فیلم Waiting for Bojangles 2021

فیلم با یک مهمانی شیک آغاز می‌شود که «ژرژ» (رومن دوریس) میان مهمانان می‌چرخد و برایشان حکایاتی نقل می‌کند که به‌راحتی می‌توان آن‌ها را هم‌ردیف با فضاهای فیلم Bedtime Story (۱۹۶۴) دانست. وقتی می‌ترسد که ممکن است لو برود، در تلاشی برای خروج شتاب‌زده با «کامیلا» (ورجینیا ایفرا) روبه‌رو می‌شود که در حال اجرای نوعی رقص تک‌نفره است و او را مسحور می‌کند. عشق شکل...

فیلم با یک مهمانی شیک آغاز می‌شود که «ژرژ» (رومن دوریس) میان مهمانان می‌چرخد و برایشان حکایاتی نقل می‌کند که به‌راحتی می‌توان آن‌ها را هم‌ردیف با فضاهای فیلم Bedtime Story (۱۹۶۴) دانست. وقتی می‌ترسد که ممکن است لو برود، در تلاشی برای خروج شتاب‌زده با «کامیلا» (ورجینیا ایفرا) روبه‌رو می‌شود که در حال اجرای نوعی رقص تک‌نفره است و او را مسحور می‌کند. عشق شکل می‌گیرد، «گری» (سولان ماچادو گرانر) به دنیا می‌آید و این سه‌نفره زندگی‌ای پرجنب‌وجوش و پرشتاب را آغاز می‌کنند. تا اینجا فیلم تکه‌تکه و چندان چشمگیر نیست و فرم اپیزودیکش گاه تا لبۀ آزاردهندگی پیش می‌رود. اما با گذشت چند سال در روایت، فیلم تبدیل به قصه‌ای بسیار جالب‌تر و تاثیرگذارتر می‌شود چرا که مشخص می‌شود کامیلا کم‌کم در حال از دست دادن توازن روانی است. او دچار فوران‌های غیرمنطقی و خشونت می‌شود و این خانواده و دوستانش را نگران می‌کند. کمک جسته و فراهم می‌شود، اما پدر و پسر تاب جدا شدن از دختر را ندارند و نقشه‌ای می‌کشند تا او را نجات دهند و همراه با او به ویلای زیبایی کنار دریا فرار کنند تا برای همیشه خوشبخت زندگی کنند. ساختن یک کمدی سیاه درباره بیماری روانی جسارت می‌خواهد و با ترکیب بازی محکم دوریس، اجرای خلاق و جذاب ایفرا و سهم چشمگیر جوان گرانر که صحنه‌ها را از آن خود می‌کند، رژی روآنسار تا حد زیادی از پس این چالش برمی‌آید. گاهی طنز فیلم بیش از حد سورئال و مستقیم است، اما با پیشرفت داستان کم‌کم درگیر بحران خانوادگی آن‌ها می‌شویم و من خودم احساس همدردی نسبتاً زیادی پیدا کردم، چون تا حدی می‌توان حدس زد پایان چه خواهد بود. اگر بتوانید بیست دقیقهٔ ابتدایی را کنار بگذارید، فیلم داستانی را روایت می‌کند که به چند احساس انسانی—به‌ویژه عشق و خودخواهی—می‌پردازد و در مجموع تماشایش نسبتاً رضایت‌بخش است.