فیلم Polar 2019

این فیلم کمی عجیب است. بخشی از آن شبیه یک تریلر تاریک و زمختِ نسبتاً خوب است، بخشی شبیه تقلیدی از تارانتینو و بخشی هم شبیه کمدی. در کل آن را یک فیلم درجه‌ب (B-movie) می‌دانم، اما یک فیلم درجه‌ب نسبتاً خوب. با وجود این که فیلم عجیب است، باید بگویم از آن خوشم آمد. فیلم را بیشتر به‌صورت اتفاقی دیدم؛ روی صفحهٔ اصلی‌ام آمد و...

این فیلم کمی عجیب است. بخشی از آن شبیه یک تریلر تاریک و زمختِ نسبتاً خوب است، بخشی شبیه تقلیدی از تارانتینو و بخشی هم شبیه کمدی. در کل آن را یک فیلم درجه‌ب (B-movie) می‌دانم، اما یک فیلم درجه‌ب نسبتاً خوب. با وجود این که فیلم عجیب است، باید بگویم از آن خوشم آمد. فیلم را بیشتر به‌صورت اتفاقی دیدم؛ روی صفحهٔ اصلی‌ام آمد و خلاصه‌اش را پسندیدم — از آن نوع داستان‌هایی که دوست دارم. وقتی دیدم مادس میکلسن نقش اول را بازی می‌کند هم مصمم شدم آن را ببینم. من معمولاً میکلسن را در این نقش‌ها می‌پسندم. شروع فیلم تا حدی معمولی است برای این ژانر: چند ترور، معرفی قهرمان، آدم‌های بد، آدم‌های خیلی بدتر و امثال آن. از اول مشخص است که قرار است خون‌ریزی باشد. اما این که در انتها تا این حد شدت بگیرد، کمی غافلگیرکننده بود. میکلسن را در نقش دانکن، آن قاتل کمی عبوس و گرفته که در آستانهٔ بازنشستگی است، دوست داشتم. این نقش برای او کاملاً مناسب است. بقیه بازیگران عمدتاً بازی‌های فراموش‌شدنی داشتند؛ شاید به‌جز مت لوکاس در نقش بلوت. هرچند نقش او آن‌قدر کمیک و دیوانه‌وار است که آدم شک می‌کند این بازی نیاز به مهارت بازیگری داشته یا فقط نیاز به مقدار قابل‌توجهی جنون (یا چیزهای شیمیایی) داشته است. در خلاصهٔ فیلم گفته می‌شود که او خطرناک یا بار اضافی تلقی می‌شود. در واقع قضیه دقیقاً این‌طور نیست؛ بیشتر این است که رئیس خیلی عجیب و غریبش می‌خواهد او را بزند. از این‌جا فیلم وارد فضای کمدی می‌شود. از دو، سه صحنهٔ اول مشخص است این رئیس دیوانه است؛ بعد قاتلانش را آزاد می‌کند و در آن نقطه فیلم به یک فستیوال از خون، خشونت و کمدی تبدیل می‌شود. نمی‌توانم تصمیم بگیرم که آیا بهتر می‌شد اگر خشونت کمتر کمدی‌وار بود یا نه. با کمدی، فیلم کمی غیرمعمول می‌شود و به چشم می‌آید. بدون کمدی خطر این بود که تبدیل به یکی از همان تریلرهای قاتل معمولی شود. همچنین هرچند کمدی‌اش اغراق‌آمیز است، اما نسبتاً خوب انجام شده است. در هر صورت، در پایان مبارزه‌ای نسبتاً دراماتیک و خشن وجود دارد که از آن خوشم آمد. همچنین یک پیچش کوچک در پایان هست که من پیش‌بینی‌اش نکرده بودم. در مجموع، تماشای آن لذت‌بخش بود. چه آشفتگی خونی‌ای. وسط فیلم