فیلم Slack Bay 2016

اگر حاضرید پای پانتومیم هزل‌آمیزی بنشینید که عناصر لورل و هاردی را از راه اینگمار برگمان، با طعمی از «مری پاپینز» آمیخته می‌کند، این فیلم برای شماست. داستان در میان تپه‌های شنی سواحل لا مانش می‌گذرد، جایی که مردم به‌طرزی مرموز ناپدید می‌شوند. برای بررسی ماجرا «افسِر ماشِن» (Didier Després) و همراهش «مالفوی» (Cyril Rigaux) فرستاده می‌شوند. تحقیقات آن‌ها به محل تلاقی دریا و رودخانهٔ...

اگر حاضرید پای پانتومیم هزل‌آمیزی بنشینید که عناصر لورل و هاردی را از راه اینگمار برگمان، با طعمی از «مری پاپینز» آمیخته می‌کند، این فیلم برای شماست. داستان در میان تپه‌های شنی سواحل لا مانش می‌گذرد، جایی که مردم به‌طرزی مرموز ناپدید می‌شوند. برای بررسی ماجرا «افسِر ماشِن» (Didier Després) و همراهش «مالفوی» (Cyril Rigaux) فرستاده می‌شوند. تحقیقات آن‌ها به محل تلاقی دریا و رودخانهٔ اسلَک می‌رسد، جایی که خانواده‌ای که با پرورش صدف به‌صورت معیشتی زندگی می‌کنند زیر نگاه قصر خانوادهٔ ثروتمند «وان پِتِگم» قرار دارند. این خانواده که خیلی هم از اوایل «دلیورنس» (1972) جان بورمن دور به‌نظر نمی‌رسند، ساکنان محلی را نادیده می‌گیرند و زندگی‌های فروپاشیده و ثروت نمایان‌شان را بی‌پروا در برابر همسایگان فقیر به رخ می‌کشند. ماجرا پیچیده‌تر می‌شود وقتی یتیم محلی «ما لوت» (Brandon Lavieville) به «بیلی» (Raph) مرموز علاقه‌مند می‌شود؛ کاری که نه‌تنها کنوانسیون نانوشتهٔ جداسازی عامه و اشراف بازدیدکننده را می‌شکند، بلکه کار کارآگاه را هم دشوار می‌کند — او وقتی دربارهٔ پرونده مضطرب می‌شود رفتاری عصبی و اغراق‌آمیز پیدا می‌کند (یادآور «خاله پتونیا» در هری پاتر). خانوادهٔ عجیب و غریبِ تحت رهبری «آندره» دیوانه‌وار (Fabrice Luchini) و «اود» صحنه‌دزد — با اجرای جولیت بینوش که گویی می‌خواهد ترکیبی از کاترین هپبورن و دیِیم مارگارت رادرفورد را عرضه کند — اوضاع را به هم می‌ریزد. با پیش رفتن داستان تقریباً هیچ‌کس آن‌گونه که به‌ظاهر می‌نماید نیست. طنز فیلم هرگز ظریف نیست، اما همین اغراق‌گرایی آن را به شکلی سرگرم‌کننده — هرچند گاه‌به‌گاه ناپیوسته — پیش می‌برد تا به پایانی برسد که خود لوشینی تلاش می‌کند برای تماشاگران و خانواده‌ای به همان اندازه متحیر توضیحش دهد. آن پایان کمی شتاب‌زده و به‌نظر من تاحدی ناپخته است، اما در کل فیلم پر از هجو و پارودی است، با موسیقی، فیلم‌برداری و طراحی چشمگیر؛ چند صحنهٔ مضحک هم واقعاً مرا خنداند. فیلم با طعنه به ثروتمندان و کم‌درآمدها و با دست گذاشتن روی ابهامات و تابوهای جنسی، عموماً با ریتمی کشدار اما لذت‌بخش پیش می‌رود.