فیلم Giant 1956

این فیلم در اصل سه داستان است که جورج استیونس آنها را در قالب یک ملودرام خانوادگی طولانی به هم پیوسته است. همه چیز وقتی شروع می‌شود که «بیک» (راک هادسن) از مزرعه عظیمش در تگزاس برای خرید اسب نزد «دکتر لینتون» (پل فیکس) می‌رود. اولین چیزی که می‌بیند نه اسب سیاه زیبا، بلکه دختر او «لزلی» (الیزابت تیلور) است که سوار بر اسب درمی‌آید....

این فیلم در اصل سه داستان است که جورج استیونس آنها را در قالب یک ملودرام خانوادگی طولانی به هم پیوسته است. همه چیز وقتی شروع می‌شود که «بیک» (راک هادسن) از مزرعه عظیمش در تگزاس برای خرید اسب نزد «دکتر لینتون» (پل فیکس) می‌رود. اولین چیزی که می‌بیند نه اسب سیاه زیبا، بلکه دختر او «لزلی» (الیزابت تیلور) است که سوار بر اسب درمی‌آید. بعد از آغاز نسبتاً سرد، او به خانه بیک می‌آید و به‌عنوان همسرش باید در زندگی‌ای جا بیفتد که در آن از زنان انتظار می‌رود فرزند بیاورند و زندگی‌ای تا حدی تشریفاتی داشته باشند. واضح است که لزلی با چنین نقش و وضعیتی کنار نمی‌آید و بخش بعدی فیلم تلاش‌های او برای یافتن هدف و معنا در زندگی را دنبال می‌کند. «جت رینک» (جیمز دین) از کارکنان و همه‌کاره‌های مزرعه است؛ بیک او را دوست ندارد اما تا حدی توسط خواهرش «لوز» (مرسدس مک‌کمبریج) حمایت می‌شود. با وقوع تراژدی، جت ارث‌برنده قطعه‌زمینی کوچک می‌شود که سریع در آن نفت پیدا می‌کند. این اتفاق دینامیک روابط را تغییر می‌دهد و با آغاز جنگ جهانی دوم، زندگی سنتی همه شخصیت‌ها به شدت دستخوش دگرگونی می‌شود. یک سوم پایانی احتمالاً قوی‌ترین پیام فیلم را دارد: کسانی که در جنگ با هم جنگیدند، فارغ از نژاد یا مذهب، حالا پیروزمندانه به خانه بازگشته‌اند اما از آنها انتظار می‌رود به طبقه اجتماعی قبلی‌شان برگردند — استیونس از مجموعه‌ای از شخصیت‌های جدید، از جمله پسر آنها (دنیس هاپر) و حضور کوتاهِ سال مینو، برای نشان دادن ریاکاری و استانداردهای دوگانه استفاده می‌کند. به نظر من این بخش پایانی در عین اینکه پیام قوی‌ای دارد، ضعیف‌ترین قسمت داستان هم هست؛ شاید چون بعد از دو ساعت نوعی احساس خستگی پدید می‌آید، یا پرداخت به شخصیت جیمز دین کمی سطحی است. الیزابت تیلور که در کل بر فیلم تسلط دارد، در این بخش تا حدی کنار گذاشته می‌شود چون اختلافات خانوادگی و تأثیرات مصرف الکل بیش از پیش بر قصه غالب می‌شود. راک هادسن شاید قوی‌ترین بازیگر نقش‌پرداز نباشد، اما به تدریج نجابتی به شخصیتش می‌بخشد و گاهی جرقه‌هایی از شیمی میان دو نقش اصلی دیده می‌شود؛ دو شخصیت که با وجود همه مشکلات، واقعاً یکدیگر را دوست دارند. این اثر قطعاً یک تکه سینمایی باشکوه با عکاسی‌های تماشایی است. گریم تا حدودی روند پیر شدن شخصیت‌ها را قابل‌قبول نشان می‌دهد و دیمیتری تیومکین به‌طرزی خلاقانه موسیقی متن را از سبک اولیه وسترن به فضایی مدرن‌تر تطبیق می‌دهد. برای بهره‌بردن کامل از اجراها، دیدن فیلم روی پرده بزرگ و در شرایط راحت توصیه می‌شود، اما در هر صورت ارزش دیدن را دارد.