فیلم The Most Dangerous Game 2022

حالا فکر می‌کنم روح لزلی بنکس اگر می‌توانست این بازسازی واقعاً ضعیف را ببیند، در قبرش می‌چرخید؛ چون این نسخه بازتولیدی بسیار بی‌کیفیت از داستانی است که در اصل تاریک و تهدیدآمیز بود. در اینجا نقش معادل را کاسپر ون دین بازی می‌کند که ظاهراً برای نجات مردی و پسرش که در جزیره‌اش غرق شده‌اند می‌آید. اما مسئله این است که نیت خیرش آن‌قدرها هم...

حالا فکر می‌کنم روح لزلی بنکس اگر می‌توانست این بازسازی واقعاً ضعیف را ببیند، در قبرش می‌چرخید؛ چون این نسخه بازتولیدی بسیار بی‌کیفیت از داستانی است که در اصل تاریک و تهدیدآمیز بود. در اینجا نقش معادل را کاسپر ون دین بازی می‌کند که ظاهراً برای نجات مردی و پسرش که در جزیره‌اش غرق شده‌اند می‌آید. اما مسئله این است که نیت خیرش آن‌قدرها هم که نشان می‌دهد درست نیست و این موضوع زمانی روشن می‌شود که پدر و پسر — مارکوس (جاد نلسون) و سَنگِر (کریس تامبورلو) — در این «بهشت» گردش می‌کنند. نه به‌عنوان گردشگر، بلکه به‌مثابه طعمه برای یک شکارِ مرگبار. متأسفانه، این فیلم چیز زیادی برای جبران ندارد. تولید آن قابل قبول است، ولی متأسفانه بازیگران روی صفحه از زمان‌شان گذشته‌اند. ون دین زمانی که جوان و تنومند بود بهتر عمل می‌کرد؛ جاد نلسون وقتی جوان و پرشور بود خوب بود؛ و هیچ‌وقت نفهمیدم چرا بروس درن همیشه چنین امتیازی می‌گرفت — اما اینجا همه‌چیز به یک فیلمنامه واقعاً متوسط واگذار شده و ما با نمایشی خشک و نسبتاً بی‌علاقه از یک داستان زندگی و مرگ روبه‌رو هستیم. این فیلم اقتباسی از یک داستان کوتاه است و انصافاً چنین آثار کوتاهی را کشاندن تا نود دقیقه دشوار است. و باز انصاف را رعایت کنیم، کارگردان جاستین لی هم وقتی شروع کرد ایده‌ای نداشت که چگونه آن را به شکل خلاقانه‌ای طولانی کند، پس شاید بهتر بود اصلاً سراغش نمی‌رفت. نسخه نویسنده/کارگردان جاستین لی از داستان کوتاه ریچارد کونلِ ۱۹۲۴ او محل وقوع «جزیرهٔ تلهٔ کشتی» را از کارائیب به جزایر آلوشیان منتقل می‌کند و عاقلانه چند شخصیت اضافی هم برای جذابیت انسانی اضافه کرده است. با این حال، داستان هنوز حول سه شخصیت محوری می‌چرخد: ژنرال کاستاش زاروُف، که اینجا توسط کاسپر ون دین در نقش بارون فون ولف بازی شده، دست‌یار غول‌آسای ناشنوا-لال او ایوان، و بازدیدکننده جزیره، سَنگِر رِینزفورد، که کریس «سی.تی.» تامبورلو آن را بازی می‌کند. الیسا داولینگ به‌عنوان مری برای جلوهٔ دراماتیک به جمع بازیگران اضافه شده و بروس درن و تام بِرِنجر هم در نقش‌های فرعی حضور دارند. زمان رخداد داستان از حوالی ۱۹۲۴ به دوران پس از جنگ جهانی دوم تغییر یافته — احتمالاً ده تا پانزده سال پس از جنگ، شاید هم تا بیست سال — سال دقیق ذکر نمی‌شود اما سن سَنگِر رِینزفورد و سن بارون می‌تواند تخمینی ارائه دهد. تبحر لی در ساخت فیلم دو بعد دارد: او توانایی نوشتن دیالوگ‌های باکیفیت، حتی دیالوگ‌های روزمره (شبیه تارانتینو)، و همچنین توانایی گرفتن اجراهای باورپذیر از بازیگرانش را دارد. او در فیلم‌برداری دراماتیک/اکشن/ماجراجویی در طبیعت، اغلب در مناطق شمال‌غربی، نیز مهارت دارد. این ویژگی‌ها را در وسترن‌های او مثل «Any Bullet Will Do» و «A Tale of Two Guns» و همچنین در «Hunting Games» می‌توان دید. فیلم جاده‌ایِ ساحلی او «Swell» نمونهٔ دیگری است. این قوت‌ها در این فیلم هم به چشم می‌خورد. به خاطر داشته باشید که لی فیلم‌های بلاک‌باستر نمی‌سازد، بلکه فیلم‌های کم‌بودجه و سریع تولید می‌کند. او با فیلمنامهٔ خوب، فیلم‌برداری چشم‌نواز و اجراهای مؤثر روی بودجهٔ کم، کارش را تحویل می‌دهد. گفته می‌شود این فیلم تنها حدود ۲۲۰٬۰۰۰ دلار هزینه داشته، که وقتی فیلم را می‌بینید شگفت‌آور است. درن و بِرِنجر احتمالاً فقط برای یک روز فیلم‌برداری به محل آمده‌اند. البته این یک ماجراجویی کمیک-بوکی است، اما در اصل داستان کونل هم چنین ماهیتی داشت. بله، ون دین کمی اغراق می‌کند، اما این تناسب با شخصیت بزرگ‌منشِ زاروُف دارد. مدت زمان: ۱ ساعت و ۳۴ دقیقه. فیلم در نوامبر ۲۰۲۱ در لوکیشن‌های استودیوی Koenig Pictures در ایگل کریک، اورگن فیلم‌برداری شد؛ چند نمأ ساحلی نیز در اورگن یا واشینگتن گرفته شده‌اند. نمره: B+