فیلم Talk to Me 2022

Talk to Me تحولی درخشان و موبرانداز در قصه کوتاه The Monkey’s Paw است؛ با پایانی بسیار رضایت‌بخش و اجرای درخشان و صحنه‌ربای سوفی وایلد. فیلم‌برداری آرون مک‌لیسکی، با شیبی عبوس در زمانِ دقیقِ مناسب، باعث شده Talk to Me که از پیش کابوسی خوش‌نوشت و شیرجه‌ای منحصربه‌فرد در جهنمِ شخصی است، از نظر بصری نیز به‌شدت و به‌طرزی ویژه ترسناک باشد. گروهی از نوجوانان دور...

Talk to Me تحولی درخشان و موبرانداز در قصه کوتاه The Monkey’s Paw است؛ با پایانی بسیار رضایت‌بخش و اجرای درخشان و صحنه‌ربای سوفی وایلد. فیلم‌برداری آرون مک‌لیسکی، با شیبی عبوس در زمانِ دقیقِ مناسب، باعث شده Talk to Me که از پیش کابوسی خوش‌نوشت و شیرجه‌ای منحصربه‌فرد در جهنمِ شخصی است، از نظر بصری نیز به‌شدت و به‌طرزی ویژه ترسناک باشد. گروهی از نوجوانان دور هم جمع می‌شوند و تحت نفوذ شخصیت آزاردهنده‌ای به‌نام «هیلی» (زویی تراکس) با دستی سرامیکی روبه‌رو می‌شوند—دستی که گویا یک دست واقعی را در خود جای داده و درگاه ورود به بُعدی است که مردگان در آن زندگی می‌کنند. آن‌ها متوجه می‌شوند اگر به محدودیتِ زمانی پایبند بمانند آسیبی نمی‌بیند؛ ولی اگر از آن فراتر روند وارد قلمرویی ناپیموده و بالقوه خطرناک می‌شوند. پس از اینکه بهترینِ گروه، «جید» (الکساندرا جنسن)، یک‌بار آن را امتحان می‌کند، نوبت «میا» (سوفی وایلد) می‌رسد و پس از تجربه‌ای عجیب و به‌شدت آسیب‌زننده‌ی شخصی، او به این تجربه معتاد می‌شود و تبدیل به مجرایی برای ارتباط می‌شود که در گروهشان هرج‌ومرج به‌پا می‌کند—به‌خصوص برای «رایلی» جوان (جو بیرد) که در نهایت به پول خطر نیاز پیدا می‌کند و سر از یک منطقه بازی نرم درمی‌آورد! وایلد عملکرد خوبی دارد و هرچند بازی بقیه چندان چشمگیر نیست، داستان اصالتی دارد که راه تازه‌ای برای ژانری که این روزها از تکرار خسته‌کننده رنج می‌برد، می‌گشاید. بیرد به‌طرز قابل‌توجهی ستاره‌ی فیلم است—حتی اگر بخش زیادی از فیلم ناتوان باشد—و تراکس شخصیتی خلق کرده که آدم دلش می‌خواست او را خفه کند! دیالوگ‌ها زیادند و موسیقی بیش از حد برجسته است که پس از مدتی آزاردهنده می‌شود، اما گاهی واقعاً ترسناک است و قطعاً دیدنش در حوالی هالووین ارزش دارد. Talk to Me انتظارات عظیم جشنواره‌ها و واکنش‌های اولیه در سراسر جهان را برآورده می‌کند. بدون شک یکی از ترسناک‌ترین فیلم‌های وحشت در سال‌های اخیر است. جلوه‌های عملی چشمگیر، گریم عالی، اجراهایی خیره‌کننده—که در رأس آن‌ها سوفی وایلد قرار دارد—و پرداخت بی‌نقص صحنه‌های واقعاً شوکه‌کننده، خونین و غیرقابل‌پیش‌بینی خشونت. شاید فیلمنامه در زیرژانر «شخصیت‌های تسخیرشده توسط ارواح» چندان نوآورانه نباشد و برخی تم‌های معنادار را دست‌نخورده بگذارد، اما قطعاً یکی از فیلم‌های وحشت دیدنی امسال است. رتبه: A- تحلیل هوشمندانه و گاه ترسناکِ سوگ و اعتیاد و میزان تلاشی که آدم‌ها برای کنار آمدن با فقدان‌شان می‌کنند. بازی‌های خوب، فیلمنامه و کارگردانی مناسب و چند ترس تأثیرگذار این فیلم را برای طرفداران ژانر وحشت حتماً دیدنی می‌کند. فیلمی سرگرم‌کننده و تازه‌نفس در ژانر وحشت با چند اجرای بازیگری محکم. نقطه قوتش جلوه‌ها و بعضی از خشونت‌های واقعاً بی‌رحمانه‌اش است. وقتی بچهٔ کوچک خودش را تکه‌تکه می‌کند، صحنه فوق‌العاده است—آفرین، کار خوبیست. این را به آن بچهٔ دوازده‌ساله‌ای که می‌شناسید نشان بدهید. این فیلم بیشتر از پنج دقیقه تحملم نکرد (معمولاً به فیلم ده دقیقه فرصت می‌دهم). یک خط قرمز وجود دارد و در فیلمی با شوخی‌های رکیک و خشونتی مانند بریدن سرها، راهِ درست و غلطی برای نمایش هست. در ژانر علمی-تخیلی و فانتزی به خشونت عادت دارم—از کودکی فیلم‌هایی مثل بیگانه، پرِیْدِر، نابودگر و کابوس در خیابان الم را می‌دیدم—اما این واقعاً آزاردهنده بود و از آن خط گذشت. چیزهایی هست که اصلاً نباید نشان داده شوند. نه مثل این.