چندین بار نگه داشتم و فکر کردم اگر نویسندهٔ آن بودم چگونه می‌شد این قطارِ به‌دره‌ِ افتاده را نجات داد. سکانس‌های میکلسن و هادگنز قوی، احساسی، خوب نوشته و بازی‌شده‌اند و منطقی‌اند. میکلسن برای این نقش قهرمانِ اکشن عالی است — و صحنه‌های اکشنِ خوبی هم دارد، حتی بعضی‌شان نمادین‌اند. اما همهٔ اینها با دلقک‌های خشنی که در فیلم هستند جور درنمی‌آید. آن بخش بعضی لحظات هوشمندانه دارد، اما بیشتر اوقات بی‌معنی است — یعنی تقریباً بیشتر فیلم. کنجکاوم بدانم فیلمنامه چگونه به این شکل درآمده؛ آیا داستان اصلی خوب بوده و بعد به‌دست آدم‌های نامناسب دستخوش تغییر شده؟ افزودن خشونت بدون هدف، چند صحنهٔ جنسی، شکنجه‌های متعدد، و شرورهای احمقانه — کلی چیز اضافه که فقط درجهٔ سنی را بالا می‌برد بدون اینکه ارزش واقعی اضافه کند. مدام از خودم می‌پرسیدم «چرا؟» بخشی‌های خوبی هم وجود دارد که آشنا به‌نظر می‌رسند؛ اما مقدار زیادی آشغال هست که حسِ کاملاً بی‌معنایی می‌دهد. کسی این را تصویب کرده، ساخته، در برش نهایی باقی گذاشته — و من نمی‌فهمم چرا. می‌توانست فیلمی اصیل، خشن و جالب باشد. اما کاملاً به‌هم ریخت. دیگر آن را تماشا نمی‌کنم، اما موفق شدم تا انتها ببینمش. این فیلم چیزی‌ست... فکر می‌کنم تا حدی شاید ازش خوشم آمد. دقیقاً خودم هم نمی‌دانم چطور؛ ولی تا پایان فیلم کم‌کم نسبت بهش احساس خوبی پیدا کردم. من فیلم را به دو بخش تقسیم می‌کنم: بخش‌هایی که مادس میکلسن و وانیسا هادگنز حضور دارند و بخش‌هایی که حضور ندارند. واقعاً مثل تفاوت زمین تا آسمان‌اند. میکلسن و هادگنز حرفه‌ای‌اند و در پایان تقریباً به یک زوج دوست‌داشتنی تبدیل می‌شوند. هر صحنه‌ای که آن‌ها در آن باشند از متوسط تا خوب نوسان دارد؛ هرچند نه بیشتر، اما از آن‌ها نکات مثبتی هست. جدا از آن‌ها، خوشم آمد که فیلم به قتل‌های خونین و محتوای جنسی نسبتاً بی‌مورد پایبند است؛ این کار تا حدی جواب می‌دهد. اما آن شخصیت‌های دیگر که روی پرده می‌آیند کار نمی‌کنند. مت لوکاس گاهی موفق است و گاهی نه ولی احتمالاً قابل‌قبول است؛ اما هر عضوِ تیمِ قاتلانِ مخصوص به نظرم خوب کار نکرد. روبی او. فی، فی رِن و دیگران تلاش می‌کنند اما به‌عنوان یک گروه هیچ حسِ «سرشکن» یا جذابیتی برای تماشا منتقل نمی‌کنند... در واقع گاهی خجالت‌آور می‌شوند. این فیلم خیلی فاصله دارد با اینکه فیلمی عالی باشد یا از ته دل آن را توصیه کنم. با این حال، سرگرم‌کننده است... درست به‌اندازهٔ کافی. مایلم دوباره مادس میکلسن و وانیسا هادگنز را در چنین فضایی با هم ببینم؛ گفته می‌شود دارند همین فیلم ۲۰۱۹ را بازسازی می‌کنند که این موضوع جالب است.