فیلم Spiderhead 2022

«اسپایدرهد» ایده‌ای علمی‌تخیلی با کانسپتی جذاب و غریب دارد، اما حتی با بازیگران فوق‌العاده‌ای که در اختیار دارد، از رسیدن به ظرفیت روایی خود بازمی‌ماند. فیلم با یک موقعیت بسته و یک محیط آزمایشگاهی-زندان مانند، جوزف کوسینسکی را در خلق فضایی ناآرام و بصری قابل‌توجه همراهی می‌کند؛ طراحی صحنه، نورپردازی و انتخاب نماهای چشمگیر کمک می‌کنند تا فضای فیلم هم زیبا و هم تهدیدآمیز به...

«اسپایدرهد» ایده‌ای علمی‌تخیلی با کانسپتی جذاب و غریب دارد، اما حتی با بازیگران فوق‌العاده‌ای که در اختیار دارد، از رسیدن به ظرفیت روایی خود بازمی‌ماند. فیلم با یک موقعیت بسته و یک محیط آزمایشگاهی-زندان مانند، جوزف کوسینسکی را در خلق فضایی ناآرام و بصری قابل‌توجه همراهی می‌کند؛ طراحی صحنه، نورپردازی و انتخاب نماهای چشمگیر کمک می‌کنند تا فضای فیلم هم زیبا و هم تهدیدآمیز به نظر برسد. بازی کریس همسورث در نقش استیو اَبنیستی از نقاط قوت اثر است؛ او توانسته تعادل میان کاریزماتیک بودنِ رئیس و زیرپوستِ سرد و آزمایشی شخصیت را به خوبی نشان دهد. مایلز تلر و جرنی اسمولت هم شیمی بسیار خوبی با هم دارند و اجراهای عاطفی‌شان به مرکزیت اخلاقی داستان کمک می‌کند. از نظر فنی و تولیدی، فیلم کیفیت بالایی دارد و شخصیت‌ها باورپذیر بازی شده‌اند. اما در نیمه میانی و پایانی فیلم، انرژی و تمرکز روایت کاهش پیدا می‌کند. فیلم مسیری‌های خلاقانه و جذابی را پیش‌رو می‌گذارد که بسیاری از آن‌ها یا رها می‌شوند یا به‌طور سطحی پرداخته می‌شوند و در نهایت انتخاب‌های امن و کلیشه‌ای جایگزین جهاتِ نوآورانه‌تر می‌شوند. پردازش موضوعات روان‌شناختیِ بالقوه—مانند این که آیا احساسات ایجادشده واقعی‌اند یا حاصل دارو هستند و پیامدهای شک به تصمیم‌ها—هنوز می‌توانست عمیق‌تر باشد، اما فیلم بیشتر به سمت سناریوی کلیشه‌ای «ثروتمندی که کارهای مبهم انجام می‌دهد» متمایل می‌شود. دشواری‌های فیلم به بی‌رمق شدن ریتم و بعضاً کندی روایت بازمی‌گردد؛ برخی لوَرز و پیچش‌ها تأثیرگذارند اما سازوکارشان یکدست و منسجم نیست. از سوی دیگر، فیلمنامه تلاش می‌کند موضوعات سنگینی مثل گناه، رستگاری و خطرات قدرت علمیِ بی‌مهار را مطرح کند و گاهی با طعنه‌ای تاریک همراه می‌شود که ارزشمند است، اما این پرداخت همواره درگیر و کامل نیست. در کل، «اسپایدرهد» فیلمی است با ایده‌ای وسوسه‌انگیز، بازی‌هایی قوی و طراحی بصری چشمگیر که از نظر روایی می‌توانست خیلی بیش از این باشد. اگرچه ارزش دیدن دارد—به‌خصوص برای تماشاگری که به آثار علمی‌تخیلی با محوریت اخلاق و روان‌شناسی علاقه‌مند است—اما در نهایت احساس می‌شود پتانسیلِ جذابِ اولیه به‌طور کامل محقق نشده و اثر تا حدی فراموش‌شدنی باقی می‌ماند.