سیندرلا را دیده بودم: پس از هیلاری داف، سلنا گومز و لوسی هِیل، نوبت سوفیا کارسون بود. سیندرلا یکی از شناخته‌شده‌ترین قصه‌هاست و بیش از همه به پردهٔ نقره‌ای آمده؛ اما همین تعدد اقتباس‌ها باعث شده این نسخه‌ها کیفیت یکنواختی نداشته باشند. نکتهٔ مثبت این نسخه آن است که در خط زمانی، لوکیشن و بازیگران متفاوت است و همین باعث می‌شود به‌نوعی تماشایی باشد؛ اما در مجموع انتظاری که می‌توان از یک اثر خوب داشت برآورده نمی‌شود. از نظر من کم‌رمق‌ترین قسمتِ مجموعه است و نشان می‌دهد بهتر است کمتر به تولید ادامهٔ این سری پرداخته شود. خلاصهٔ داستان همان روایت آشنای سیندرلاست، فقط بدون جادو و بدون منطق کافی در جهانِ فیلم. صحنه‌های مَخوّنِ پوشش (تغییر هویت/رُخ‌پوشی) اغلب کودکانه و مضحک به‌نظر می‌رسیدند. فیلم در بهترین حالت «سرگرم‌کننده برای گذر زمان» است؛ نه بیشتر. بازیگران عملکرد نسبتاً قابل قبولی داشتند و موزیک‌ها هم در سطح قابل قبول بودند. فیلم را یک رقص‌آفرین که کارگردان شده برای اولین فیلم بلندش ساخته است؛ پروژه‌ای که با توجه به سابقهٔ سازنده‌اش می‌توانست به یک موزیکال تمام‌عیار تبدیل شود، اما چنین نشد. برخی، به‌ویژه دختران جوان، از آن لذت خواهند برد؛ اما من آن را توصیه نمی‌کنم مگر واقعاً مشتاق دیدنش باشید. در کلیتِ مجموعهٔ «A Cinderella Story» نقش هیلاری داف به‌عنوان بهترین و شناخته‌شده‌ترین نسخه برجسته است؛ نسخه‌های بعدی موفق به بازسازی همان جادوی اولیه نشده‌اند و صرفاً با افزودن روایت‌های فرعی و فاصله گرفتن از هستهٔ داستان اصلی خسته‌کننده شده‌اند. تلاش‌ها برای تکرار موفقیت‌های نسخه‌های کلاسیک والت دیزنی یا اجراهای موسیقایی بزرگ‌تر کمتر نتیجه‌بخش بوده و مجموعه را دچار افت و بی‌اهمیتی کرده است. نسخهٔ سلنا گومز نتوانست به ارتفاعاتِ هیلاری داف برسد، نسخهٔ لوسی هیل نیز به‌خاطر اجرای ضعیف و دورشدن از جوهرهٔ داستان نقد شد، و نسخهٔ سوفیا کارسون که می‌کوشید عناصری شبیه «گریس» را وارد کند، در نهایت ناامیدکننده ظاهر شد و یکی از نقاط پایین این مجموعه محسوب شد. نسخهٔ لورا مارانو («Christmas Wish») نیز ضعیف‌ترین حلقه به‌شمار می‌آید و روند نزولی کیفیت را تثبیت می‌کند. با ادامهٔ ساخت نسخه‌های جدید، استقبال سردِ آثار اخیر شور و اشتیاق برای دنبال‌کردنِ بیشتر این سری را کاهش داده است و مخاطب با روندی رو به افول مواجه است. امتیاز نهایی: 4/10