فیلم A Ghost Story 2017

اگر فیلم عمداً خسته‌کننده باشد، آیا باز هم خسته‌کننده است؟ خب، همان‌طور که معلوم شد: بله. با این حال برای تلاش در جهت انجام کاری متفاوت قابل احترام است. امتیاز نهایی: ★★ — نکات جذابی داشت، اما محصول نهایی ضعیف بود. یک داستان عاشقانه از بعدی دیگر! عنوان را به‌صورت لفظی تصور نکردم. فکر می‌کردم شخصیتی اجتماعی‌گریز با یک پارچه سفید مانند نقاب روبه‌رو...

اگر فیلم عمداً خسته‌کننده باشد، آیا باز هم خسته‌کننده است؟ خب، همان‌طور که معلوم شد: بله. با این حال برای تلاش در جهت انجام کاری متفاوت قابل احترام است. امتیاز نهایی: ★★ — نکات جذابی داشت، اما محصول نهایی ضعیف بود. یک داستان عاشقانه از بعدی دیگر! عنوان را به‌صورت لفظی تصور نکردم. فکر می‌کردم شخصیتی اجتماعی‌گریز با یک پارچه سفید مانند نقاب روبه‌رو می‌شود. از آنچه دیدم کاملاً شگفت‌زده شدم. راستش ابتدا خوشم نیامد؛ شروع فیلم خسته‌کننده بود. نتوانستم از صحنهٔ طولانی خوردن پای عبور کنم — واقعاً بیش از حد و بی‌دلیل طولانی بود و این‌گونه صحنه‌ها منبع خستگی‌اند. با این حال بازیگر در آن صحنه خوب ظاهر شد. بعد از آن اما اتفاقات شگفت‌انگیزی رخ داد؛ واقعاً انتظارش را نداشتم. در پایان اول فکر می‌کردم فیلم متوسط است، سپس قابل قبول، و نهایتاً فهمیدم چیزی منحصر‌به‌فرد و عالی ست. درس این است که هرچه زمان بیشتری بین دیدن فیلم و اظهار نظر خود بگذارید، نتیجهٔ ارزیابی بهتر خواهد شد. خود داستان خیلی ساده است. زوجی با زندگی معمولی پس از مرگ یکی از آن‌ها در تصادف رانندگی دچار تغییر می‌شوند. به‌زودی روح در خانه ساکن می‌شود و دنبال دلیلی برای ماندن می‌گردد. این نوعی داستان عاشقانه از بعدی دیگر است. با گذشت زمان، اوضاع تغییر و جست‌وجو پیچیده‌تر می‌شود. اما همیشه راهی برای حل مشکل وجود دارد، حتی برای یک روح؛ پس اینکه چگونه این کار انجام می‌شود و آن راه چیست، بخش باقی‌ماندهٔ داستان را شکل می‌دهد. بازیگران خوب بودند، اما بیشتر فیلم دربارهٔ همان روح بود که می‌توانست هر کسی باشد که زیر پارچه پنهان شده، بنابراین به‌صورت مشخص قابل تحسین برای یک بازیگر خاص نیست. به‌عنوان مثال شنیدم که کیسِی نقش‌های مربوطه را آن‌طور که باید بازی کرد؛ هرچند این بازی چندان قابل ستایش نبود و بیشتر حضور ساده‌ای به حساب می‌آمد. این دومین همکاری او با کارگردان همراه با رونی مارا است. یکی از سوالاتی که برای همهٔ بینندگان پیش می‌آید این است که آن یادداشت چه بود. من در گوگل جستجو کردم و مصاحبه‌ای با کارگردان دیدم که گفته هیچ‌کس — حتی مارا — به‌خاطر نمی‌آورد چه نوشته بود. این یکی از بهترین فیلم‌هاست؛ چه داستانش دلیل‌دار باشد چه نه، مسئله این نیست، بلکه نحوهٔ هوشمندانهٔ پرداختن به چنین ایده‌ای و تبدیلش به فیلم است که جالب است. حتی نیاز به جلوه‌های بصری پرهزینه نداشت، جز در مقدار کمی. مطمئناً به فیلمی کالت تبدیل خواهد شد و با گذشت سال‌ها در فهرستِ بهترینِ هزار فیلم قرار می‌گیرد. توصیه می‌کنم، اما صبور باشید، حداقل در مرحلهٔ آغازین، و یک روز برای قضاوت نگذارید؛ شاید خواندن مقاله‌هایی دربارهٔ پیرنگ اگر تردید دارید مفید باشد. واقعاً فیلمی خلاقانه است! امتیاز: 7/10 «A Ghost Story» یکی از غم‌انگیزترین فیلم‌هایی است که فکر می‌کنم تا به‌حال دیده‌ام. انتظار زیادی از فیلم نداشتم، و فکر می‌کنم این مسئله به نفع فیلم بود. کل فیلم احساس انزوا و تنهایی شدیدی به بیننده می‌دهد؛ دیدن مردی زیر ملحفه چنین احساسات قدرتمندی در تماشاگر برمی‌انگیزد. تجربهٔ کلی واقعاً آدم را وادار می‌کند دربارهٔ زندگی‌اش و معنای واقعی آن بیندیشد. با این‌که قدر و منزلت فیلم برای من بالاست، چند ایراد جزئی هم داشتم. دیوید لوری چند پلان بسیار طولانی از هیچ را در فیلم قرار داده است. می‌فهمم با این پلان‌ها چه می‌خواست بگوید و تا حدی هم جواب می‌دهد، اما این پلان‌ها حس کندی و کش‌دار بودن به فیلم اضافه می‌کنند و ریتم را به‌هم می‌ریزند. هر بار که فیلم می‌خواست ریتمش را پیدا کند، صحنه‌ای از این دست ظاهر می‌شد و مرا از فضا بیرون می‌کشید. با این حال، به‌خاطر یکتایی و احساساتی که در طول زمان فیلم تجربه کردم، دوست دارم به آن 4.5 ستاره بدهم. امتیاز: 86% جمع‌بندی: عالی