فیلم هندی Saala Khadoos 2016

اجتناب‌ناپذیر است که فیلم‌های ورزشی از فرمولی مشخص پیروی کنند — کشف یک استعداد خارق‌العاده، مونتاژ تمرین‌ها، چالش‌های درون و بیرون زمین، و فینال بزرگ که می‌تواند شورانگیز یا مایوس‌کننده باشد. بنابراین جای تعجب نیست که خطوط کلی فیلم ایرودی سوترو (Irudhi Suttru)، یک درام بوکس، آشنا به نظر می‌رسند. ما یک مربی عبوس، یک شاگرد سرکش، زد و خوردهای سیاسی در میان مدیران ورزش،...

اجتناب‌ناپذیر است که فیلم‌های ورزشی از فرمولی مشخص پیروی کنند — کشف یک استعداد خارق‌العاده، مونتاژ تمرین‌ها، چالش‌های درون و بیرون زمین، و فینال بزرگ که می‌تواند شورانگیز یا مایوس‌کننده باشد. بنابراین جای تعجب نیست که خطوط کلی فیلم ایرودی سوترو (Irudhi Suttru)، یک درام بوکس، آشنا به نظر می‌رسند. ما یک مربی عبوس، یک شاگرد سرکش، زد و خوردهای سیاسی در میان مدیران ورزش، حسادت رقبا و یک راند پایانی پرتنش داریم. اما چیزی که فیلم را برجسته می‌کند، استفاده استادانه کارگردان، سوده کانگارا، از همین نقاط داستانی برای کشیدن بوم قصه است. فیلم با پرابھو (مادهاوان)، یک بوکسور بااستعداد سابق که سیستم او را شکست داده و اکنون مربی کم‌حرف و جدی‌ای شده، آغاز می‌شود که به‌خاطر اختلافات داخلی انجمن بوکس مجبور می‌شود به چنای برود. در چنای، پرابھو با مادی (ریتیکا سینگ) برخورد می‌کند؛ زنی خشن از خانواده‌ای ماهی‌گیر که استعداد طبیعی در بوکس دارد و خواهرش لکشمی (مامتاژ سورکار) برای مسابقات قهرمانی تمرین می‌کند. پرابھو پیشنهاد می‌دهد مادی را آموزش دهد؛ مادی که با اشتیاق وارد ورزش شده اما از رفتار سختگیرانه مربی دلخور است. کم‌کم رابطه‌شان گرم می‌شود و مادی حتی دلبسته پرابھو می‌گردد. اما نیروهایی هست — از جمله سیاست‌ها و حسادت‌ها — که تهدید می‌کنند رؤیاهای هر دو را به هم بزنند. نویسندگی در بیشتر بخش‌های ایرودی سوترو قوی است و بازیگران برجسته به‌راحتی لایه‌های مختلف شخصیت‌هایشان را منتقل می‌کنند. مادهاوان با فیزیک تقویت‌شده‌اش ممکن است لنگر فیلم باشد، اما عملکرد ریتیکا، این تند و تیز کوچک، است که به فیلم ضربه و قدرت می‌بخشد. بازیگران مکمل هم عالی‌اند. ناصر و رادها راووی شناخته‌شده‌اند، اما کالی ونکت در نقش پدر الکلی دختران که برای پول به مسیحیت می‌گرود، با اجرای دقیقش حتی از این کهنه‌کاران هم جلو می‌زند. اگر فیلم ضعفی داشته باشد، شخصیت‌پردازی ضدقهرمان، دیو، است که تک‌بعدی و کلیشه‌ای به نظر می‌رسد و انتخاب زاکر حسین برای این نقش هم کمکی به آن نمی‌کند. لمس‌های جزئی اما مؤثر، مثل اشاره به فرهنگ پوسترهای چنای (یکی از پوسترها از پرابھو با عنوان «شیر بوکس» استقبال می‌کند)، اینکه مادر مادی شمالی‌زبان است، اینکه مادی طرفدار دانیوش است، رابطه میان رادها راووی و مادهاوان و توضیحی که لکشمی درباره اینکه چرا پرابھو مادی را ترجیح می‌دهد می‌گیرد، کمی شوخ‌طبعی و رنگ و بوی