فیلم A Walk in the Woods 2015

بازکشفِ دوستی قدیمی در پیاده‌رویی طولانی از فیلم‌های اخیر رابرت ردفورد خوشم آمده، اما زمان اکران این‌ها بد بود. نمایش تک‌نفره‌اش «All Is Lost» هم‌زمان با فیلم محبوب «زندگی پی» اکران شد، و حالا «A Walk in the Woods» هم همزمان با «Tracks» و «Wild» آمد. مردم معمولاً فیلم‌های پُر سر و صداتر را انتخاب می‌کنند و آن‌های کم‌پشتوانه‌تر را فراموش می‌کنند یا به شباهت میان‌شان...

بازکشفِ دوستی قدیمی در پیاده‌رویی طولانی از فیلم‌های اخیر رابرت ردفورد خوشم آمده، اما زمان اکران این‌ها بد بود. نمایش تک‌نفره‌اش «All Is Lost» هم‌زمان با فیلم محبوب «زندگی پی» اکران شد، و حالا «A Walk in the Woods» هم همزمان با «Tracks» و «Wild» آمد. مردم معمولاً فیلم‌های پُر سر و صداتر را انتخاب می‌کنند و آن‌های کم‌پشتوانه‌تر را فراموش می‌کنند یا به شباهت میان‌شان اشاره می‌کنند. به هر حال، می‌خواستم این فیلم را ببینم و دیدمش. مثل «Wild» که مسیر Pacific Crest را نشان می‌داد و در غرب آمریکا می‌گذشت، این فیلم هم دربارهٔ مسیر شرقیِ Appalachian است و هر دو از آثار بر پایهٔ زندگی‌نامه‌اند. این مسیر شش ماه طول می‌کشد و تقریباً دو هزار کیلومتر است. با اینکه می‌دانند احتمال موفقیت کم است، این دو مرد مسن با عزم راسخ سفرشان را آغاز می‌کنند. نمی‌دانستم فیلم برگرفته از یک حادثهٔ واقعی است. آن را فیلمی بزرگ یا برتر برای سال ۲۰۱۵ نمی‌دانم، اما دیدنش لذت‌بخش بود. فیلمی کوتاه و دوست‌داشتنی که انتظار چیزی داشتم و چیز دیگری تحویل داد، ولی در مجموع مرا راضی کرد. شاید علتِ حساسیت من این است که فیلم در قالب کمدی آمده و بیشتر شمایلِ محصولی سرگرم‌کننده دارد تا اثری الهام‌بخش؛ اما نمی‌توان جدی‌ بودنِ موضوع را نادیده گرفت؛ چون بر پایهٔ خاطرات واقعی ساخته شده است. مخصوصاً وقتی می‌دانیم آن دو مرد در غروبِ عمرشان‌اند، تلاش‌شان تحسین‌برانگیز به نظر می‌رسد. «نه، نویسندگان بازنشسته نمی‌شوند. یا خودشان را مست می‌کنند تا بمیرند یا مغزشان را از کار می‌اندازند.» همیشه فیلم‌هایی را که کودکان یا سالمندان را با روایتِ خوب نشان می‌دهند دوست داشته‌ام. فیلم‌های کودکانه تماشاگر را سرگرم می‌کنند و فیلم‌های پیران از تجربه‌هایشان درس می‌دهند؛ گاهی هم برای مبارزاتشان همدلی ایجاد می‌کنند. چند نقش زن بزرگ‌تر در داستان حضور دارند، اما در روایت اصلی نقشی محوری ندارند. این فیلم حولِ دو شخصیت است که به‌خوبی اجرا شده‌اند: رابرت ردفورد (۸۰ ساله) در نقش بیل برایسون حدود شصت‌ساله و نیک نولت در نقش کاتز که عملاً نمایش را از آنِ خود می‌کند. باید اعتراف