فیلم American Outlaws 2001

نسخه‌ای در سبک ایندیانا جونز افسانهٔ گروه جیمز/یانگرها در این اکشن خیال‌پردازانه یک بار دیگر روی پرده ظاهر شده و این اثر مطمئناً تاریخ‌دوست‌ها را هیجان‌زده خواهد کرد. فیلم شبیه یک وسترن ساخته‌شده برای نسل MTV به نظر می‌رسد: جمعی از بازیگران جوان و شاداب گرد هم آمده‌اند و هر آنچه در توان بوده در بخش صحنه‌های اکشن ریخته شده است. فیلم پر از جلوه‌های جذاب،...

نسخه‌ای در سبک ایندیانا جونز افسانهٔ گروه جیمز/یانگرها در این اکشن خیال‌پردازانه یک بار دیگر روی پرده ظاهر شده و این اثر مطمئناً تاریخ‌دوست‌ها را هیجان‌زده خواهد کرد. فیلم شبیه یک وسترن ساخته‌شده برای نسل MTV به نظر می‌رسد: جمعی از بازیگران جوان و شاداب گرد هم آمده‌اند و هر آنچه در توان بوده در بخش صحنه‌های اکشن ریخته شده است. فیلم پر از جلوه‌های جذاب، اندکی سیاسیت جنسی و سکانس‌های اکشن چشمگیر است. با این حال همه‌چیز بی‌روح به نظر می‌رسد؛ این بی‌روحی با موسیقی متن و نمره‌ی صوتی افتضاح بیش از پیش برجسته شده است. بازی‌ها قابل قبول است، به‌ویژه تیموتی دالتون در نقش آلن پینکرتون، مردی که مأموریت دارد جسی جیمزِ کالین فارل را دستگیر کند — در حالی که برای قانون‌شکن احترام کم و بیش قائل است — و گابریل ماخت هم در نقش فرانک جیمز آرامشی مطمئن نشان می‌دهد. بقیه بازیگران هم واضحاً دارند خوش می‌گذرانند، هرچند که فیلمنامه آن‌ها را محدود کرده است. جای‌هایی اشاره‌هایی به اندیشه‌ وجود دارد، مانند قدرت شهرت و طمع شرکت‌های بزرگ، اما این نکات نادر و پراکنده‌اند؛ چون این فیلم اساساً یک اثر اکشن است که تنها در همان سطح کار می‌کند. ۵/۱۰ هشدار: لو دادن داستان «American Outlaws» سند سینماییِ این نکته است که عموم مردم آمریکا تقریباً هر چیزی را تماشا می‌کنند، حتی فیلمی که «یانگ گانز» را در برابر «جست‌وجوگران» کوچک می‌کند. کالین فارل در نقش جسی جیمز و گابریل ماخت در نقش برادرش فرانک بازی می‌کنند. فیلم با احتمالاً سرگرم‌کننده‌ترین صحنه در یک نبرد دوران جنگ داخلی آغاز می‌شود؛ سپس جیمزها و یانگرها به میزوری بازمی‌گردند. در آنجا کارگزاران شیطانی راه‌آهن با سرعت برق‌آسا وارد ایالت شده و سعی دارند زمین‌ها را بخرند تا خط آهن بسازند. مزارع آتش زده می‌شوند، مردم کشته می‌شوند و یانگرها و جیمزها دیگر تاب این وضع را ندارند. پس از کشته شدن مادر جیمز (کتی بیتس، که ظاهراً تنها برای دستمزد آمده) در حمله‌ای، گروه تصمیم می‌گیرد با دستبرد به بانک‌هایی که شرکت راه‌آهن با آن‌ها کار می‌کند، به ثروتمندان ضربه بزنند. باقی فیلم مجموعه‌ای از انفجارهاست: باند سرقت می‌کند، آلن پینکرتون (تیموتی دالتون) سعی دارد جیمز را پیدا کند و پسران از یک گرفتاری به گرفتاری دیگر می‌گریزند. این فیلم احمقانه است. خیلی احمقانه. اول از همه، همهٔ شخصیت‌ها از یک سمینار نگارش فیلمنامه بیرون آمده‌اند: جسی قهرمان جذاب، زی (علی لارتر) معشوقه‌اش، فرانک باهوش، کول یانگر (اسکات کن) آدم تندخو، باب یانگر (ویل مک‌کورمک) آن «بامزه»ی گروه، جیم یانگر (گرگوری اسمیت) پسربچه‌ای که آشکار است باید بمیرد، تام (ناتانیل آرکند) نگهبان بومی که نقشش تنها افزودن رنگ به جمع مردان سفیدپوست است، رِینز (هریس یولین) و پارکر (تری اوکوئین) شرورها، مادر جیمز زن مذهبی‌ای که با اسلحه و کشتار مشکلی ندارد، و پینکرتون که از تعقیب جیمز بیشتر از دستگیری او لذت می‌برد. همهٔ جوانان لباس‌های جالب به تن دارند و اسلحه‌هایی جادویی به دست می‌گیرند که خودکار پر می‌شوند. خدا را شکر همهٔ افراد بالای سی‌وپنج سال احمق‌اند، تا این قانون‌شکنان شرور بتوانند در سبک جان وو/چاو یون فات هر بلایی سرشان بیاورند و بدون آن که یک شهروند بی‌گناه کشته شود، خسارت جدی وارد کنند. ریف‌های گیتار الکتریک موسیقی متن را پر می‌کنند و فیلم از میان همهٔ صحنه‌های از پیش تعیین‌شده‌اش می‌گذرد، در حالی که نتیجه از پیش معلوم است اما سازندگان طوری با آن‌ها رفتار می‌کنند که انگار ژانر را خودشان اختراع کرده‌اند. اگر می‌خواهید پسرهای خوش‌تیپ بدون پیراهن ببینید، اینترنت پر است. اگر دنبال یک وسترن قابل‌اعتنا هستید، هر چیز دیگری جز این را تماشا کنید. کل بازیگران و گروه سازنده باید از خودشان خجالت بکشند بابت این ایده و ساختنِ آن. از «تعداد برِیدی» (Brady Bunch) هیچ درسی نگرفته‌ایم؟ در آن سریال بابی تا حدی جسی جیمز را پرستش می‌کرد تا اینکه مایک پسر یکی از قربانیان قانون‌شکن را به خانه آورد. چرا آن سیتکام دهه‌ها پیش بیشتر مسئول است تا این آشغال؟ می‌خواهید نکته نهایی این سردردِ سینمایی را بدانید؟ در فیلم مادر جیمز کشته می‌شود و پسران برای انتقام به راه‌آهن حمله می‌کنند؛ در زندگی واقعی او تقریباً چهل سال پس از جسی زنده ماند. از دیدن «American Outlaws» اجتناب کنید.