فیلم Anonymous 2011

فیلمی تاریخی و تخیلی که سرگرم‌کننده است. سعی نکنید دقیقاً بررسی کنید که تاریخ چه‌قدر واقعی است؛ از قصه لذت ببرید. فیلمی که می‌توانست با فلش‌بک‌های ناگهانی کمتر، حذف برخی ناسازگاری‌های زمانی و توضیح دقیق‌تر نظریه‌ای که مطرح می‌کند، کیفیت بهتری داشته باشد. من تاریخ‌دانم و آثار شکسپیر را دوست دارم، اما زبان مادری‌ام انگلیسی نیست (پرتغالی‌ام) و نه آن‌قدر کارشناس زندگی و آثار نمایش‌نامه‌نویس که ادعای...

فیلمی تاریخی و تخیلی که سرگرم‌کننده است. سعی نکنید دقیقاً بررسی کنید که تاریخ چه‌قدر واقعی است؛ از قصه لذت ببرید. فیلمی که می‌توانست با فلش‌بک‌های ناگهانی کمتر، حذف برخی ناسازگاری‌های زمانی و توضیح دقیق‌تر نظریه‌ای که مطرح می‌کند، کیفیت بهتری داشته باشد. من تاریخ‌دانم و آثار شکسپیر را دوست دارم، اما زبان مادری‌ام انگلیسی نیست (پرتغالی‌ام) و نه آن‌قدر کارشناس زندگی و آثار نمایش‌نامه‌نویس که ادعای مطلق کنم. تا پیش از دیدن این فیلم و کمی جست‌وجو برای نوشتن درباره‌اش، خبر نداشتم که درباره هویت شکسپیر چنین بحث‌هایی وجود دارد. طبیعی است که درباره انتساب برخی آثارِ نویسندگان قدیمی تردیدهایی باشد؛ مثال‌های زیادی هست. اما این‌که کلِ آثار یک نویسنده را زیر سؤال ببرند، کمتر معمول است. فیلم از نظریه‌ای دفاع می‌کند که می‌گوید شکسپیر واقعی حتی یک سطر ننوشته و سواد نگارش نداشته؛ کسی که آثار نمایشی و شعری را نوشته و نام شکسپیر را بر آن‌ها گذاشته، شخص دیگری بوده که به دلایل اجتماعی و سیاسی نمی‌توانسته آشکارا بنویسد: ارل آکسفورد، یک اشراف‌زاده و درباری. نمی‌خواهم درستی یا نادرستی این مدعا را اثبات یا رد کنم — کسانی هستند که بهتر از من درباره‌اش می‌توانند صحبت کنند — اما خودم قانع نشدم. اگر آکسفورد به دلایلی نمی‌توانست آثارش را علنی کند، چگونه توانسته بود به‌عنوان نمایش‌نامه‌نویس و شاعر شهرت یابد؟ این تناقض منطقی به نظر نمی‌رسد. تا آن زمان، برای من شکسپیر نویسنده‌ای بود که جای بحث نداشت. نسبت‌دادن آثارش به شخصی دیگر باید با شواهدی قاطع اثبات شود؛ نه‌تنها چنین شواهدی در دست نیست، بلکه تعداد نسبتاً بالای اشتباهات تاریخی و ناسازگاری‌های زمانی که فیلم دارد هم باعث می‌شود نظریه‌اش برایم قابل‌قبول نباشد. اما مشکل اصلی فیلم نه فقط ناسازگاری‌ها یا نظریه دور از ذهن، که فلش‌بک‌ها و پرش‌های زمانی‌اند که تقریباً بدون هشدار اتفاق می‌افتند و دنبال‌کردن قصه را بسیار دشوار می‌کنند. همچنین از این نکته خوشم نیامد که فیلم از ابتدا فرض می‌کند تماشاگر با زندگی شکسپیر و دوره تودور آشناست؛ شاید من این آشنایی را داشته باشم، اما لازم نیست مخاطب قبل از دیدن فیلم کتاب تاریخ انگلیس خوانده باشد. وقتی دیدم رولند امرایچ کارگردان است، نگران شدم که با اثری آسیب‌زده یا فاجعه‌ای طرف باشیم. خوشبختانه یا متأسفانه، آنچه می‌ماند فقط سوگِ گلوب تئاتر است که کاملاً در آتش فرو می‌سوزد — هرکه فکر کند می‌توان فیلمی ساخت بدون اینکه چیزی را تخریب کند، امرایچ را نمی‌شناسد. بازیگران فیلم بسیار خوب‌اند و اکثراً اجراهای تحسین‌برانگیزی دارند. من به‌ویژه از رییس ایفانز و سباستین آرمیستو خوشم آمد؛ رِیف اسپال، دیوید تویلیس و جولی ریچاردسون هم در نقش‌های خود عالی بودند. ونسا ردفِیو نیز بازی‌ خوبی ارائه می‌دهد، هرچند قبلاً نقش مشابهی را بازی کرده بود. از لحاظ فنی، فیلم به CGI باکیفیت متکی است و انتخاب لوکیشن‌ها با دقت و سلیقه انجام شده؛ در مجموع تولیدی در ابعاد بزرگ با تلاش و سرمایه‌گذاری مشهود به نظر می‌رسد.