فیلم A League of Their Own 1992

مستی و دخترها! سال ۱۹۴۳ است و بیسبال در آمریکا به‌خاطر فراخوانده‌شدن مردان به خدمت نظام تقریباً از بین رفته است. در این میان زنان وارد میدان می‌شوند و با راه‌اندازی لیگ زنان تلاش می‌کنند شعله‌های بیسبال را روشن نگه دارند. اولین نکته‌ای که هر بیننده تازه‌وارد باید بداند این است که این فیلم در واقع درباره بیسبال نیست؛ درباره دوستی‌ها، چالش‌ها و پیامدهای متفاوت جنگ است...

مستی و دخترها! سال ۱۹۴۳ است و بیسبال در آمریکا به‌خاطر فراخوانده‌شدن مردان به خدمت نظام تقریباً از بین رفته است. در این میان زنان وارد میدان می‌شوند و با راه‌اندازی لیگ زنان تلاش می‌کنند شعله‌های بیسبال را روشن نگه دارند. اولین نکته‌ای که هر بیننده تازه‌وارد باید بداند این است که این فیلم در واقع درباره بیسبال نیست؛ درباره دوستی‌ها، چالش‌ها و پیامدهای متفاوت جنگ است که هم‌اتفاقاً بیسبال وسیله‌ای است برای گردهم آوردن همه این‌ها. پنی مارشال کارگردانی کرده است (کارگردان Big)، فیلمنامه اثر لوول گنز و بابالو مندل است (City Slickers/Parenthood) و تام هنکس در نقش مربی خمار، داگان، فوق‌العاده ظاهر می‌شود. تعجبی ندارد که A League Of Their Own سرشار از احساس و طنز است. به‌نظرم فیلمی پربار و دلگرم‌کننده است؛ فیلمی که می‌خواهد شما هم‌زمان بخندید و قدرِ نیاز انسان‌ها به تعامل در زمان‌های پرآشوب را حس کنید. بازیگران زن به‌خوبی نقش ورزشکاران واقعی را ایفا می‌کنند؛ آن‌ها که در دامن‌های کوتاه جلوی تماشاگران ظاهر می‌شوند، به رهبری جینا دیویس تصویر پرانرژی‌ای ارائه می‌دهند که هرگز به احساساتی‌گرایی سطحی کشیده نمی‌شود. البته لحظاتی تلخ هم هست که مارشال آن‌ها را به‌خوبی در بستر رویدادهای فیلم قرار می‌دهد؛ این لحظات نه مبتذل‌اند و نه اضافی، بلکه به‌عنوان نماهای لطیف در کنار شادابی فیلم عمل می‌کنند. در نهایت A League Of Their Own به هدفش می‌رسد؛ فیلم سنگین یا مدعای تحلیل عمیق یک دوره تاریخی نیست، بلکه از تماشاگر می‌خواهد پس از پایان فیلم دلگرم شود و شاید احترامی هرچند کوچک نسبت به آن زنان دهه ۱۹۴۰ احساس کند. امتیاز: 7/10