فیلم Trouble Is My Business 2018

کارآگاهان سخت‌دل، زن‌های مرموز و یک مک‌گافین اجتناب‌ناپذیر همه جزئی از سنتی‌اند که آن را فیلم نوآر می‌نامیم. «تفنگ‌ها، زن‌ها و کلاه‌ها» حکمِ روز را در این قطعات دوره‌ای تیره می‌کنند؛ دورانی از هالیوود که مانند وسترن‌ها و موزیکال‌ها به گذشته پیوسته است. گهگاه فیلم‌هایی مثل L.A. Confidential، Sin City و حتی نسخهٔ اصلی Blade Runner یادآور این سنت شده‌اند—از جمله بازآفرینی آن به‌مثابه تصویری...

کارآگاهان سخت‌دل، زن‌های مرموز و یک مک‌گافین اجتناب‌ناپذیر همه جزئی از سنتی‌اند که آن را فیلم نوآر می‌نامیم. «تفنگ‌ها، زن‌ها و کلاه‌ها» حکمِ روز را در این قطعات دوره‌ای تیره می‌کنند؛ دورانی از هالیوود که مانند وسترن‌ها و موزیکال‌ها به گذشته پیوسته است. گهگاه فیلم‌هایی مثل L.A. Confidential، Sin City و حتی نسخهٔ اصلی Blade Runner یادآور این سنت شده‌اند—از جمله بازآفرینی آن به‌مثابه تصویری از آینده، امری که در دنبالهٔ اخیر تا حدی فروکش کرده بود. همهٔ این تلاش‌ها نیازمند بودجه‌های وسیع‌اند: یافتن یا بازآفرینی لوازم و دکور زمانه و شکل‌دهی به جلوه‌هایی بصری که جوّ تعیین‌کنندهٔ ژانر را پدید آورند. بندرت واژه‌های «مستقل» و «نوآر» دربارهٔ یک فیلم بلند که می‌خواهد به این سبک ادای دین کند، هم‌زمان به‌کار می‌رود؛ اما با ترکیبی درست از بازیگران، عشق به کار و حتی بودجه‌ای اندک، آیا می‌توان تریلری تاریک و جذاب ساخت؟ پاسخ فیلم Trouble Is My Business با صدایی رسا «آری» است. این اثر کمتر یک پروژهٔ صرفاً از سر شور و شوق و بیشتر کاری است از سر عشق؛ توماس کونکل، که نویسنده، کارگردان و بازیگر است، اجزای لازم را گردآورد و با نیروی اراده فیلمی آفرید. سال‌ها صرف نوشتن، برنامه‌ریزی، تأمین مالی مستقل و شخصی و به‌کارگیری هر ترفند ممکن در فیلم‌سازی شده است؛ Trouble برای نوآر نقش همان «کلام نهایی» را دارد که Once Upon a Time in the West برای وسترن داشت. با عناصر کلاسیک، بازیگران تازه و دقتِ وسواسی در جزئیات، کونکل جهانی آشنا و در عین حال نو ساخته است. پیچش‌ها، خیانت و رمز و راز با شوخ‌طبعی، خشونت و سرنوشت‌گرایی ژانر به‌خوبی تنیده شده‌اند. لوکیشن‌ها برای ساخت چنین فیلمی بسیار اهمیت دارند، اما آنچه قابل یافتن یا اجاره نبود اغلب به‌صورت دیجیتال بازسازی شده است. در حالی که فیلم‌هایی مثل Sky Captain and the World of Tomorrow زیر بارِ نمایش «ببینید چه کار می‌توانیم بکنیم» خم شدند، کونکل عواملش را در جلو نگه می‌دارد و اجازه می‌دهد داستان تعیین‌کنندهٔ جلوه‌ها باشد، نه بالعکس. با بازی‌هایی چون جوردانا کاپرا در نقش مادربزرگ خانواده اِولین مونتمار و ورنون ولز در نقش کارآگاه بِری تیت، تولید تقریباً بی‌نقص و تا حدی بیش‌واقعی در جزئیات به‌نظر می‌رسد؛ از تدوین دقیق گرفته تا موسیقی متن گسترده. روشن است سازندگان می‌دانسته‌اند چه می‌خواهند و زمانی که صرف پس‌تولید شده نشان می‌دهد با ابزارهای آمادهٔ امروز و خلاقیت سازندگان معاصر چه نتیجه‌ای می‌توان گرفت. در پنج سال گذشته، این منتقد چندین تولید مستقل را از مفهوم تا تکمیل دیده است؛ از کشتی موشکی دوران‌دور که رنجرهای فضایی را به فراتر می‌برد تا گرگینه‌ای در پس‌افتاده‌ترین نقاط که از معامله‌اش با شیطان سرباز می‌زند—تصورات فراوان‌اند، در حالی که هالیوود همچنان مجموعه‌ها و فرنچایزهایی را بازراه‌اندازی می‌کند که هرگز درک درستی از آن‌ها نداشت. Trouble در هم بلندپروازی و هم اجرا متمایز است و ریسک به پاداشی بزرگ انجامیده: فیلمی شایستهٔ دیدن و قدرشناسی.