کنم نیک نولت ستونِ فقرات فیلم است؛ وگرنه شاید تماشاگران، از جمله خودم، عطایش را به لقایش می‌بخشیدند. فیلم فقط دربارهٔ پیاده‌روی یا دستیابی به هدفی ناگهانی در دوران پیری نیست. چند نما از منظره‌های زیبا دارد، شبیه آنچه در نقاشی‌های قرن هفدهم و هجدهم دیده‌ایم. هرچند فیلم کمدی است، عمدتاً با واقعیت‌ها سروکار دارد: بازکشف دوستیِ از دست‌رفته و زنده‌کردنِ خاطرات قدیمی. گویی تمامِ زندگیِ آن‌ها برای چند دقیقه در قالبِ بازگویی‌های شیرین بازمی‌گردد. فیلم دارای رده‌بندی R است، چون اکثر شوخی‌ها بزرگ‌سالانه‌اند. اگر آن را دیدید، پیشنهاد می‌کنم با بهترین دوست‌تان تماشا کنید؛ چون ممکن است آیندهٔ خودتان را در آن ببینید. جمع‌بندی‌ام این است که فیلم حتماً واجب‌التماشا نیست، اما اگر به دنبال ماجرایی عظیم نیستید — بلکه تجربه‌ای احساسی و تا حدی جدی می‌خواهید — شما را ناامید نمی‌کند. اگر این فیلم مربوط به قبل از دههٔ ۹۰ بود، احتمالاً به‌عنوان فیلمی خوب شناخته می‌شد؛ اما در این دنیای مدرنِ پر از جلوه‌های ویژهٔ کامپیوتری، فیلم‌های دربارهٔ زندگی و کشف خود در ذهنِ جوان‌ترها کمرنگ شده‌اند. آن‌ها بیشتر ابرقهرمان، موسیقی بلند، لباس‌های فریبنده و البته خشونت می‌خواهند. امتیاز: 7/10 خیلی پیر برای راک‌اند‌رول، اما نه برای پیمایش مسیرِ آپالاچیان رابرت ردفورد در نقش نویسنده‌ای فراتر از دورانِ جوانی بازی می‌کند که تصمیم می‌گیرد مسیر ۲۲۰۰ مایلیِ Appalachian را طی کند. پس از آنکه همسرش (اما تامپسون) اصرار می‌کند همراهی برای او پیدا کند، تنها کسی که حاضر می‌شود یک دوستِ پیر و چاق با مشکل الکل است (نیک نولت). کریستن شال و مری استینبرگن نقش‌های فرعی دارند. «A Walk in the Woods» (۲۰۱۵) درام/ماجرایی است که با حضور دو کهنه‌کار حرفه‌ای، به‌طور مداوم خنده‌دار و سرگرم‌کننده است و در عین حال دربارهٔ پیری نکات قابل‌تأملی ارائه می‌دهد. بعضی‌ها اعتراض کرده‌اند که ردفورد و نولت برای این نقش‌ها زیاد پیر بوده‌اند (در زمان فیلم‌برداری به‌ترتیب ۷۸ و ۷۳ ساله بودند)، در حالی که کاتز و بیل برایسون واقعی در بیوگرافی طنزآمیزِ ۱۹۹۸ در چهل‌سالگی بودند؛ اما بدون حضور این دو بازیگر فیلم ساخته نمی‌شد و به‌علاوه آن‌ها در نقش‌ها مؤثرند و نکتهٔ دور از فرم بودن و وضعیت بدنیِ خواهانِ پیاده‌رویِ میانسال را به‌خوبی منتقل می‌کنند. این فیلم به‌مراتب از «The Way»ِ امیلیو استوزِ پنج سال پیش برتر است. مدت زمان: ۱ ساعت و ۴۴ دقیقه. فیلم‌برداری در طول مسیر Appalachian در کارولینای شمالی، جورجیا، پنسیلوانیا و ویرجینیا و همچنین در شارون، کنتیکت انجام شده است. نمره: B-