فیلم Shithouse 2020

بازیگران «Shithouse» با آنچه در اختیار داشتند، عملکرد قابل‌قبولی داشتند. این بهترین تعریفی است که از فیلم می‌توانم بکنم. این داستان تکراری و خسته‌کننده‌ای است: پسر عاشق می‌شود، دختری که مشکل با پدرش دارد اجازه نمی‌دهد که کسی به او نزدیک شود، و در نهایت دوباره کنار هم می‌آیند. شاید برای نسل هزاره که اولین دل‌شکستگی‌هایشان را تجربه می‌کنند جذاب باشد، اما برای کسی مثل من...

بازیگران «Shithouse» با آنچه در اختیار داشتند، عملکرد قابل‌قبولی داشتند. این بهترین تعریفی است که از فیلم می‌توانم بکنم. این داستان تکراری و خسته‌کننده‌ای است: پسر عاشق می‌شود، دختری که مشکل با پدرش دارد اجازه نمی‌دهد که کسی به او نزدیک شود، و در نهایت دوباره کنار هم می‌آیند. شاید برای نسل هزاره که اولین دل‌شکستگی‌هایشان را تجربه می‌کنند جذاب باشد، اما برای کسی مثل من — یک آدم بدعنق که قبلاً این مسیر را طی کرده — من قبلاً این تجربه را داشته‌ام. نکته جالب فیلم این است که چگونه یک حقیقت بنیادی درباره رفتار انسان را نشان می‌دهد. از خلال سال‌ها اشتباه و مشاهده، به این نتیجه رسیده‌ام که مردم دقیقاً همان‌طور که هستند را از ابتدا به شما نشان می‌دهند. مشکل این است که ما گوش نمی‌دهیم، چون در شنیدن واقعاً ضعیفیم. «Shithouse» این رفتار را در پرده اول کاملاً به نمایش می‌گذارد. او صریحاً به او می‌گوید که دوست‌پسرش او را ترک کرده چون همیشه به او خیانت می‌کرده، و با این حال قهرمان داستان هنوز می‌خواست با او باشد. طبیعی بود که قلبش شکسته شود؛ او گوش نمی‌داد. نشانه‌ها از همان اول حضور داشتند، روشن و به‌سختی قابل نادیده‌گرفتن — اگر فقط توجه می‌کرد. جدی می‌گویم، دفعه بعد که با کسی جدید آشنا می‌شوید، مثل یک کارآگاه گوش کنید. آن‌ها در همان اولین گفتگو به شما می‌گویند چه کسانی هستند.