فیلم Southpaw 2015

ریچل مک‌آدامز، فارست ویتاکر و به‌ویژه جیک جیلنهال نشان می‌دهند که چقدر بازیگران خوبی هستند. همچنین اجرای درخشان اونا لورنس را می‌بینیم؛ اما این تنها و بزرگ‌ترین نقطه قوت فیلم—بازیگران آن—است. داستان همان قصه‌ای است که هزاران بار تکرار شده و جزئیات جدید زیادی ندارد که آن را متمایز کند. کارگردانی قابل‌قبول است، اما خودِ داستان بیش از حد شناخته‌شده است. «قوانین را من مدیریت می‌کنم، رفیق،...

ریچل مک‌آدامز، فارست ویتاکر و به‌ویژه جیک جیلنهال نشان می‌دهند که چقدر بازیگران خوبی هستند. همچنین اجرای درخشان اونا لورنس را می‌بینیم؛ اما این تنها و بزرگ‌ترین نقطه قوت فیلم—بازیگران آن—است. داستان همان قصه‌ای است که هزاران بار تکرار شده و جزئیات جدید زیادی ندارد که آن را متمایز کند. کارگردانی قابل‌قبول است، اما خودِ داستان بیش از حد شناخته‌شده است. «قوانین را من مدیریت می‌کنم، رفیق، من مدیریت‌شان می‌کنم.» در نهایت این یکی دیگر از همان فیلم‌های ورزشی است درباره کسی که به‌خاطر یک تراژدی از مسیر خارج می‌شود اما دوباره برمی‌گردد تا تماشاگران را به وجد آورد. هیچ چیز جدیدی در اینجا نیست؛ همه کلیشه‌ها رعایت شده‌اند، هر فرصتی برای کشیدن تارهای احساسات برجسته است و پایان‌بندی همان‌قدر قابل‌پیش‌بینی است که هر بینندهٔ فیلم‌های ورزشی انتظار دارد. با این حال این‌ها فیلم را بد نمی‌کنند. فیلم از نظر ساخت بسیار خوب است و بازیگران اصلی حرفه‌ای اجرا کرده‌اند؛ گاهی لازم است فیلمی انگیزشی و روحیه‌بخش ببینی. فیلم‌برداری و طراحی صحنه‌ها در سطح بالایی‌اند و کارگردان توانسته حس واقع‌گرایانه‌ای به درام بدهد. این فیلم همان چیزی است که هست: یک فیلم بوکس خیلی خوب، اما نه قهرمان قصه—فقط یک رقیب. 7/10 در مقایسه با دیگر فیلم‌های بوکس، Southpaw فیلمی به‌یادماندنی نیست، اما روایت تبدیل شدن یک مجرم به مردی موفق به‌خاطر همسر/دخترش—افرادی که شخصیت اصلی برای‌شان می‌جنگد—یک درجه درام افزوده که تأثیرگذار است. با این حال، از منظر یک طرفدار و ورزشکار بوکس، این مبارزات مرا راضی نکردند؛ تا حدی غیرواقعی بودند.