انیمیشن Bedknobs and Broomsticks 1971

وقتی جوان‌تر بودم، بخش زیادی از عمرم را تنها در یک استودیوی کوچک با یکی از همان تلویزیون‌های ۱۵ سانتی که امروز دیگر کسی با آن دیده نمی‌شود می‌گذروندم؛ تلویزیونی متصل به یک پخش‌کنندهٔ ویدئو و درست سه فیلم روی نوار ویدئو داشتم. یکی از آن سه فیلم (بهترین‌شان) Bedknobs and Broomsticks بود. روزی چند بار، هر روز، ماه‌ها پشت سر هم آن را تماشا...

وقتی جوان‌تر بودم، بخش زیادی از عمرم را تنها در یک استودیوی کوچک با یکی از همان تلویزیون‌های ۱۵ سانتی که امروز دیگر کسی با آن دیده نمی‌شود می‌گذروندم؛ تلویزیونی متصل به یک پخش‌کنندهٔ ویدئو و درست سه فیلم روی نوار ویدئو داشتم. یکی از آن سه فیلم (بهترین‌شان) Bedknobs and Broomsticks بود. روزی چند بار، هر روز، ماه‌ها پشت سر هم آن را تماشا می‌کردم. یک موزیکال دوران‌نما که در آن یتیم‌ها و دوست جادوگرشان ارتشی از زره‌های دارای شعور به‌دست می‌آورند تا با نازی‌ها بجنگند... آیا واقعاً تعجب‌آور است که من این‌طور شدم؟ فیلم فوق‌العاده‌ای است. دیدن بازسازی‌ای با تکنولوژی مدرن برایم بد نیست، به شرطی که حال و هوای نسخهٔ اصلی و بستر داستانی آن حفظ شود. این فیلم تا حد زیادی در همان فضای Mary Poppins (۱۹۶۴) قرار دارد، با ترکیبی مشابه از سکانس‌های زنده و انیمیشن که برای روایت داستانی کمی تهدیدآمیزتر به کار رفته‌اند. وقتی سه خواهر و برادر که در جریان بلیتز از لندن تخلیه شده‌اند به یک روستای انگلیسی می‌رسند، تحویل خانم پرایس (آنجلا لنسبوری) می‌شوند؛ زنی نسبتاً عجیب و چندان مایل به پذیرش آن‌ها. اما اوضاع وقتی بهتر می‌شود که بچه‌ها درمی‌یابند او جادوگر کارآموزی است و با آشنایی‌شان با امیلیوس (دیوید تاملینسون) وارد ماجراجویی‌هایی می‌شوند که تخت جادویی‌شان وسیلهٔ نقلیهٔ آن است؛ آن‌ها در پی قطعهٔ گمشدهٔ طلسم حرکت جایگزین‌اند که شاید بتواند نازی‌ها را خنثی کند. مانند پاپینز، موسیقی و ترانه‌ها کارِ دوقلوهای شرمن است و «Beautiful Briny» و «Portobello Road» احتمالاً دو قطعهٔ بهتر از این موسیقی‌متن نه‌چندان گیرای فیلم‌اند. لنسبوری و تاملینسون در کنار هم خوب عمل می‌کنند؛ لنسبوری در نقش زنی که ظاهراً موقر و مؤدب است اما در واقع سرزنده و شیطانک بوده و می‌خواهد جادوگر شود، در بهترین فرم خود ظاهر می‌شود. سه کودک نیز بازیِ قابل‌قبولی دارند، به‌ویژه کوچک‌ترین‌شان پال (روی اسنارت) که به هیچ‌کس اجازه نمی‌دهد به دستهٔ کنترل تخت نزدیک شود. چهره‌های آشنا و پراکنده‌ای هم کمک می‌کنند داستان با ریتم خوبی پیش برود و انیمیشن‌ها، هرچند نه به‌اندازه‌ای که من دوست داشتم، اما خوب در کنار صحنه‌های اکشن سرگرم‌کننده — مخصوصاً در پایان — می‌نشینند و فیلمی مفرح، دلپذیر و خانوادگی پدید می‌آورند. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار بالا. یکی از آثار مورد علاقهٔ شخصی.