فیلم Austin Powers in Goldmember 2002

به نظر من ضعیف‌ترین اثر از بین سه‌گانه است، اما آستین پاورز در «گولد‌ممبر» هنوز چند لحظهٔ به‌یادماندنی دارد. از صحنهٔ افتتاحیه که پر از ستاره و حضورهای کوتاه بود لذت بردم؛ خیلی خوب ساخته شده. مایک مایرز دوباره در نقش‌هایش عالی است، به‌ویژه دکتر ایول، و حضور بیانسه مثبت است. بخش‌های مربوط به دکتر ایول به اندازهٔ فیلم ۱۹۹۹ خوب نیست، ولی باز هم چند...

به نظر من ضعیف‌ترین اثر از بین سه‌گانه است، اما آستین پاورز در «گولد‌ممبر» هنوز چند لحظهٔ به‌یادماندنی دارد. از صحنهٔ افتتاحیه که پر از ستاره و حضورهای کوتاه بود لذت بردم؛ خیلی خوب ساخته شده. مایک مایرز دوباره در نقش‌هایش عالی است، به‌ویژه دکتر ایول، و حضور بیانسه مثبت است. بخش‌های مربوط به دکتر ایول به اندازهٔ فیلم ۱۹۹۹ خوب نیست، ولی باز هم چند بار مرا خنداند؛ یکی از بهترین لحظات سری را با اجرای آهنگ جِی-زی دارد. با این حال، در ریتم فیلم چند مشکل احساس کردم. در کل ارزش یک بار دیدن را دارد. حضوری‌های کوتاه بازیگران خوب‌اند — و باید گفت بازیگر ایده‌آلی را برای نقش دکتر ایول انتخاب کرده‌اند. پایان بی‌افتخار آستین پاورز... تا اینجا. نمی‌توان انکار کرد که آستین پاورز برای کمدی اواخر دههٔ نود نقطهٔ عطفی بود، اما حقیقت این است که این فیلم، مثل فیلم قبلی‌اش، اصلاً خنده‌دار نیست. فیلمنامه حول توطئه‌ای جدید از سوی دکتر ایول شکل می‌گیرد، این بار همراه با مردی هلندی که شیفتهٔ طلاست و می‌خواهد هرچه طلا می‌تواند جمع کند. برای این‌که جاسوس انگلیسی به کارش نرسد، او پدر پاورز را ربوده و به قتل می‌رساند. فیلمنامه بسیار ضعیف است، پیش‌فرض‌های تکراری دارد و عملاً مثل یک پارودی از سومین فیلم مجموعهٔ جیمز باند عمل می‌کند. حتی اگر آن قالب در ابتدا موفقیتی داشته، اینجا به نظر کافی نمی‌رسد تا فیلم کار کند. علاوه بر این، طرح‌پردازی اغلب شخصیت‌ها ضعیف و ناکافی است؛ نگارش ضعیف و دیالوگ‌ها ناامیدکننده‌اند و همه‌چیز بهانه‌ای شده برای سیلی از شوخی‌ها. همچنین شخصیت‌هایی وجود دارند که واقعاً نیازی به حضورشان نیست، مثل فت باسترد. مایک مایرز همچنان چند نقش را بازی می‌کند و این اجرای نقش‌ها بسیار سنگین و از نظر تکنیکی چشمگیر است؛ او برای موفقیت فیلم هر کاری می‌کند و استعدادش را به شکلی برجسته به خرج می‌دهد. ولی اگر دستور پخت دیگر کارآمد نیست، تلاش و استعداد بازیگر هدر می‌رود. در کنار او بازیگرانی مانند ورن ترویر، مایکل کین و بیانسه هم عملکرد مثبتی دارند. باقی بازیگران چندان تأثیری ندارند و بهتر است از اشاره به تعداد زیاد حضورهای کوتاه و غیرضروری خواننده‌ها، مدل‌ها و هنرمندان صرف‌نظر کنم؛ دیدن این‌همه ستاره که فقط برای سرگرمی ظاهر می‌شوند منطقی ندارد و حسی از خودپسندی آزاردهنده به فیلم می‌دهد. از نظر فنی، چند ویژگی قابل‌توجه هست؛ به‌ویژه تصاویر و جلوه‌های ویژه، حضور مایرز در مقابل خودش در صحنه‌های متعدد و طراحی خوب دکور و لباس‌ها. متأسفانه فیلم ریتم بسیار تندی دارد و تدوین چندان خوشایند نیست؛ آنچه واقعاً لازم بود طنزی مؤثرتر بود، چون اگر فرمول فیلم از پیش فرسوده به نظر می‌رسد، طنز در جوک‌های پیاپی عملاً غایب است. فیلم کاملاً افتضاح. هدررفت وقت محض. تنها دلیلی که بهش نمرهٔ ۴ دادم این بود که چند بخش خنده‌دار داشت. در کل، فیلم بدی است.