فیلم Onegin 1999

با کارگردانی خواهرش (مارتا)، رالف فاینز نقش اونگین ناکام و عیاشی را بازی می‌کند که به‌تازگی از دایی‌اش ارث بزرگی برده است. اندکی پس از ورود به عمارت جدید، با همسایه‌اش لنський (توبی استیفنز) آشنا می‌شود و تاتیانا (لیو تایلر) نیز به او معرفی می‌گردد. تاتیانا عمیقاً به او دل می‌بازد، اما او علاقه‌ای متقابل نشان نمی‌دهد؛ گویی از اندیشه‌های عمیق، احساسات یا هر چیزی...

با کارگردانی خواهرش (مارتا)، رالف فاینز نقش اونگین ناکام و عیاشی را بازی می‌کند که به‌تازگی از دایی‌اش ارث بزرگی برده است. اندکی پس از ورود به عمارت جدید، با همسایه‌اش لنський (توبی استیفنز) آشنا می‌شود و تاتیانا (لیو تایلر) نیز به او معرفی می‌گردد. تاتیانا عمیقاً به او دل می‌بازد، اما او علاقه‌ای متقابل نشان نمی‌دهد؛ گویی از اندیشه‌های عمیق، احساسات یا هر چیزی فراتر از سطحی‌نگری زندگی مرفه اما تهی، ناتوان است. این تقریباً اوجِ این درام خوش‌ظاهر اما سرد و بی‌روح است. فیلم که بر اساس شعر حکیمانه و مشاهده‌گر پوشکین ساخته شده، از نظر بصری باشکوه و پرابهت است، اما شخصیت‌پردازی‌ها به‌شدت ناکافی و سطحی‌اند و روایت داستان گاه‌وبیگاه پراکنده و ناپیوسته به‌نظر می‌رسد، انگار می‌خواهد با پولکا برقصد. گاهی اوقات همچون تماشای صحنه‌ای از پشت شیشه‌ای ضخیم است که چیز واقعی چندانی در آن دیده نمی‌شود؛ تقریباً شبیه یک افسانه. با این حال فیلم گوشه‌هایی از نظام تقریباً فئودالیِ حاکم بر روسیهٔ پهناور و متناقضِ تزار الکساندر را به نمایش می‌گذارد: میلیون‌ها نفر در کلبه‌های فرسوده زندگی می‌کنند در حالی که کاخ‌های رنگارنگ، زندگی کاملاً متفاوتی را برای ثروتمندان رقم می‌زنند. حضور کوتاه آیرین وورت (پرنسس آلینا) خوشایند بود، اما در پایان من همان میزان بی‌دردی نسبت به این شخصیت‌ها را حس می‌کردم که در آغاز نسبت به اونگین حس می‌شد. همه‌چیز بیش از حد سرد و دور به‌نظر می‌رسد.