فیلم The Hunt for Red October 1990

استراتژی‌های زیردریایی با شون کانری، الک بالدوین و اسکات گلن اندکی پیش از به قدرت رسیدن گورباچف در اتحاد جماهیر شوروی، فرماندهٔ برجسته‌ای (شون کانری) زیردریایی پیشرفته‌ای را برای سفر آغازین و انجام آزمایش‌های موشکی سواحل شرقی آمریکا به دریا می‌فرستد. اتفاقی رخ می‌دهد که خشم مقامات شوروی را برمی‌انگیزد و تحلیل‌گر سیا (الک بالدوین) گمان می‌برد ممکن است کاپیتان درصدد فرار باشد. جیمز ارل جونز،...

استراتژی‌های زیردریایی با شون کانری، الک بالدوین و اسکات گلن اندکی پیش از به قدرت رسیدن گورباچف در اتحاد جماهیر شوروی، فرماندهٔ برجسته‌ای (شون کانری) زیردریایی پیشرفته‌ای را برای سفر آغازین و انجام آزمایش‌های موشکی سواحل شرقی آمریکا به دریا می‌فرستد. اتفاقی رخ می‌دهد که خشم مقامات شوروی را برمی‌انگیزد و تحلیل‌گر سیا (الک بالدوین) گمان می‌برد ممکن است کاپیتان درصدد فرار باشد. جیمز ارل جونز، سم نیل و کورتی‌نی بی. ونس نیز در فیلم حضور دارند. بر مبنای رمان تام کلنسی (1984) ساخته شده، شکار اکتبر سرخ (1990) یک تریلر جنگ سرد خوش‌ساخت است و نخستین فیلم از مجموعهٔ فعلی پنج‌گانه پیرامون شخصیت «جک رایان» به شمار می‌رود. دنباله‌های بعدی «بازی‌های میهن‌پرستانه» (1992) و «خطر قریب‌الوقوع» (1994) با هریسون فورد ساخته شدند؛ سپس بن افلک در «مجموعه‌ای از همهٔ ترس‌ها» (2002) و کریس پاین در «جک رایان: مأمور سایه» (2014) این نقش را ایفا کردند. برای لذت بردن از این فیلم باید با حال و هوای درام/هیجانِ نظامیِ مبتنی بر سیاست جهانی و فضایی تقریباً مردانه همراه شوید (جز یک بازی کوتاه از گیتس مک‌فدن). همانند «ایس استیشن زبرا» (1968)، صحنه‌ها عمدتاً شامل مردانی هستند که در فضای تنگ زیردریایی‌ها یا عرشه‌ها و همچنین اتاق‌های سیاسی/اداری به تبادل نظر و برنامه‌ریزی می‌پردازند؛ و طبیعی است که خرابکاری‌ای در کمین است. وقایع فیلم هنگام رسیدن اطلاعات عکاسی از سرویس اطلاعات بریتانیا به دست جک رایان (بالدوین) آغاز می‌شود؛ او سریعاً به رؤسای خود (جیمز ارل جونز) می‌رود و داستانی درخور توجه دربارهٔ زیردریایی‌ای با رانش هیدرودینامیک تعریف می‌کند که تقریباً برای سونارهای سنتی نامرئی است و تهدیدی برای ناتو به‌حساب می‌آید. شوروی ناوگان خود را بسیج می‌کند و رایان باید رؤسای شکاکش را قانع کند که این ماجرا صرفاً یک شایعه نیست و کاپیتان رامیوس (کانری) نقشه‌ای برای آوردن این کشتی جنگی مدرن به آمریکا دارد. در همین حال، درون «اکتبر سرخ» نقشه‌ای پیچیده در جریان است که شجاعت خدمه — چه افسران و چه ملوانان — را می‌آزماید؛ آن‌ها ظاهراً در حال انجام آزمایش‌های دریایی و شیرجهٔ موشکی‌اند، اما نیت دیگری در کار است که تماشاگر از آن آگاه است و خدمه به‌کلی در تاریکی نگه داشته شده‌اند. کانری در نقش رامیوس فضایی مناسب برای نمایش شخصیتش پیدا می‌کند (بدون تلاش برای پنهان کردن لهجهٔ غلیظ اسکاتلندی‌اش) و بالدوین نیز بهتر از معمول عمل می‌کند. بازیگران فرعی چندان برجسته نیستند — اسکات گلن، سم نیل و کورتی‌نی بی. ونس نقش‌های محدودی دارند — اما هرچه داستان پیش می‌رود، ماجرا به یک پایان‌بندی هیجان‌انگیز و پرشتاب می‌رسد. آیا چنین رخدادی واقعاً می‌توانست اتفاق بیفتد؟ این پرسش همچنان در ذهن باقی می‌ماند. فیلم تقریباً دو ساعت و پانزده دقیقه است و در نقاط مختلفی فیلم‌برداری شده است: از پورت والدز آلاسکا (سکانس آغازین) و لیک جیمز کارولینای شمالی (صحنهٔ پایانی) گرفته تا ایالت واشنگتن (پورت آنجلس و کی‌پورت)، پایگاه‌های نیروی دریایی در لس‌آنجلس و کنتیکت، ناو یو‌اس‌اس بلو‌بک، سن‌دیِگو و لیورپول انگلستان (که نقش مسکو را بازی می‌کند). سینماتوگرافی فیلم ریتم بسیار مناسبی دارد و هرگز تردیدی دربارهٔ درستی گمانه‌زنی‌های جک رایان نسبت به کاپیتان مارکو رامیوس ایجاد نمی‌کند. فیلم همچنین بازی شطرنج‌وار و پرتنشی میان زیردریایی‌ها ارائه می‌دهد، به‌ویژه تعقیب و گریز میان کنووالوف و اکتبر سرخ که با پایانی رضایت‌بخش برای تعقیب کاپیتان ویکتور توپولف همراه است؛ جایی که رامیوس با زیرکی، رقیب را به شکار مرگبار خود تبدیل می‌کند. نمره: B