فیلم After Earth 2013

از این فیلم چندان خوشم نیامد. با این حال فکر نمی‌کنم شایستهٔ تعداد زیاد نقدهای یک ستاره‌ای باشد که دریافت کرده و بازی ویل اسمیت یا پسرش جیدن را آن‌قدرها بد نمی‌دانم که بعضی‌ها می‌گویند. مشکل من با این فیلم بیشتر به اجرای داستان برمی‌گردد. ایدهٔ پایه خیلی هم بد نیست و می‌توانست فیلم خوبی شود، اما آنچه می‌بینیم سطحی است و پر از ایرادهای عجیب...

از این فیلم چندان خوشم نیامد. با این حال فکر نمی‌کنم شایستهٔ تعداد زیاد نقدهای یک ستاره‌ای باشد که دریافت کرده و بازی ویل اسمیت یا پسرش جیدن را آن‌قدرها بد نمی‌دانم که بعضی‌ها می‌گویند. مشکل من با این فیلم بیشتر به اجرای داستان برمی‌گردد. ایدهٔ پایه خیلی هم بد نیست و می‌توانست فیلم خوبی شود، اما آنچه می‌بینیم سطحی است و پر از ایرادهای عجیب و غیرمنطقی است. فیلم با کلیشهٔ تکراری «آدم‌ها دارند سیاره را نابود می‌کنند» شروع می‌شود — از این نوع پیام‌ها در فیلم‌ها و کتاب‌ها خسته‌ام؛ وقتی بخواهم در این باره فکر کنم، مقالات علمی می‌خوانم، نه اینکه موقع تماشای سرگرمی با این موضوع روبه‌رو شوم. بعد معلوم می‌شود یک نوع حضور بیگانه دارد هیولاهایی را روی بشر رها می‌کند — هیولاهایی که از نظر ژنتیکی برای کشتن انسان‌ها پرورانده شده‌اند. اگر هدفشان نابودی ما بوده، چرا این کار را این‌قدر پیچیده و طولانی کرده‌اند؟ پس از شکست ظاهری در نابودی ما چه شد؛ آیا بی‌خیال شدند و رفتند؟ داستان اصلی هم این است که سفینه‌ای حامل سایفر و کاتای روی زمینی فرود می‌آید که هزار سال بعد ظاهراً قابل سکونت شده. اما به جز اینکه می‌شد در آینده راحت‌تر از طوفان‌های شهابی اجتناب کرد، چه معنی‌ای دارد که سایفر بتواند «حس» کند طوفان در راه است؟ این جور توضیحات مبهم به تماشاگر جوری القا می‌شود که بیش از حد دست‌ساز و غیرقابل قبول است. خود زمین هم به نظر بسیار مناسب زندگی آمده؛ شبیه یک بهشت نیمه‌استوایی/معتدل است. از طرفی گفته می‌شود دما هر شب به زیر صفر می‌رسد اما پوشش گیاهی فراوان و سرسبز است؛ و اگر اکسیژن از گیاهان این‌قدر فراوان است، پس چه نیازی به «قرص‌های تنفسی» است؟ این تناقض‌ها چشمگیر است و فیلم را پایین می‌آورد. در مورد اورساها (Ursa) هم: آن‌ها برای هدف نابودی انسان‌ها پرورانده شده‌اند، اما نابینا‌اند و تنها با دنبال کردن فرومون‌های ترس انسان‌ها شکار می‌کنند. چه بی‌منطق است! هر زیست‌مهندسی که ارزش حقوق خود را بداند، موجودی را می‌سازد که از حواس بیشتری بهره‌مند باشد — بینایی، شنوایی و احتمالاً حس‌های دیگر مثل مادون‌قرمز. ایدهٔ الزام شجاعت هم احمقانه است؛ به جای این‌همه پیچیدگی، ساده‌ترین راه آن بود که انسان‌ها لباس‌های رزمی ضدنفوذ استفاده کنند یا از جلوآمدن از جهت باد و تکنیک‌های دیگر بهره ببرند. من نمی‌گویم فیلم علمی‌تخیلی باید صددرصد واقع‌گرایانه باشد، اما این فیلم پر از حماقت‌های واضح است. برای من فیلم به آن بدی که بعضی‌ها می‌گویند نیست؛ تا حدی سرگرم‌کننده است، اما نهایتاً ارزشش حدود 4 از 10 است. فیلم نسبتاً قابل قبول بود. به نظر می‌آمد نقش اصلی تا حدی به خاطر رابطه با پدرش به او داده شده باشد. بهتر بود صحنه‌های مبارزه بیشتری می‌داشتند تا اینکه این‌قدر شاهد کشمکش و تقلا باشیم.