فیلم Theater Camp 2023

زمانی که "جون" (امی سداریس) متأسفانه دچار حمله صرع می‌شود که به احتمال زیاد ناشی از نورهای چشمک‌زن (یا شاید هم آوازخوانی) در یک اجرای آماتوری "بای بای برادی" است، پسر سودجو و نه چندان باهوش او "ترای" (جیمی تاترو که به چانینگ تاتوم شباهت دارد) خود را مسئول یک کمپ تابستانی برای جوانان هنری می‌یابد. این مدرسه عمدتاً توسط "آموس" (بن پلات)، "ربکا-دیان" (مولی...

زمانی که "جون" (امی سداریس) متأسفانه دچار حمله صرع می‌شود که به احتمال زیاد ناشی از نورهای چشمک‌زن (یا شاید هم آوازخوانی) در یک اجرای آماتوری "بای بای برادی" است، پسر سودجو و نه چندان باهوش او "ترای" (جیمی تاترو که به چانینگ تاتوم شباهت دارد) خود را مسئول یک کمپ تابستانی برای جوانان هنری می‌یابد. این مدرسه عمدتاً توسط "آموس" (بن پلات)، "ربکا-دیان" (مولی گوردون) و کارکن فنی "گلن" (نوah گالوین) اداره می‌شود. در کنار آن‌ها یک مرکز بسیار انحصاری‌تر وجود دارد که به زمین باارزش چشم دوخته‌اند، بنابراین وقتی که خطر تعطیلی کمپ به وجود می‌آید، همه باید دور هم جمع شوند تا پولی جمع کنند و از تخریب مکان جلوگیری کنند. آیا می‌توانند؟ آیا واقعاً می‌خواهیم که این کار را بکنند؟ من از کشوری نمی‌آیم که فرهنگ کمپ تابستانی در آن رواج داشته باشد و به همین دلیل، این موضوع به شدت برایم بیش از حد ساختگی به نظر می‌رسید و تمام زودباوری‌های "گلی" را داشت اما از شخصیت "شهرت" بی‌بهره بود. بچه‌ها عمدتاً فقط در آزاردهنده‌اند، و همین‌طور داستان پرپیچ و خم بین دو شخصیت بزرگسال. یک آهنگ خوب وجود دارد اما باید مدتی برای آن صبر کنید، در غیر این صورت سبک عکاسی مستندگونه دیدگاهی نزدیک به زندگی برخی از افراد حرفه‌ای بی‌هدف را ارائه می‌دهد که مسئولیت القای نوعی امید به این جوانان را دارند و این موضوع برای من جذابیت نداشت. من وقتی این فیلم را تماشا کردم، تنها بودم - بهتر از آن است، اما فقط به زحمت. فیلم‌ها در ژانر مستند پارودی می‌توانند تجربه‌های سرگرم‌کننده‌ای کاملاً رضایت‌بخش باشند اگر به درستی ساخته شوند، همان‌طور که در نمونه‌هایی مانند "زلگ" (۱۹۸۳)، "این اسپینال تپ است" (۱۹۸۴) و "ترس از کلاه سیاه" (۱۹۹۳) دیده می‌شود. اما نکته کلیدی، همان‌طور که ذکر شد، در انجام درست آن‌هاست، چیزی که این آخرین ارائه از نویسندگان-کارگردانان نیک لیبرمن و مولی گوردون نمی‌تواند ادعا کند. مشکل اینجا این است که فیلم در بسیاری از جنبه‌ها ناپایدار است: وقتی خوب باشد، درخشان و واقعاً خنده‌دار است (به‌ویژه در بخش پایانی فیلم)؛ اما وقتی خوب نیست، بیش از حد تلاش می‌کند تا خنده‌دار باشد و اغلب به‌طرز نامطلوبی شکست می‌خورد. این متأسفانه است، زیرا نقاط قوت فیلم – هرچند که خوب هستند – به سادگی برای جبران نقاط ضعف کافی نیستند. این نگاه جعلی به زندگی در یک کمپ تابستانی با موضوع تئاتر برای جوانان و نوجوانان دارای داستان‌های متنوعی است که از موضوع مرکزی فیلم منحرف می‌شود. همچنین شخصیت‌ها به خوبی توسعه یافته‌اند، اما بیشتر بر روی کارکنان بزرگسال کمپ تمرکز دارند تا بر روی شخصیت‌هایی که واقعاً اهمیت دارند – خود کمپ‌کنندگان. علاوه بر این، روایت به شدت به استفاده از گرافیک برای پیشبرد داستان وابسته است، اما این گرافیک‌ها اغلب برای مدت زمان نامناسبی روی صفحه باقی می‌مانند، که با گذشت زمان به تدریج آزاردهنده می‌شود. در کل، این یک تولید است که احساس می‌شود ناتمام است و به شدت نیاز به ساماندهی دارد تا بتواند به خوبی کار کند. شاید این به دلیل حجم بالای مواد فیلم باشد – ۷۰ ساعت فیلم‌برداری – اما به احتمال زیاد آن انبوه تصاویر به اندازه کافی به شکل مؤثری انتخاب نشده است. احساس می‌شود که فیلم به دنبال این است که مانند یکی از پروژه‌های مستند پارودی کریستوفر گست باشد (به‌ویژه "در انتظار گافمن" (۱۹۹۶)) اما به سطح مشابهی نمی‌رسد، با وجود اینکه یک پایه قوی دارد که باید به خوبی به این فرمت کمک می‌کرد. به‌طور قطع، این فیلم به هیچ وجه یک اثر وحشتناک نیست؛ می‌تواند گزینه‌ای نسبتاً خوشایند برای تماشای در خانه در یک شب وسط هفته باشد. فقط متأسفانه است که به آنچه می‌توانست باشد، نمی‌رسد.