فیلم Fractured 2019

بعد از یک تصادف، ری (با بازی سم وورثینگتون) دخترش را به بیمارستان می‌برد، اما رفتار بیمارستان مشکوک است: همسر و دخترش برای آزمایش برده می‌شوند و دیگر بازنمی‌گردند و بیمارستان هیچ سابقه‌ای از حضور آن‌ها ندارد. ری به این نتیجه می‌رسد که خانواده‌اش باید از یک عملیات قاچاق اعضای بدن در همان بیمارستان نجات داده شوند. همزمان این سؤال مطرح است که آیا او...

بعد از یک تصادف، ری (با بازی سم وورثینگتون) دخترش را به بیمارستان می‌برد، اما رفتار بیمارستان مشکوک است: همسر و دخترش برای آزمایش برده می‌شوند و دیگر بازنمی‌گردند و بیمارستان هیچ سابقه‌ای از حضور آن‌ها ندارد. ری به این نتیجه می‌رسد که خانواده‌اش باید از یک عملیات قاچاق اعضای بدن در همان بیمارستان نجات داده شوند. همزمان این سؤال مطرح است که آیا او واقعاً اوضاع را آن‌طور که هست می‌بیند یا کارکنان بیمارستان با گازلایت کردن سعی دارند او را دیوانه جلوه دهند. فیلم خیلی زود ماهیت خود را لو می‌دهد؛ ترکیب زمان اجرا نسبتاً کوتاه با مقدمه‌ای طولانی باعث شده فرصتی که می‌توانست صرف ساختن رمز و راز و تعلیق شود صرف توضیحات و انتظار در فضای اورژانس شود. این نخستین پرده طولانی تا حدی منحرف‌کننده است و فیلم را شبیه یک اپیزود بلند «زون گرگ‌و‌شمی» می‌کند. اگر دنبال فیلمی بهتر در موضوع «آیا او دیوانه است یا نه؟» هستید، فیلم Flightplan با جودی فاستر انتخاب بهتری است. Fractured برداشت چندان قابل‌قبولی از این ژانر نیست و فقط در صورتی که واقعاً گزینه دیگری برای تماشا ندارید، قابل توصیه است. نمره نهایی: نیم ستاره — خسته‌کننده و ناامیدکننده؛ در صورت امکان از دیدن آن اجتناب کنید. از سوی دیگر، فیلم به‌عنوان یک تریلر روان‌شناختی در خلق اتمسفر سرد و ناآرام موفق است. فیلمبرداری با رنگ‌های مات و فضاهای خلوت بیننده را درگیر می‌کند و حس سنگینی و ناراحتی را منتقل می‌کند که به تجربه کلی اضافه می‌کند. سم وورثینگتون با بازی محکم خود نقش مردی را که زیر فشار از هم می‌پاشد باورپذیر می‌کند و تا حد زیادی نگاه مخاطب را با خود نگه می‌دارد. در مقابل، لیلی رِیب در نقش خود کمی نامتناسب به نظر می‌رسد و کمبود شیمی بین شخصیت‌ها بعضی تأثیرات عاطفی را ضعیف می‌کند. طرح کلی جذاب است اما پیش‌بینی‌پذیر به نظر می‌رسد و در نگه‌داشتن انرژی قصه از ابتدا تا انتها موفق نیست. ساختار فیلم شل است و گاهی به‌جای روایت تصویری قوی، بیش از حد روی روایت و دیالوگ‌ها تکیه می‌کند که ضربه برخی پیچش‌ها را کم‌رنگ می‌کند. برخی جزئیات داستانی — مثل چگونگی مخفی‌کردن اجساد در ماشین — منطقی به نظر نمی‌رسند و نیاز به استفاده بهتر از فلاش‌بک‌ها برای روشن‌تر کردن حقیقت داشتند. بازیگران مکمل گاهی مصنوعی یا اغراق‌شده به نظر می‌رسند که از اصالت کلی می‌کاهد. در مجموع، فیلم با وجود نقاط قوت در فضا و طراحی صدا و فیلمبرداری، جذابیت محدودی دارد و در شفافیت داستان و نمایش شخصیت‌ها جا برای بهتر شدن باقی می‌گذارد.