فیلم The Devil’s Own 1997

در نگاه اول، حضور دو ستاره ردیف اول می‌توانست فیلم را جذاب کند، اما متأسفانه آنچه می‌بینیم یک تریلر نسبتاً بی‌رمق است که عملاً از هیجان خالی‌ست. داستان حولِ مأمور پلیسی به نام «اُمرا» (هریسون فورد) می‌چرخد که یک مستأجر ایرلندی به نام «دِوانی» (برد پیت با لهجهٔ طنزآمیز ایرلندی‌اش) را در خانه‌اش جا می‌دهد. از ابتدا مشخص است که این مستأجر در واقع عضوی...

در نگاه اول، حضور دو ستاره ردیف اول می‌توانست فیلم را جذاب کند، اما متأسفانه آنچه می‌بینیم یک تریلر نسبتاً بی‌رمق است که عملاً از هیجان خالی‌ست. داستان حولِ مأمور پلیسی به نام «اُمرا» (هریسون فورد) می‌چرخد که یک مستأجر ایرلندی به نام «دِوانی» (برد پیت با لهجهٔ طنزآمیز ایرلندی‌اش) را در خانه‌اش جا می‌دهد. از ابتدا مشخص است که این مستأجر در واقع عضوی از آی.آر.اِی است که با نامی جعلی مخفی شده و کم‌کم میزبانش به این شک می‌افتد که همه‌چیز آن‌طور که به نظر می‌رسد نیست. آنچه پس از آن رخ می‌دهد، داستانی بدساخت و پِرتکه‌پرتکه است که تنها ردپای سرنخ‌ها را به‌جا می‌گذارد و به پایانی می‌رسد که اگرچه گاهی سکانس‌هایی پرکشش دارد، در کل چیز چندان جالبی ارائه نمی‌دهد. من به‌عنوان یک بریتانیایی همیشه با این جنس فیلم‌ها که تروریست‌ها را به‌عنوان مبارزان آزادی بزرگ‌نمایی می‌کنند مشکل داشته‌ام و روایت این فیلم هم تقریباً همهٔ کلیشه‌های ساده‌انگارانه را بازتولید می‌کند. اکشن بسیار کم است و ریتم فیلم کند پیش می‌رود؛ نکته‌ای که تماشاگر را چندان درگیر نمی‌کند. روایت بیش از حد ساده و از منظر سیاسی کاملاً یک‌طرفه است، و این موضوع فیلم را به تجربه‌ای سطحی برای هر دو بازیگر تبدیل کرده است. هرچند برد پیت در نقش خود قابل‌توجه است، اما فیلم چیز بااهمیتی برای عرضه ندارد و کمکی به درک پیچیدگی‌های واقعی مسائل در جزیرهٔ ایرلند نمی‌کند.