فیلم Annette 2021

اول از همه، برای آدام درایور و ماریون کوتیار که جرأت کردند کاری کمی متفاوت انجام دهند احترام قائلم. با این حال به نظر من در این تجربه موفق نبودند. از صحنهٔ افتتاحیه که شبیه چیزی از «West Side Story» بود با «هنری مک‌هنری» (درایور) آشنا می‌شویم؛ کمدینی استندآپ آمریکایی که اصلاً خنده‌دار نیست (انگار بویی بد از دهان دارد)، و برای من همین باعث...

اول از همه، برای آدام درایور و ماریون کوتیار که جرأت کردند کاری کمی متفاوت انجام دهند احترام قائلم. با این حال به نظر من در این تجربه موفق نبودند. از صحنهٔ افتتاحیه که شبیه چیزی از «West Side Story» بود با «هنری مک‌هنری» (درایور) آشنا می‌شویم؛ کمدینی استندآپ آمریکایی که اصلاً خنده‌دار نیست (انگار بویی بد از دهان دارد)، و برای من همین باعث شد فیلم روی سراشیبی بیفتد. او رابطه‌ای با ستارهٔ خوانندگی «آن» (کوتیار) دارد و بعد از مدتی نوزادِ عنوان فیلم به دنیا می‌آید — نوزادی که تقلیدی بسیار مؤثر از «پینوکیو» انجام می‌دهد (فقط بدون دماغ). اوضاع خانواده به سمت تراژیک می‌رود، اما نجات برای شخصیت درایور وقتی پدیدار می‌شود که نوزاد صدایی تقریباً فرشته‌گون دارد و خیلی زود به موفقیتی چشمگیر تبدیل می‌شود. همه‌چیز بیش از حد سورئال است و این وضعیت با خواندن ناهماهنگ آدام درایور، چند پیچش نامحتمل در داستان و پایانی که هرچند مناسب است اما بعد از دو ساعت و بیست دقیقه برای من خیلی دیر اتفاق می‌افتد، بهتر نمی‌شود. من دوست داشتم بیشتر کوتیار و صدای او را ببینم—اما در نهایت فیلم چنان روی ظاهر، فضا و سبک‌پردازی تمرکز کرده که داستان قربانی می‌شود. برای من نبود، متأسفم. داستان معنای زیادی دارد. برخی اتفاقات اغلب متناظر با زندگی واقعی‌اند. خیلی از جزئیات را فاش نمی‌کنم چون خرابش می‌کند. فقط می‌گویم آدام درایور در این فیلم، هم در بازیگری و هم در خواندن، فوق‌العاده بود. عمق شخصیت او که از شور عشق تا ازهم‌گسیختگی پیش می‌رود هرچند آشفته است اما ناب و خلاقانه است. واقعاً فیلم بزرگی است.