فیلم Le Trou 1960

فرارِ ۱۹۴۷ از زندان لا سانتِ (Le Trou) Le Trou (به فارسی: «سوراخ») ساخته ژاک بکر، بر اساس رمان ژوزه جیووانی و با فیلمنامه‌ای از بکر، جیووانی و ژان اورل ساخته شده است. بازیگران فیلم از جمله میشل کنستانتان، ژان کراودی، فیلیپ لروی، رِیمون مونیه، مارک میشل و ژان-پُل کوکلن هستند. این آخرین فیلم بکر پیش از درگذشت اوست و تصویری فشرده، واقع‌گرایانه و خفه‌کننده از...

فرارِ ۱۹۴۷ از زندان لا سانتِ (Le Trou) Le Trou (به فارسی: «سوراخ») ساخته ژاک بکر، بر اساس رمان ژوزه جیووانی و با فیلمنامه‌ای از بکر، جیووانی و ژان اورل ساخته شده است. بازیگران فیلم از جمله میشل کنستانتان، ژان کراودی، فیلیپ لروی، رِیمون مونیه، مارک میشل و ژان-پُل کوکلن هستند. این آخرین فیلم بکر پیش از درگذشت اوست و تصویری فشرده، واقع‌گرایانه و خفه‌کننده از یک تلاش فرار از زندان ارائه می‌دهد. فیلم که بر پایه‌ی تلاش واقعیِ فرار از زندان لا سانته در سال ۱۹۴۷ ساخته شده، داستان چهار زندانی را دنبال می‌کند که در سلولی کوچک نقشه می‌کشند با کندنِ حفره‌ای از کفِ سلول به کانال فاضلاب فرار کنند. با انتقال ناگهانی یک زندانی جدید به سلولِ شلوغ، مسئله‌ی اعتماد میان ساکنان سلول به مسأله‌ای حیاتی بدل می‌شود: آیا تازه‌وارد به نقشه می‌پیوندد یا مخلّ آن خواهد شد؟ برخوردهای اولیه بین مردان به‌دور از هیجان‌زدگی و نمایشِ مردانگیِ تحمیلی و بر مبنای گفت‌وگوهای آرام، نگاه‌ها و سنجیدنِ رفتارِ یکدیگر است تا وقتی که توافق حاصل می‌شود و وقتِ اجرای برنامه فرار فرا می‌رسد. بکر از کلیشه‌های متداول فیلم‌های زندان پرهیز می‌کند: نه نگهبانان سادیستیک، نه رئیسِ باندی که با زندانبان‌ها معامله می‌کند و نه پیش‌پنداشتِ جنسی و خشونت‌آمیز که روح افراد را خرد کند. فیلم در عوض به واقع‌گرایی خالص می‌پردازد؛ نماهایی بلند و بی‌وقفه، ساکت و طولانی که شکسته می‌شوند با ضربه‌هایی از نیروی عضلانی وقتی مردان با ابزارهای ساده و گاه ابتکاری بتن را می‌شکنند. دوربین اغلب ساکن است و صدا — که در بسیاری از سکانس‌ها نقشی کلیدی دارد — شدت می‌یابد تا حسِ واقعیتِ لحظه را به تماشاچی منتقل کند. استفاده از بازیگران غیرفرهیخته به فیلم واقع‌گرایی بیشتری می‌بخشد؛ از جمله ژان کراودی که خود یکی از شرکت‌کنندگان واقعی در تلاش فرارِ ۱۹۴۷ بود. در سراسر فیلم موسیقی متن غایب است و تنها در پایان، در لحظه‌ای با بارِ عاطفی، سکوت شکسته می‌شود؛ این کم‌نماییِ موسیقایی به جای دست‌بردن در احساسات تماشاگر، واقعیتِ موقعیت را تقویت می‌کند. جزئیاتِ کوچکِ عملی و دست‌ساز—از ساختِ وسایلی ساده برای پنهان‌کاری تا صحنهٔ هک‌زدنِ کفِ بتنی با پایهٔ تخت—به طرز چشم‌گیری کشش و درگیری بصری ایجاد می‌کنند. فیلم در چارچوب زمانیِ محدودِ سه روز اتفاق می‌افتد و تلاشِ پایدار و سرسختِ زندانیان برای رسیدن به آزادی، اثری ستودنی از کارگردانی و روایت است. پایانِ فیلم شامل یک خیانت دردناک و تلخ است که فضای بازنمایی‌شده توسط فیلمساز را تکمیل می‌کند؛ فرجامی غیراحمقانه و دور از فرمول‌های هالیوودی. Le Trou فیلمی قدرتمند، کم‌حرف و پرتنش است که با نثر تصویری و بازی‌های طبیعی، تجربه‌ای نزدیک به واقعیتِ تلاش برای فرار از زندان ارائه می‌دهد و از جریانِ هم‌عصر خود یعنی موج نو فرانسه متمایز است.