فیلم Being 17 2016

رقابت—گاهی همه چیز از همین‌جا آغاز می‌شود. نمی‌دانم چرا این فیلم مخاطبان زیادی نداشته؛ فیلم خوبی است، یک فیلم فرانسویِ همجنس‌گرایانه‌ی خوب. همان‌طور که بسیاری از نقدها اشاره کرده‌اند، این فیلم مضمون همجنس‌گرایی معمول را ندارد. بهتر است اگر بدون دانستن نوع داستان به تماشای آن بنشینید. از این نظر که درباره‌ی داستان لو یا اسپویل نمی‌شود؛ با دیدن فیلم خودِ داستان به شکلی یا شکل...

رقابت—گاهی همه چیز از همین‌جا آغاز می‌شود. نمی‌دانم چرا این فیلم مخاطبان زیادی نداشته؛ فیلم خوبی است، یک فیلم فرانسویِ همجنس‌گرایانه‌ی خوب. همان‌طور که بسیاری از نقدها اشاره کرده‌اند، این فیلم مضمون همجنس‌گرایی معمول را ندارد. بهتر است اگر بدون دانستن نوع داستان به تماشای آن بنشینید. از این نظر که درباره‌ی داستان لو یا اسپویل نمی‌شود؛ با دیدن فیلم خودِ داستان به شکلی یا شکل دیگری برایتان آشکار می‌شود. فیلم بیش‌تر در ژانر درام است تا داستان عاشقانه. با این حال همه چیز نیاز به شروعی قابل‌لمس دارد و شخصیت‌ها هم به همین ترتیب شکل می‌گیرند. تمرکز روایت روی چند شخصیت مهم است—دو شخصیت اصلی و دو سه شخصیت دیگر—و فیلم عمداً بقیه را حذف می‌کند تا داستان را مستقیم پیش ببرد، هرچند موضوع درباره‌ی افراد «مستقیم‌رو» نیست. داستان از منظر دامین روایت می‌شود؛ پسری تازه‌وارد که همراه مادر پزشکش به این شهرک کوچک کوهپایه‌ای آمده و پدرش هم در ارتش است و مأموریتی دور از خانه دارد. گاه روایت به‌طور خنثی تغییر می‌کند تا جنبه‌های دیگر داستان را هم نشان دهد. ناگهان رقابتی میان دامین و هم‌کلاسی‌اش توماس، پسری منزوی که در تپه‌ها در یک زمین کشاورزی زندگی می‌کند، آغاز می‌شود. با پیشرفت فیلم، تنش میان آن‌ها شدیدتر می‌شود، اما وقتی تحولات پیرامونشان آن‌ها را مجبور به مصالحه می‌کند، نقطه‌ی عطفی رخ می‌دهد—هرچند آن‌ها آماده‌ی تسلیم نیستند. می‌توان ادامه‌ی ماجرا را توضیح داد، اما در این‌جا ممکن است اشتباه کنید؛ این روایت کلیشه‌ها را می‌شکند و دیدی تازه نسبت به همجنس‌گرایی ارائه می‌دهد، اگرچه روایت کاملاً غیرقابل‌پیش‌بینی نیست. «نمی‌دانم جذب مردانم یا فقط جذب تو.» مکان‌هایی که فیلم در آن‌ها تصویربرداری شده بسیار دیدنی‌اند. داستان در فصل‌های مختلف می‌گذرد و هر بار منطقه به‌خوبی با احساسات، خشم و دیگر حال‌و‌هوای درام هم‌آمیخته می‌شود. بازیگران نقش دو پسر خوب‌اند. به‌خاطر نوع نقش‌ها، فیلم در برخی بخش‌ها کند به‌نظر می‌رسد، اما در مجموع با صحنه‌های بعدی بهتر می‌شود. دو پرده‌ی اول بیشتر به پسرها و تلاش‌شان برای عبور از تعارض اختصاص دارد؛ واکنش‌هایی طبیعی نسبت به این‌گونه اتفاقات. اگر هر دو سوی ماجرا آدم‌هایی خشن بودند شاید بخش‌هایی متفاوت می‌شد، اما آنچه به‌سوی آن می‌انجامد از پیش برنامه‌ریزی‌شده است و ممکن است کمی شما را ناامید کند. خودم از چند جهت از جریان داستان آگاه بودم و اتفاقاً در نیمه‌های پایانی همان‌طور که انتظار داشتم پیش رفت. به‌جز این نکته، شکایتی نیست. با این‌که از تماشای فیلم لذت بردم، دقیقاً همان فیلمی نبود که می‌خواستم—این حاصل انتظارات خودم بود. من منتظر وقوع وقایع بیشتری بودم، در حالی که روایت ساده و مینیمال پیش می‌رفت. نیم ساعت پایانی بهترین بخش فیلم را بیرون کشید؛ پایان‌بندی قوی‌ای داشت و احتمالاً برای تماشاگرانی که تا آن‌وقت راضی نبودند نقطه‌ای برای تغییر دیدگاه خواهد بود. ابتدا، ارزش تماشا دارد چون رویکردی متفاوت نسبت به این مضمونی است و این تفاوت به خاطر فیلمنامه است. دوم، فیلم‌برداری، کارگردانی و بازی بازیگران آن را بهتر کرده‌اند. شخصاً از این ناراحت بودم که در بخش‌های ابتدایی دیر به اصل مطلب نرسید؛ فیلم تقریباً خیلی دیر توانست خود را بازیابی کند، اما در پایان عملکرد بهتری نشان داد. با این حال پذیرفته‌ام که تصویر نوجوانان بزرگ‌تر و سردرگمی جنسی‌شان را به‌خوبی به نمایش گذاشته است. محتوای فیلم واقع‌گرایانه است و در عین حال وفادار به سینما مانده است. امیدوارم مخاطبان با انتظار کم و حوصله آن را ببینند. ۷/۱۰