فیلم Mary Poppins 1964

فیلم در لندن دوران ادواردی روایت می‌شود؛ جین و مایکل بنکس دو کودک در یک محله متوسط‌نشین‌اند. والدین‌شان از فرزندان فاصله دارند و هر پرستاری که می‌گیرند، به‌دلیل آشوب و بی‌نظمی بچه‌ها، خسته شده و می‌رود. پدر آنها بانکی سرد و دور است و مادرشان در جنبش حق رأی زنان بسیار فعال است. آنها دنبال پرستاری کامل می‌گردند که ناگهان با تندی بادی، مری پاپینز وارد...

فیلم در لندن دوران ادواردی روایت می‌شود؛ جین و مایکل بنکس دو کودک در یک محله متوسط‌نشین‌اند. والدین‌شان از فرزندان فاصله دارند و هر پرستاری که می‌گیرند، به‌دلیل آشوب و بی‌نظمی بچه‌ها، خسته شده و می‌رود. پدر آنها بانکی سرد و دور است و مادرشان در جنبش حق رأی زنان بسیار فعال است. آنها دنبال پرستاری کامل می‌گردند که ناگهان با تندی بادی، مری پاپینز وارد زندگی‌شان می‌شود. او قدرت‌های جادویی‌ای مثل یک کیف بی‌پایان دارد. مری پاپینز زندگی بچه‌ها را دگرگون می‌کند و با دوستش برت، هنرمندِ تک‌نفره، نیز دیدار می‌کند. فیلم ترکیبی از بازی زنده و انیمیشن دیزنی است و چند آهنگ به‌یادماندنی و لهجهٔ کوکنی فراموش‌نشدنیِ دیک ون دایک در آن وجود دارد. این اثر از کلاسیک‌های دیزنی محسوب می‌شود، اما به نظر من انیمیشن‌ها کمی زیرِ حد متوسط‌اند، فیلم بیش از حد طولانی است و چندان بامزه نیست. مطمئناً همه مری پاپینز را می‌شناسند. من در کودکی عاشقش بودم و حالا خانواده‌ام هم آن را دوست دارند. من هنوز هم این فیلم را دوست دارم و همیشه دوست خواهم داشت — یک کلاسیک! ممکن است قبلاً این فیلم را تا انتها ندیده باشم، اما دیدنش کاملاً ارزش دارد. جین (کارن دوتریس) و برادرش مایکل (مَتو گربِر) با شور و شوقی شبیه به خانوادهٔ فون تراپ، یکی پس از دیگری پرستارها را از دست می‌دهند. پدر، جورج (دیوید تاملینسون)، تصمیم می‌گیرد مسئولیت استخدام را از همسر فعالش، وینفرد (گِلنیس جانز)، بگیرد تا شاید راه‌حلی پایدار پیدا کند. آنها متن آگهی را در روزنامهٔ «تایمز» می‌نویسند؛ در همین حال بچه‌ها نقشه‌ای بازیگوشانه می‌کشند و ناگهان پرستارِ داستان ما با چتر فرود می‌آید. مری پاپینز ظرف پنج دقیقه تقریباً همه را شیفتهٔ خود می‌کند. آنچه پس از آن می‌آید، سلسله‌ای لطیف و کمدی از ماجراهاست: ملاقات با برت، جاروب‌زن دودکش خوش‌مشرب؛ عمو آلبِرت خنده‌رو؛ خانمی که به پرندگان غذا می‌دهد؛ و در عین حال نظارت دقیق آدمرال بوم که توپ ساعت هشتش بیش از یک‌بار فضا را جارو می‌کند. برادران شرمن در بهترین فرم‌شان هستند و آهنگ‌های شاد و بالادهای دل‌نشینی ساخته‌اند که بازیگران اجرا می‌کنند، اغلب همراه با جلوه‌های بصری جادویی یا رقص‌های گروهی. این موسیقی‌ها به بیان داستانی دربارهٔ عشق، مهربانی، محبّت، کنجکاوی و در نهایت حفظ دیدگاهی درست دربارهٔ اولویت‌ها کمک می‌کنند. بخش انیمیشنی در باغ‌وحش شاید کمی طولانی به نظر برسد، اما در مجموع این اثرِ حدود دو ساعت و ربع، تماشاگر را سرگرم می‌کند؛ جولی اندروز و دیک ون دایک شیمی خاصی ایجاد می‌کنند، بازیگران مکمل به‌ویژه گِلنیس جانز بسیار خوب‌اند، و داستان در سادگی‌ خود می‌درخشد.