فیلم Allied 2016

«ازدواجی که در میدان ساخته شود، هرگز کار نمی‌کند!» این فیلم قطعاً جزو پنج فیلم برتر سال است؛ اما نکته تأسف‌بار، نادیده‌ گرفته‌شدنش در اسکار است. تنها نامزد طراحی لباس شد، در حالی که من انتظار داشتم نامزدهای بهترین بازیگر مرد و زن و به‌ویژه بهترین فیلمنامهٔ اوریجینال و بهترین فیلم باشد. این تریلر-درام جاسوسی فوق‌العاده را رابرت زمکیس کارگردانی کرده است؛ انتخاب بازیگران از بهترین‌های...

«ازدواجی که در میدان ساخته شود، هرگز کار نمی‌کند!» این فیلم قطعاً جزو پنج فیلم برتر سال است؛ اما نکته تأسف‌بار، نادیده‌ گرفته‌شدنش در اسکار است. تنها نامزد طراحی لباس شد، در حالی که من انتظار داشتم نامزدهای بهترین بازیگر مرد و زن و به‌ویژه بهترین فیلمنامهٔ اوریجینال و بهترین فیلم باشد. این تریلر-درام جاسوسی فوق‌العاده را رابرت زمکیس کارگردانی کرده است؛ انتخاب بازیگران از بهترین‌های سال‌های اخیر است و فضا و رنگ‌وبوی دههٔ ۴۰ را به‌طرزی بصری بی‌نقص بازسازی کرده—چه از نظر جنگ و چه جامعهٔ آن زمان. داستان دربارهٔ دو جاسوس از دو کشور مختلف است که در کازابلانکا برای یک مأموریت به‌هم می‌رسند. آن‌ها وانمود می‌کنند تازه‌عروسانی هستند، اما به‌زودی وارد ازدواج واقعی می‌شوند. ادامهٔ داستان چند سال بعد اتفاق می‌افتد، وقتی سؤال بزرگی پیش می‌آید و آن‌ها باید بی‌گناهی خود را ثابت کنند؛ ناکامی در این کار می‌تواند پیامدهای جدی برایشان داشته باشد. روایت پرتنش و مهیج با شتابی افزاینده تا پایان پیش می‌رود. فیلم طولانی است، اما من اصلاً متوجه گذر دو ساعت نشدم؛ داستان جذاب تا آخر نگاه مرا به صفحه چسبانده بود. همان‌طور که می‌دانیم، اسکار در سال‌های اخیر بارها از به‌رسمیت شناختن بهترین اجراها کوتاهی کرده—و در مورد اجرای برد هم همین اتفاق افتاد. قبل از دیدنِ فیلم فکر می‌کردم اثری دیگر مرتبط با جنگ جهانی دوم و احتمالاً برگرفته از واقعیت است، اما این‌گونه نبود؛ داستان در بستر همان جنگ شکل می‌گیرد اما جوهره‌اش یک فیلم جاسوسی است و بیش از هر چیز روابط شخصی و تأثیرِ حرفهٔ هرکس بر دیگری را نشان می‌دهد. به‌نظرم این فیلم شدیداً دست‌کم گرفته شده و نظرات برخی منتقدان کاملاً اشتباه بود. قطعاً پیشنهادش می‌کنم. امتیاز: 9/10 *** ماریون کوتیار—بازیگری از آن دسته‌ای که می‌فهمی قبلاً او را دیده‌ای اما دقیقاً به‌یاد نمی‌آوری کِی—در این فیلم چنان طبیعی به‌نظر می‌رسد که انگار واقعاً متعلق به «نسل بزرگ» است؛ او بازیگری است که می‌تواند خود را با هر نقش تطبیق دهد. او در زمان و فضا به‌خوبی می‌نشیند. متأسفانه، پیت در مقایسه با فیلم‌های دیگر جنگ جهانی‌اش کمی کمتر از دورانِ آن زمان به‌نظر می‌رسد؛ احتمالاً تهیه‌کنندگان برای جذب مخاطب، روی نام او حساب کرده‌اند. در هر صورت، فیلمی پرکشش و احساسی است که می‌تواند جزو بهترین‌های ژانر جاسوسی شود. لحن فیلم آرام و کم‌سر و صداست؛ صحنه‌های اکشن و خشونتْ کم‌رنگ شده‌اند و فیلم از فضای نمایش‌محورِ جیمز باند فاصله می‌گیرد و تبدیل به یک تریلر جاسوسیِ صریح و جدی می‌شود. به عبارت دیگر، چنین فیلم‌های زیرپوستی و مستقیم این روزها کمتر ساخته می‌شوند؛ این فیلم بیشتر حول شخصیت‌ها، فیلمنامه و بازی‌هاست تا جلوه‌های ویژه، و به‌خاطر همین هم به‌راحتی از نظر احساسی با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند—هرچند سرعت روایت گاهی کمی بیشتر از میل من است. در مجموع، در دورانی که مارول و افکت‌های غلوشده رونق دارند، این فیلم مانند نسیمی تازه است و در نهایت از نظرِ صرفِ احساس، جواب می‌دهد. بهتر از این به ندرت می‌توان یافت.