فیلم Detroit Rock City 1999

آهنگ‌های عالی دههٔ هفتاد، گاهی بامزه، اما در اصل توهینی به طرفداران KISS در سال ۱۹۷۸ چهار نوجوان از کلیولند در تلاش‌اند به کنسرت KISS در دیترویت بروند و در راه رسیدن به هدف‌شان ماجراهای متعددی را تجربه می‌کنند. این چهار نقش را ادوارد فورلانگ، جوزپه اندروز، جیمز دی‌بِلو و سم هانتینگتون بازی می‌کنند. «Detroit Rock City» (۱۹۹۹) مجموعه‌ای از قطعات برجستهٔ راک/متالِ دههٔ هفتاد از گروه‌هایی...

آهنگ‌های عالی دههٔ هفتاد، گاهی بامزه، اما در اصل توهینی به طرفداران KISS در سال ۱۹۷۸ چهار نوجوان از کلیولند در تلاش‌اند به کنسرت KISS در دیترویت بروند و در راه رسیدن به هدف‌شان ماجراهای متعددی را تجربه می‌کنند. این چهار نقش را ادوارد فورلانگ، جوزپه اندروز، جیمز دی‌بِلو و سم هانتینگتون بازی می‌کنند. «Detroit Rock City» (۱۹۹۹) مجموعه‌ای از قطعات برجستهٔ راک/متالِ دههٔ هفتاد از گروه‌هایی همچون KISS، AC/DC، Blue Öyster Cult، Van Halen، Sweet، Thin Lizzy، Nazareth، Styx، دیوید بویی، Cheap Trick، Black Sabbath، تد نَجدِنت، رامونز و غیره را دارد. در فیلم لحظات مفرحی هست، اما لحن فیلم بیش از حد اغراق‌شده است و داستان چندان جذاب نیست. این مسئله همراه با شوخی‌های آزاردهنده و مبتنی بر صحنه‌های دستشویی، کمبود زنان جذاب به‌جز ناتاشا لیون و تصویر منفی و یک‌بعدی از قهرمانان، فیلم نوجوانانه‌ای را به وجود آورده که به‌طور عجیبی ناامیدکننده است. تمرکز بر پسرانی که وسواسی نسبت به مصرف ماری‌جوانا دارند، گمراه‌کننده است، چون پل استنلی و جین سیمونز هرگز درگیر فرهنگ مواد مخدر نبودند؛ تصور آنها از مهمانی، کار سخت در خلق موسیقی، اجرا، تور، درآوردن پول و جشن گرفتن با زنان زیبا بود. تعجب‌آور نیست که زنان فوق‌العاده زیبا همیشه جذب KISS می‌شدند و در کنسرت‌هایشان حاضر می‌شدند؛ مردان باانرژی و کاربلد نیز همین‌طور. نمی‌گویم طرفدارانی با گرایش به مصرف ماری‌جوانا و لباس‌های جین در میان هواداران نبودند، اما طرفداران KISS همیشه بسیار متنوع‌تر و فراتر از این تصویر بوده‌اند. اکنون فهمیدنِ حسرت پل استنلی جای تعجب ندارد: «نامیدن آن را یک فیلم دربارهٔ KISS، به آن ظلم می‌کند، چون به هواداران KISS هم ظلم می‌کند — در حالی که فیلم در واقع دربارهٔ آن‌هاست.» مدت فیلم: ۱ ساعت و ۳۵ دقیقه. فیلم‌برداری تماماً در منطقهٔ تورنتو انجام شده است. نمره: C-