فیلم Caravaggio 1986

همیشه فکر می‌کردم باید دلیلی وجود داشته باشد که کسی به شان بین اهمیت دهد—تا به حال بازیگری خشک‌تر از او ندیده‌ام—اما در این فیلم نقش رانوچیوِ حیله‌گرش جذاب و تحریک‌آمیز است. در کنار بازی قانع‌کننده نایجل تری در نقش هنرمندِ عنوان‌دار و تلاش‌های دکستر فچِر در نقش کاراواجوی جوان و دست‌کاری‌کننده، فیلم نگاهی بی‌پرده و تمام‌عیار به فساد و لذت‌جویی در ایتالیای دوران پاپ‌ها...

همیشه فکر می‌کردم باید دلیلی وجود داشته باشد که کسی به شان بین اهمیت دهد—تا به حال بازیگری خشک‌تر از او ندیده‌ام—اما در این فیلم نقش رانوچیوِ حیله‌گرش جذاب و تحریک‌آمیز است. در کنار بازی قانع‌کننده نایجل تری در نقش هنرمندِ عنوان‌دار و تلاش‌های دکستر فچِر در نقش کاراواجوی جوان و دست‌کاری‌کننده، فیلم نگاهی بی‌پرده و تمام‌عیار به فساد و لذت‌جویی در ایتالیای دوران پاپ‌ها ارائه می‌دهد؛ هرچه به تخت سنت پیتر نزدیک‌تر می‌شوی، بی‌بندوباری بیشتری لازم است. این موضوع در نقش جوستینیانیِ نایجل داونپورت و کاردینال دل مونتهِ دست‌کم‌گرفته‌شده مایکل گاف به‌خوبی تجسم می‌یابد—راست می‌گویم، او واقعاً عاشق گفتن «بله» است! رابی کولترین به‌عنوان بورگه‌زه‌ی توطئه‌گر کامل نمی‌نشیند و تیِلدا سوینتون هم در نقش لنا که به او خیانت شده، چندان تأثیری ندارد، اما همهٔ این‌ها چندان مهم نیست چون این نقاش تصمیم می‌گیرد سبک سنتی و ایده‌آلیستی پرتره‌سازی را رها کند و واقعیت را با تمام عیوبش به تصویر بکشد—و عیوب فراوان‌اند. سیالیت جنسی، برهنگی و چیز کمی برای تخیل باقی می‌ماند؛ همهٔ این‌ها دست به دست هم می‌دهد تا تصویری قدرتمند و قابل‌باور از آن جامعهٔ مدعی «آنگونه که من می‌گویم رفتار کنید، نه آنچه من انجام می‌دهم» بسازد. فیلم تا حدی ریشه در تاریخ دارد، اما عمدتاً بیشتر شبیه یک خیال جنسی‌آلود از درک جارمن است که با آزادی‌های هنری فراوان از هر بهانه‌ای استفاده می‌کند تا چند جوان خوش‌اندام را برهنه و تحریک‌آمیز نشان دهد—و تصویربرداری چندان ظریف نیست. فیلمنامه بهترین نیست و دیالوگ‌ها کمی خنثی‌اند، اما این بیش از همه یک تجربهٔ بصری است که خوب حدس می‌زند چه چیزی مردی را که در میان فقر و شهوت قادر به خلق شاهکارهای جهانی بود، به حرکت درآورده است. نمی‌دانم آیا کاراواجو واقعاً در زندگی واقعی این‌قدر رسوا بوده؛ اگر هم نبوده باشد، بعید است ناراضی باشد، چون این نمونهٔ رنگارنگ از زیاده‌روی در تقریبا هر شکلش چندان هم نامعقول نیست. فیلم برای همه مناسب نیست و احتمالاً برای تاریخ‌دانان جدی هنر هم جذاب نیست؛ اما به‌عنوان یک پورنوگرافی ملایمِ همجنس‌گرایانه که تا حدی بر واقعیت متکی است، تا حدودی جواب می‌دهد.