انیمیشن Dead Space: Downfall 2008

Dead Space: Downfall زیبایی‌شناسی وحشت فضایی خود را تا حد یک تکه سنگ سیاره‌ای صیقلی‌نشده پایین می‌آورد. زمانی که نسخهٔ اصلی Dead Space توسط Electronic Arts منتشر شد، من دموی آن را دانلود و نصب کردم؛ سی و چند دقیقه‌ای که تاریکی ترسناک و مکانیک‌های بقا را نشان می‌داد. برای من همان چند دقیقه کافی بود؛ خیلی ترسناک و درگیرکننده بود. پس وقتی شنیدم یک...

Dead Space: Downfall زیبایی‌شناسی وحشت فضایی خود را تا حد یک تکه سنگ سیاره‌ای صیقلی‌نشده پایین می‌آورد. زمانی که نسخهٔ اصلی Dead Space توسط Electronic Arts منتشر شد، من دموی آن را دانلود و نصب کردم؛ سی و چند دقیقه‌ای که تاریکی ترسناک و مکانیک‌های بقا را نشان می‌داد. برای من همان چند دقیقه کافی بود؛ خیلی ترسناک و درگیرکننده بود. پس وقتی شنیدم یک پیش‌درآمد پویانمایی منتشر شده است، دوباره کنجکاوی‌ام تحریک شد و امید داشتم که شاید بار دیگر عشقم نسبت به این فرنچایز بازی‌ها برانگیخته شود. متأسفانه عکس آن رخ داد؛ این پیش‌درآمد باعث شد کاملاً از بازی‌ها فاصله بگیرم. گروهی از خدمهٔ پروازی سیاره‌ای نشانهٔ مونوپلی‌مانندی از یک موجود فرازمینی را کشف می‌کنند که به‌سرعت اعضای گروه را به موجودات کابوس‌واری و قاتل تبدیل می‌کند و بازماندگان باید برای بقا بجنگند. بدین‌سان نبردی پایدار علیه نکرومورف‌های حیوانی آغاز می‌شود. اما زیر لایهٔ خون‌هایی که در شکاف‌های عایشیِ ایشیمورا جمع شده و خشونت عادی بریدن اندام‌ها، داستانی ناتمام حول ایمان به چشم می‌خورد. پیروان کلیسای یونیتولوژی خواهان دیدن این نماد مقدس تازه به‌دست‌آمده‌اند؛ مریدانی که از آسیب‌های پرآشوبی که آن نماد به بار آورده بی‌اطلاع‌اند. نوعی آزار و اذیت مذهبی، اگر بخواهیم آن را این‌طور بنامیم. با این حال، نویسندگان تصمیم گرفتند این بُعد جالب را سرکوب کنند و در عوض ماتسری سی‌دقیقه‌ای از اعضای خدمه را نشان دادند که توسط نکرومورف‌ها قربانی می‌شوند؛ در میان تصاویر پویانمایی‌ای که یکی از کسل‌کننده‌ترین، خشک‌ترین و به‌راستی فاجعه‌بارترین نمونه‌هاست. هیولاهای سه‌بعدی CGI با بافت‌های افراطی و تاری که باعث می‌شد لحظه‌ای شک کنم عینک زده‌ام یا نه، هیچ‌گاه با طراحی سادهٔ کاراکترهای دوبعدی هماهنگ نمی‌شدند. سری اصلی Scooby-Doo هم بهتر از این به‌نظر می‌رسید—یک کارتونی که چندین دهه پیش ساخته شده بود! شخصیت‌ها هیچ شخصیتی نداشتند و تنها پوسته‌هایی بودند که با لحنی خشن صحبت می‌کردند: «بجنگ... یا بمیر!»؛ «من قهرمان نیستم، فقط یک مردم!» بازیگریِ صدا تقریباً به‌اندازهٔ خواندن کتاب مقدّس با لحنی بی‌هیجان و یکنواخت کسل‌کننده بود. خون، هرچند از نظر کمّی بی‌اندازه بود، اما از حدّی اغراق‌شده و درعین‌حال بی‌اثر فراتر نرفت. اگر بارِ اضطرابِ بیش‌ازحد، هیستری جمعی و توهمات عظمت‌طلبانه—که می‌تواند از عوامل همراه سفرهای دوردست فضایی باشد—وجود نداشت، این پیش‌درآمد پویانمایی هیچ نکتهٔ مثبتی نداشت. این فیلم صرفاً نسخه‌ای تقلیدی از Alien است و به‌اندازهٔ حسِ کیفیتِ هنری انیماتورها مرده و بی‌جان است. بهتر است به‌جای تماشای این اثر، خود بازی را تجربه کنید.