فیلم Iron Mask 2019

صادقانه بگویم، هرچند لحظاتی خجالت‌آور داشت — عمدتاً دوبلهٔ ضعیف و بازی نه‌چندان خوب از جمله شوارتزنگر و تا حدی چان — اما فیلم گاهی آن‌قدر عجیب بود که نتوانستم بگویم حوصله‌ام سر رفت. فکر کنم اگر حدود ۲۰–۳۰ دقیقه کوتاه‌تر می‌شد، با توجه به طنز موجود برای تماشای خانوادگی مناسب‌تر بود. در کل آزاردهنده نبود. ۲.۵/۵ من معمولاً از این‌گونه سرگرمی‌های تاریخی خوشم می‌آید و...

صادقانه بگویم، هرچند لحظاتی خجالت‌آور داشت — عمدتاً دوبلهٔ ضعیف و بازی نه‌چندان خوب از جمله شوارتزنگر و تا حدی چان — اما فیلم گاهی آن‌قدر عجیب بود که نتوانستم بگویم حوصله‌ام سر رفت. فکر کنم اگر حدود ۲۰–۳۰ دقیقه کوتاه‌تر می‌شد، با توجه به طنز موجود برای تماشای خانوادگی مناسب‌تر بود. در کل آزاردهنده نبود. ۲.۵/۵ من معمولاً از این‌گونه سرگرمی‌های تاریخی خوشم می‌آید و معمولاً می‌شود روی بازی معقول جیسون فلمینگ حساب کرد؛ اما متأسفانه این‌بار نه. فیلم واقعاً ضعیف است: وابستگی بیش از حد به جلوه‌های کامپیوتری و اجرای به‌شدت نمایشی جکی چان و آرنولد شوارتزنگر بیشتر گیج‌کننده‌اند تا سرگرم‌کننده. چه‌طور ممکن است این افراد در چنین اثر ضعیفی حضور داشته باشند؟ تا حدی مشابه همین سؤال می‌توان دربارهٔ ستاره‌های مهمان مثل چارلز دنس و روتگر هاور هم مطرح کرد. داستان — که واقعاً چندان اهمیت ندارد — حولِ «جاناتان گرین» (فلمینگ)، نقشه‌سازی مأمور ترسیم شرق دور روسیه، می‌چرخد. پس از چند ماجراجویی نسبتاً بی‌رمق و بیش‌ازحد صحنه‌آرایی‌شده، او به چین می‌رسد و با «استاد اژدها» (چان) روبه‌رو می‌شود که تقریباً به‌طرز مضحکی تهدیدآمیز نیست، در حالی که تزار برکنارشدهٔ روسیه (با همان نقاب مشهور) از زندان در لندن فرار می‌کند و نبردی بزرگ در راه است... انصافاً فیلم تلاش کرده؛ عناصر مرموز را با علمی آمیخته و گاهی سعی در بذله‌گویی دارد، اما مجموعِ بخش‌ها در پایان به هیچ‌وجه رضایت‌بخش نیست. فیلم نزدیک به دو ساعت با دیالوگ‌هایی عادی و سبکی یک‌جورِ قطعه‌قطعه‌شده که بوی تدوین آماتور دانشجویی می‌دهد پیش می‌رود. متأسفانه این فیلم واقعاً چیز قابل‌توجهی برای گفتن ندارد؛ اثری بسیار ناامیدکننده از چند ستاره‌ای که احتمالاً بهتر از این عمل می‌کردند و نویسندگانی که شاید اگر کمتر می‌نوشتند لطفی به همه می‌کردند.