محلی به قصه می‌افزایند. صحنه‌های مبارزه نیز تنش‌آمیز و باورپذیر هستند، برخلاف نماهای اغراق‌شده‌ای که اخیراً در فیلم‌هایی مثل Bhooloham دیدیم. اما آنچه فیلم را پیش می‌برد، رابطه میان پرابھو و مادی است و کارگردان به‌روشنی نشان می‌دهد که آن‌ها به هم نیاز دارند. سکانس‌های مشترکشان بار احساسی فراوانی دارد که مخاطب را جذب می‌کند و وقتی پرابھو در نیمهٔ دوم برای مدتی غایب می‌شود، تازه متوجه می‌شویم چقدر حضورشان کنار هم برای فیلم حیاتی است. در مجموع شاید فیلم یک ضربهٔ کارآمدِ ناک‌اوت‌کننده نداشته باشد، اما ایرودی سوترو موفق می‌شود ضرباتی وارد کند که مرتباً ما را غافلگیر می‌کنند (پایان پرشور باعث می‌شود با لبخند سالن را ترک کنیم) — و این در جهت مثبت است. «فقط می‌توان اشتیاق خود را نشان داد؛ این دیگران هستند که قادرند استعداد را ببینند.» فیلم از فرهنگ بوکس شمال چنای الهام گرفته است و روایت می‌کند چگونه مردم محلی این ورزش را در اختیار گرفتند و به آن مسلط شدند؛ به‌ویژه که تمرکز فیلم روی بوکس زنان است. اگر ورزشکار بلندپروازی هستید، قطعاً فیلمی برای تقویت اعتمادبه‌نفس است. اما به‌نظر می‌رسد برای بزرگسالان مناسب‌تر باشد به‌خاطر استفادهٔ فراوان از زبان رُک و ناپسند؛ چیزی که برایم شگفت‌آور بود چون معمولاً انتظار می‌رود در فیلم‌های بالیوودی چنین لفظ‌هایی دیده شود، اما کولیوود فرهنگی متفاوت دارد و اینجا بسیار قوی است. فیلم در واقع دربارهٔ مادهاوان نیست؛ او صرفاً مربی‌ای است شبیه شاروخان در «چک ده ایندیا». داستان درباره دختری جوان به نام مادی است که از خانوادهٔ فقیر ماهی‌گیری آمده و بدون تحصیلات رسمی و آداب اجتماعی چگونه با کشف استعداد و اشتیاقش توسط یک مربی جدید، زندگی‌اش دگرگون می‌شود. باقیِ روایت دربارهٔ مسیر او از محلهٔ فقیرنشین تا مسابقات قهرمانی است. داستان کمی مرا به یاد «دختر گل‌فروش» در فیلم My Fair Lady انداخت؛ با این تفاوت که اینجا جای تکاپوی اجتماعی، بوکس جایگزین شده است. با ترکیبی از رمانس، موسیقی، طنز، رقابت‌ها و فساد، این فیلم سرگرم‌کننده است. کارگردانی خوب است، اما از فیلمنامه کمی ناراضی‌ام؛ موضوع بی‌شک جذاب است، اما بیش از حد بومی‌شده برای بازار داخلی نمایش داده شده است. در نتیجه، برای تماشاگر بین‌المللی درک برخی فرهنگ‌ها و ترجمهٔ زبان می‌تواند دشوار باشد و زیرنویس گاهی از اصالت اثر می‌کاهد. یکی دیگر از نکات اینکه موسیقی متن خوب است، اما آهنگ‌ها ناامیدکننده‌اند اگرچه ویدئوهایشان قابل‌قبول است. اجراها فوق‌العاده‌اند، به‌ویژه ریتیکا سینگ و مادهاوان. روایت از دیدگاه او گفته می‌شود، اما ریتیکا با نمایش ماهرانه‌اش هم در بازیگری و هم در بوکس، نقش اصلی را از آن خود می‌کند. برای هندی‌ها قطعاً دیدن این فیلم واجب است و یکی از بهترین فیلم‌های ورزشی اخیر به‌شمار می‌آید، اما برای بقیهٔ جهان در دسته فیلم‌های قابل قبول قرار می‌گیرد. امتیاز: 7/10