فیلم Groupers 2019

بازیگری عموماً ضعیف است و فیلم به‌سرعت از یک تریلر محکمِ انتقامی به کمدی آشفته تبدیل می‌شود، اما در واقع بعد از صحنهٔ اول به شخصیت‌هایی که وارد داستان می‌شدند تا حدی علاقه‌مند شدم. ایده جذاب‌تر از اجراست، اما همچنان قابل توجه است. «مِگ» (نی کول دامبرو) در یک بار از سوی چند پسر مورد توجه قرار می‌گیرد و تصمیم می‌گیرد آن‌ها را به خانه‌اش ببرد؛...

بازیگری عموماً ضعیف است و فیلم به‌سرعت از یک تریلر محکمِ انتقامی به کمدی آشفته تبدیل می‌شود، اما در واقع بعد از صحنهٔ اول به شخصیت‌هایی که وارد داستان می‌شدند تا حدی علاقه‌مند شدم. ایده جذاب‌تر از اجراست، اما همچنان قابل توجه است. «مِگ» (نی کول دامبرو) در یک بار از سوی چند پسر مورد توجه قرار می‌گیرد و تصمیم می‌گیرد آن‌ها را به خانه‌اش ببرد؛ از همین‌رو آن‌ها را به عقب ونش می‌برد. دفعهٔ بعد که به هوش می‌آیند متوجه می‌شوند روی کف یک استخر بسته شده‌اند و یک لولهٔ کوچک آن‌ها را در ناحیهٔ شرمگاه به هم وصل کرده است. دلیلش چیست؟ ظاهراً «برد» (پیتر مایر-کِلپچیک) و هم‌صحبت ساده‌لوحش «دی‌لن» (کمرون داکت) در مدرسه دست به آزار و اذیّت همجنس‌هراسانه زده‌اند. «مِگ» تصمیم گرفته برای برادر آزار دیده‌اش «اورین» (جسی پادلز) انتقام بگیرد. این دو ادعا می‌کنند گرایش جنسی اختیاری است، انتخابی است؛ مِگ به آن‌ها می‌گوید تنها راه آزادی‌شان این است که ادعای خود را ثابت کنند و دو نعوظ‌شان در لولهٔ متصل به هم به هم برسد. حدود بیست دقیقهٔ اول فیلم در واقع داستانی نوآورانه و سرگرم‌کننده دارد و می‌توانست فیلم کوتاهی عالی بشود. متأسفانه این‌طور نیست؛ تأثیر اولیهٔ طرح به تدریج هدر می‌رود: برادر وارد می‌شود، بعد چند دزد فرصت‌طلب، و در نهایت همه‌چیز بی‌رمق می‌شود؛ فیلم از زیاده‌گویی رنج می‌برد و هدف روشنی ندارد. گویا کارگردان، اندرسون کوان، جرأت کافی نداشته تا با همان تم قدرتمند و سرگرم‌کنندهٔ اولیه تا یک نتیجه‌گیری متقن ادامه دهد. در نتیجه آن تم خیلی زود تضعیف می‌شود و با گروه بازیگران آشفته و تا حدی آزاردهنده‌ای روبه‌رو می‌شویم که امکان همراهی با آن‌ها وجود ندارد. حیف—می‌توانست پرده‌برداری جالبی دربارهٔ مسألهٔ گرایش جنسی باشد که با شوخی‌هایی همراه شده، اما متأسفانه آن مسیر را انتخاب نمی‌کند. امتیاز نهایی: ★★½ — بخش‌هایی داشت که برایم جذاب بودند، اما به‌عنوان یک کل موفق نبود.