فیلم Ronin 1998

کمی خسته‌کننده با یک تعقیب و گریز ماشینی عالی اگرچه «رونین» صحنه‌های تیراندازی، تعقیب و گریزهای درخشان و بازیگران کلاسیکی دارد، من در طول فیلم حوصله‌ام سر رفت و مدام با گوشی‌ام سر و کار بودم. هیچ‌چیز به‌طور ویژه‌ای بد نبود؛ بخش‌های بسیار خوبی هم دارد، اما جمع‌بندی اجزایش در نهایت فیلمی را به جا گذاشت که حسِ کاستی داشت. منتشر شدنِ فیلم چهار سال پس...

کمی خسته‌کننده با یک تعقیب و گریز ماشینی عالی اگرچه «رونین» صحنه‌های تیراندازی، تعقیب و گریزهای درخشان و بازیگران کلاسیکی دارد، من در طول فیلم حوصله‌ام سر رفت و مدام با گوشی‌ام سر و کار بودم. هیچ‌چیز به‌طور ویژه‌ای بد نبود؛ بخش‌های بسیار خوبی هم دارد، اما جمع‌بندی اجزایش در نهایت فیلمی را به جا گذاشت که حسِ کاستی داشت. منتشر شدنِ فیلم چهار سال پس از «لئون: حرفه‌ای» باعث می‌شد انتظار بیشتری داشته باشم. نمی‌توان «رونین» را آدمی سرکش نامید؛ بیشتر می‌شود او را مزدوری بی‌وفا نسبت به هر شخص یا عقیده‌ای دانست. در داستان، ناتاشا مک‌الهون در نقش دیر‌درا چند تن از این مزدوران را اجیر می‌کند تا کیفِ متعلق به روس‌ها را از کسی بگیرند. آنچه دنبال می‌آید یکی از پیچیده‌ترین تریلرهای درون‌گروهی است که می‌توانید ببینید؛ پر از نیرنگ و دورنیرنگ، و «سم» (رابرت دنیرو) و «وینسنت» (ژان رنو) هرگز کاملاً مطمئن نیستند چه کسی در تیم آن‌هاست، چون کیف بارها دست به دست می‌شود. استلان اسکارسگورد، شان بین، جاناتان پرایس و مایکل لونسدیل هم تا پایان مخاطب را در حالت حدس زدن نگه می‌دارند. فیلم کمی از فراوانی صحنه‌های تیراندازی آسیب می‌بیند که اغلب ناکارآمد به نظر می‌رسند؛ و تعقیب و گریزهای ماشینی پس از مدتی خسته‌کننده می‌شوند، اما جان فرانکنهایمر به‌طور کلی کیفیت اکشن را در سطحی کافی نگه می‌دارد تا این کاستی‌ها را تا حدی جبران کند. دیالوگ‌ها و شخصیت‌پردازی‌ها هم تا حدودی ابتدایی‌اند — فیلم عمق یا مواضع سیاسی مشهودی ندارد؛ در واقع این یک تریلر کلاسیک و خوش‌ساخت با بازیگرانی درجه یک است که در نقش‌های خود قابل باورند. برای من «رونین» مدتی پیش ناشناخته بود و دیدن فهرست بازیگرانش شگفت‌زده‌ام کرد. فیلم از نظر بصری عالی‌ست: فیلم‌برداری باکیفیت و بدل‌کاری‌ها چشمگیرند؛ حتی جزئیاتی مثل فونت عنوان‌بندی اولیه که حال و هوای فیلم‌های قدیمی را دارد، خوشایند است. موسیقی متن هم یکی از نکات مثبت است که به جمع مزایا اضافه می‌شود. رابرت دنیرو در صدر گروه بازیگران قرار دارد، هرچند ژان رنو و ناتاشا مک‌الهون هم قابل توجه‌اند. پایان‌بندی کمتر از انتظار سرگرم‌کننده بود که کمی تعجب‌آور است؛ نه اینکه ناامیدکننده باشد، من از آن خوشم آمد، اما انگار ریتم و شدتِ پیشروی تا حدی تضعیف می‌شود. با این حال، این نکته آن‌قدرها جدی نیست که تجربه کلی فیلم را تحت‌الشعاع قرار دهد.