فیلم Rumble in the Bronx 1995

طنزی همدلانه و صحنه‌های درگیری چشمگیر در فیلمی با ساخت بسیار ضعیف که تماشاگر را سرگرم می‌کند. گرچه بازیگر را از فیلم‌های دیگر می‌شناختم، این اولین فیلم جکی چان بود که دیدم. او نقش جوانی خوش‌برخورد از هنگ‌کنگ را بازی می‌کند که برای عروسی عمویش به ایالات متحده می‌آید؛ عمویش سال‌ها در برانکس، نیویورک زندگی کرده است. در طول اقامت، شاهد فروش مغازه عمویش برای بازنشستگی...

طنزی همدلانه و صحنه‌های درگیری چشمگیر در فیلمی با ساخت بسیار ضعیف که تماشاگر را سرگرم می‌کند. گرچه بازیگر را از فیلم‌های دیگر می‌شناختم، این اولین فیلم جکی چان بود که دیدم. او نقش جوانی خوش‌برخورد از هنگ‌کنگ را بازی می‌کند که برای عروسی عمویش به ایالات متحده می‌آید؛ عمویش سال‌ها در برانکس، نیویورک زندگی کرده است. در طول اقامت، شاهد فروش مغازه عمویش برای بازنشستگی و گذراندن پیری در یک مزرعه می‌شود، و هم‌زمان باید با یک گروه موتورسواری و یک سازمان مافیایی روبه‌رو شود که یک کیف الماس را گم کرده‌اند و سرانجام آن کیف به دست شخصیت جکی چان می‌افتد. طبیعتاً همه‌چیز به زد و خورد منتهی می‌شود. فیلم در انجام وظیفه ساده و مستقیمش—سرگرم‌کردن تماشاگر—کاملاً موفق است. ترکیب خوش‌تعادل و به‌موقعی از طنز و اکشن دارد. شوخی‌ها ساده و بی‌ریا هستند اما مؤثرند و به فیلم حالتی آشنا و صمیمی می‌بخشند؛ لذت‌بخش‌اند بدون آن که فیلم را به کمدی احساساتی بدل کنند. نقطه قوت، صحنه‌های مبارزه‌اند: دیدن درگیری‌های بسیار هماهنگ که چان با ده‌ها حریف به‌طور هم‌زمان اجرا می‌کند و در آن از تمام تجربیاتش در هنرهای رزمی بهره می‌برد، ارزشمند است. با این حال نباید فریب خورد؛ فیلم صحنه‌های مبارزه را کمی سریع‌تر از واقعیت نشان می‌دهد که هرچند تأثیرگذاری را افزایش می‌دهد، واقع‌نمایی را کاهش می‌دهد. جکی چان دوست‌داشتنی است و شاید یکی از قابل‌پذیرترین بازیگران میان ستارگانی باشد که شهرت‌شان بر آثار خشن بنا شده (ژان-کلود ون دام، چاک نوریس و دیگران). او هم برای بازی و هم برای صحنه‌های رزمی‌اش شایسته نمره‌ای خوب است. متأسفانه او تنها بازیگر قابل‌ذکر است؛ دیگران تا حد زیادی آماتور به‌نظر می‌رسند. اما کسی انتظار درس بازیگری از چان نداشته باشد—او همان کاری را می‌کند که از او می‌خواهند: بامزه باشد و مشت و لگد بزند. این جکی چان است، نه لارنس الیویه. آنیتا موئی و فرانسواز یی هم صرفاً به‌خاطر نیاز فیلم به چند چهره زیبا حضور دارند. فیلم‌نامه بسیار ضعیف است و بیشتر بهانه‌ای برای دوزهای بالا از کمدی و زد و خورد است. ضعف فیلمنامه تا حدی است که در نیمه فیلم نام شخصیت‌ها و دلیل آمدن چان به آمریکا را فراموش می‌کنیم؛ این پرسش‌ها خیلی زود بی‌اهمیت به‌نظر می‌رسند (یا دست‌کم در این فیلم بی‌اهمیت فرض شده‌اند). آدم‌های شرور واقعاً ضعیف‌اند—گنده‌لات‌ها ترسیده به‌نظر می‌رسند و گروه موتورسواری مضحک است. با این حال همه این‌ها تا حدودی قابل‌گذشت است وقتی به تدوین ضعیف فیلم فکر می‌کنیم: برش‌ها آشکار و نامناسب‌اند، بعضی صحنه‌ها انگار با چکش چسبانده شده‌اند، برخی ناگهان ظاهر یا ناگهان تمام می‌شوند، و خود فیلم طوری ناگهانی تمام می‌شود که بیشتر شبیه یک قسمت از یک سریال تلویزیونی است تا یک فیلم سینمایی.