فیلم The Purple Rose of Cairo 1985

در آغاز، این فیلم کمی مرا به سناریوی «کینگ کونگ» یادآوری کرد: «سسیلیا» (میا فارو)، دختری نسبتاً حساس و تأثیرپذیر، به‌طور منطقی شغل پیشخدمتی‌اش را در نیویورک دهه ۱۹۳۰ از دست می‌دهد. دل‌نگران، به سینما می‌رود تا «رز بنفش قاهره» را ببیند که ناگهان قهرمان فیلم، «تام» (جف دانیلز)، عملاً از پرده می‌پرد و زندگی او را دگرگون می‌کند. مشکل فقط برای او نیست؛ استودیو...

در آغاز، این فیلم کمی مرا به سناریوی «کینگ کونگ» یادآوری کرد: «سسیلیا» (میا فارو)، دختری نسبتاً حساس و تأثیرپذیر، به‌طور منطقی شغل پیشخدمتی‌اش را در نیویورک دهه ۱۹۳۰ از دست می‌دهد. دل‌نگران، به سینما می‌رود تا «رز بنفش قاهره» را ببیند که ناگهان قهرمان فیلم، «تام» (جف دانیلز)، عملاً از پرده می‌پرد و زندگی او را دگرگون می‌کند. مشکل فقط برای او نیست؛ استودیو شکایت می‌کند که همین اتفاق در سینماهای سراسر کشور رخ می‌دهد. برای «سسیلیا» این معضل جدی است: او می‌داند مرد رویایی‌اش نمی‌تواند واقعی باشد، اما دیگران مشتاق‌اند بدانند پایان فیلم چه می‌شود — و بدون حضور بازیگر اصلی، پاسخ را هرگز نخواهند دید. از سوی دیگر، «تام» هم باید تصمیم بگیرد؛ او از زندگی در میان ما، آدم‌های «غیر سلولوییدی»، خوشش آمده اما با جنبه‌های ناخوشایند دنیای واقعی روبه‌رو می‌شود و با برخی از چهره‌های ناسازگار آن زمان مواجه می‌گردد. این کمدی در سطوح مختلفی کار می‌کند: از یک سو یک کمدی رمانتیک تمام‌عیار است، و از سوی دیگر به پیامدهای رکود بزرگ، نقش حیاتی سینما در زندگیِ بسیاری، و یکنواختیِ کسالت‌آور زندگی که صف‌آرایی روی پرده به آن جاذبه می‌بخشد می‌پردازد. هرچند طرفدار چندان جف دانیلز نیستم، اما او اینجا خوب عمل می‌کند. فیلم با تصویربرداری سیاه‌وسفید، موسیقی گوشه‌دارِ دیک هایمن و شیمی جذاب بین میا فاروِ پرشور و دانیلز، حس نوستالژی ملایمی ارائه می‌دهد. وودی آلن در اوج فرم خود است و طراحی صحنهٔ استوارت وورتزل هم با دورهٔ زمانی سازگار و همدلانه برخورد می‌کند؛ دیالوگ‌ها اغلب لطیف و بامزه‌اند و آمیخته‌ای از نکته‌های تلخ و احساسات لطیف‌اند. نمی‌دانم آیا کسی روزی فیلمی واقعی با عنوان «رز بنفش قاهره» خواهد ساخت؟