فیلم Fried Green Tomatoes 1991

فیلمی ناحق فراموش‌شده و احساساتی که زنان آن را بسیار دوست خواهند داشت و مردان بسته به تحمل‌شان نسبت به بار عاطفیِ بیشترِ آثار، ممکن است خوش‌شان نیاید. جان آونت فیلمی خوب به ما هدیه می‌دهد که یادآور ارزش دوستی‌های واقعی و عشق به خود است. او با کارگردانی هوشمندانهٔ گروه و بازیگران، اثری بی‌زرق‌وبرق اما بسیار دلپذیر و سرراست ساخته که به‌راحتی تماشاگر را تحت...

فیلمی ناحق فراموش‌شده و احساساتی که زنان آن را بسیار دوست خواهند داشت و مردان بسته به تحمل‌شان نسبت به بار عاطفیِ بیشترِ آثار، ممکن است خوش‌شان نیاید. جان آونت فیلمی خوب به ما هدیه می‌دهد که یادآور ارزش دوستی‌های واقعی و عشق به خود است. او با کارگردانی هوشمندانهٔ گروه و بازیگران، اثری بی‌زرق‌وبرق اما بسیار دلپذیر و سرراست ساخته که به‌راحتی تماشاگر را تحت تأثیر قرار می‌دهد. با این حال فیلم تا حدودی بی‌ادعا و ملایم است و شاید همین سادگی باعث شده تا به‌طرز نا‌عادلانه‌ای فراموش شود. یکی از نقاط قوت اصلی فیلم قطعاً بازی‌هاست؛ پیشتازان آن دو بازیگر محکم و توانا هستند: کتی بیتس و جسیکا تندی. هیچ‌یک از آن‌ها چهرهٔ پرطمطراقی برای جذب خودکار جمعیت سینما نیستند، اما سال‌ها تجربه و دانش بازیگری‌شان باعث می‌شود شخصیت‌ها را باورپذیر اجرا کنند. برای من این بهترین نقش تندی است و شایستگی نامزدی اسکار را داشت. در کنار این دو، ماری استوارت مسترسون و ماری-لوئیز پارکر نیز نقش‌هایی مؤثر ایفا می‌کنند. متأسفانه بازیگران مرد نسبتاً کم‌رمق‌اند که این همراهی با لحن ملودراماتیک، فیلم را برای مخاطب زن جذاب‌تر می‌کند. فیلم در آلاباما می‌گذرد و دربارهٔ دوستی میان دو زن است: یکی در آسایشگاه سالمندان زندگی می‌کند و خیلی با دیگران حرف نمی‌زند و دیگری در ازدواجی سرد و بی‌روح بیمار است و اعتماد‌به‌نفسش را از دست داده. داستان با روایت‌های گذشته — خاطرات زندگی در آلابامای روستایی، تبعیض‌های نژادی و جنسی، بی‌عدالتی و شادی‌های کوچک — شکل می‌گیرد و تأثیر این بازگشت به گذشته بر زندگی امروز شخصیت جوان‌تر عمیق است؛ او از شنیدن آن قصه‌ها قدرت می‌گیرد، اعتمادبه‌نفسش افزایش می‌یابد و قدم‌هایی برای بهبود زندگی شخصی‌اش برمی‌دارد. فیلم تصویری مؤثر و مهربانانه از مبارزات آدم‌ها در دههٔ ۱۹۲۰ ارائه می‌دهد؛ زمانی که نژادپرستی و تعصب در کنار رشد گروه‌هایی مانند کو کلوکس کلان قرار داشت و هر نوع رابطهٔ بین‌نژادی خطرناک بود. نقش‌های ماری-لوئیز پارکر در نقش «راث» دختر واعظ و استن شو در نقش «بیگ جورج» نیز اهمیت دارند؛ انتقال الهام و مقاومت در برابر سختی‌ها به زندگی دههٔ ۱۹۹۰ نیز احساس‌پذیر است. از نظر فنی، فیلم نیازی به جلوه‌های ویژهٔ پرهزینه نداشت و دست‌اندرکاران به‌جای چشم‌وهم‌چشمی، روی انجام درست جزئیات متمرکز شده‌اند: از فیلم‌برداری تا لباس‌ها، جلوه‌های صوتی و تصویری، موسیقی متن و انتخاب لوکیشن‌ها همگی مؤثر و خوش‌سلیقه‌اند؛ بدون اینکه ریسک زیادی کنند، در قلمروی آشنا و راحت می‌مانند و آنچه لازم است را خوب انجام می‌دهند. نقد اصلی من این است که فیلم کمی طولانی و با شروعی کند است: در نیم‌ساعت اول برای علاقه‌مند شدن به فیلم سختی داشتم و در مجموع احساس می‌شود مدت زمانی اندکی کش‌دار است. بار عاطفی گاهی بیش از حد هم به نظر می‌رسد؛ این برای برخی ویژگی مثبت خواهد بود و برای برخی دیگر ممکن است آزاردهنده باشد. در هر صورت، با وجود این کاستی‌ها، فیلم صحنه‌پردازی جمعی عالی و بازی‌های درخشان دارد و دیدنش ارزشمند است.