فیلم The DUFF 2015

موضوع فیلم درباره یک GEEK نیست، بلکه درباره DUFF کسی است. باز هم فیلمی دیگر درباره دختری باهوش در دبیرستان که از لحاظ اجتماعی با بقیه جور نیست. وقتی متوجه مشکلش می‌شود، می‌جنگد تا آنچه کم داشته را به دست آورد. این مضمون بسیار رایج است، اما ارائه ایده‌ای تازه درباره جهت‌گیری روایت و پایان‌بندی می‌تواند برای موفقیت فیلم حیاتی باشد. این فیلم یکی از ایده‌های...

موضوع فیلم درباره یک GEEK نیست، بلکه درباره DUFF کسی است. باز هم فیلمی دیگر درباره دختری باهوش در دبیرستان که از لحاظ اجتماعی با بقیه جور نیست. وقتی متوجه مشکلش می‌شود، می‌جنگد تا آنچه کم داشته را به دست آورد. این مضمون بسیار رایج است، اما ارائه ایده‌ای تازه درباره جهت‌گیری روایت و پایان‌بندی می‌تواند برای موفقیت فیلم حیاتی باشد. این فیلم یکی از ایده‌های تازه را دارد و آن اصطلاح «DUFF» است که در طول فیلم توضیح داده می‌شود. فیلم از حد متوسط فراتر بود. شخصیت‌ها خوب بودند، اگرچه منحصر به فرد نبودند. همه‌چیز لذت‌بخش بود؛ یعنی برخلاف بسیاری از فیلم‌های نوجوانانه مخاطب را آزار نمی‌داد. کارگردانی مناسب است و فیلم‌نامه‌ای قابل قبول دارد که از رمانی با همین نام اقتباس شده است. بازی‌ها خوب و اجرای بازیگران قابل قبول بود؛ به‌ویژه بلا تورن در نقش‌های «دختران بد» موفق به‌نظر می‌رسد. شخصیت اصلی، بیانکا، بسیار خوب پرداخته شده بود. می ویتمن برای این نقش کمی بزرگ‌تر از حد انتظار بود، اما از پس آن برآمد. فیلم با احتیاط تا محدوده PG-13 نگه داشته شده و در این کار موفق است؛ بنابراین نوجوانان بالغ می‌توانند آن را ببینند و جز موضوعاتی که خود فیلم مطرح می‌کند، چیز توهین‌آمیزی برای دور نگه داشتن آن‌ها نمی‌بینم. در کل تماشای دلپذیری است. ۶.۵/۱۰ تماشای خوبی بود؛ احتمالاً دوباره می‌بینم و توصیه می‌کنم. به‌خاطر دکتر جونگ سرانجام فیلم را دیدم؛ احساس می‌کنم از این شخصیت به‌طور کامل استفاده نشد، اما از دیدن تیلور لاوتنر و بلا تورن که با لذت نقش‌های خودخواهانه و آزاردهنده را بازی کردند، خوشحال شدم. می ویتمن بازیگر بسیار خوبی است و لزوماً به‌عنوان چهره‌ای جذاب شناخته نمی‌شود، اما من هرگز او را به‌عنوان «DUFF» تصور نمی‌کردم؛ ظاهراً همه‌چیز نسبی است. با این حال فیلم زمان زیادی را به تمسخر او بابت «غیرجذاب» بودن اختصاص می‌دهد. برای انصاف، بخش زیادی از طنز فیلم از موقعیت‌های دست‌وپاچلفتی او ناشی می‌شود که لزوماً با غیرجذاب بودن یکی نیست. این فیلم حال‌وهوایی مشابه «جونو»، «سوپربد» و «ایزی اِی» دارد؛ همه در ژانر درام‌-کمدی‌های اجتماعی دبیرستانی خوب قرار می‌گیرند. اگرچه برخی قسمت‌ها شبیه طرح‌های کوتاه در سبک «چگونه با دروغ پیروز شویم» به‌نظر می‌رسد، اما در کل ناامیدکننده نیست.