فیلم No Retreat, No Surrender 1985

در درجه اول، به نظرم اصطلاح درست برای این فیلم «بروس‌استپلِیشن» است و وقتی اسم ژانری با پسوند «-sploitation» تمام می‌شود، نباید انتظار ارزش بالای تولید، جلوه‌های ویژه خوب یا داستان قابل‌قبولی داشته باشید. معمولاً فیلم‌هایی از این دست از این ویژگی‌ها خالی‌اند و در معدود مواقعی که چنین عناصر مثبتی دیده می‌شود، باید آن‌ها را به‌عنوان یک امتیاز اضافی در نظر گرفت. از نظر فنی، فیلم...

در درجه اول، به نظرم اصطلاح درست برای این فیلم «بروس‌استپلِیشن» است و وقتی اسم ژانری با پسوند «-sploitation» تمام می‌شود، نباید انتظار ارزش بالای تولید، جلوه‌های ویژه خوب یا داستان قابل‌قبولی داشته باشید. معمولاً فیلم‌هایی از این دست از این ویژگی‌ها خالی‌اند و در معدود مواقعی که چنین عناصر مثبتی دیده می‌شود، باید آن‌ها را به‌عنوان یک امتیاز اضافی در نظر گرفت. از نظر فنی، فیلم مثل یک تصادف قطار است؛ از نظر بصری ضعیف به‌نظر می‌رسد، فیلمنامه افتضاح است و دیالوگ‌ها اغلب بد هستند... ...اما همهٔ این‌ها به جذابیتش می‌افزاید و در نهایت با یک قطعهٔ قدیمی و بسیار سرگرم‌کننده مواجه می‌شوید که تا آخر مخاطب را می‌نشاند، حتی اگر برای او نوستالژی‌آور هم نباشد. «No Retreat, No Surrender» کاملاً در دستهٔ فیلم‌های «آن‌قدر بد که خوب است» قرار می‌گیرد و حضور روح بروس لی فقط به وحشتِ سرگرم‌کنندهٔ کلی فیلم می‌افزاید. مطمئناً می‌توانست خیلی بهتر باشد و کسی این را انکار نمی‌کند، اما اگر بهتر بود احتمالاً این‌قدر تماشای آن لذت‌بخش و سرگرم‌کننده نبود.