فیلم The Friends of Eddie Coyle 1973

همه باید به مادرشان گوش دهند. رابرت میچام در نقش اِدی «فینگرز» کوایل، خلاف‌کاری بوستونی، در ورطهٔ مشکلات غرق شده است؛ پلیس او را کاملاً محاکمه‌شده می‌داند و در معرض حکم طولانی زندان قرار دارد. اما اگر خبرچین شود، ممکن است از قید زندان رها شود. این فیلم مدت‌ها در انبار نسخه‌های قاچاق سرگردان مانده بود، اما خوشبختانه بالاخره به حقش رسید و اکنون می‌توان آن را...

همه باید به مادرشان گوش دهند. رابرت میچام در نقش اِدی «فینگرز» کوایل، خلاف‌کاری بوستونی، در ورطهٔ مشکلات غرق شده است؛ پلیس او را کاملاً محاکمه‌شده می‌داند و در معرض حکم طولانی زندان قرار دارد. اما اگر خبرچین شود، ممکن است از قید زندان رها شود. این فیلم مدت‌ها در انبار نسخه‌های قاچاق سرگردان مانده بود، اما خوشبختانه بالاخره به حقش رسید و اکنون می‌توان آن را در تمام شکوه دید. پیتر ییتس کارگردانی کرده و پل مونش فیلمنامه را از رمان جورج وی. هیگینز اقتباس کرده است. در کنار میچام، پیتر بویل، ریچارد جردن، استیون کیتس و الکس روکّو بازی می‌کنند. موسیقی اثر از دیو گروزین و فیلم‌برداری از ویکتور جی. کمپِر است. این فیلم هدیه‌ای برای دوستداران نوآر است؛ بازگشتی به روزهای درخشان موج اول نوآر در دههٔ 1940. چه کسی بهتر از چهرهٔ خشن و فرسودهٔ میچام می‌توانست این داستان را جلو ببرد؟ فضای فیلم همیشه مغموم است و حس یأس مانند درفش مرگ بر سر قهرمان ما سایه افکنده. دنیای زیرزمینی که ییتس و تیمش تصویر کرده‌اند، به‌خوبی تا اصول اولیه تقلیل یافته است؛ خبری از زرق و برق فریبنده نیست، بلکه جرم و پیامدهایش، عملیات خیابانی واقع‌گرایانه و شخصیت‌پردازی‌های باورپذیر را می‌بینیم. با غالب بودن دیالوگ بر روایت، این فیلم برای عاشقان صرفِ اکشن نیست؛ هرچند سکانس‌های مهم آن با مهارت تمام صحنه‌پردازی شده‌اند. این نئو-نوآر احترام زیادی به پیشینیان سینمایی خود می‌گذارد و با نقش‌آفرینی درخشان میچام همراه است؛ پایان‌بندی نیز از مسئولیت‌پذیری فروگذار نمی‌کند. دوستداران نوآر خوشحال باشید! نمره: ۹/۱۰