انیمیشن Inside Out 2015

این شگفت‌انگیزترین فیلمی است که تا به حال دیده‌ام. یک فیلم برجسته دیگر از پیکسار. قصه به‌طرز پیچیده‌ای روایت می‌شود و به شکلی استادانه ساختار یافته تا به‌خوبی نشان دهد ذهن چگونه کار می‌کند و احساساتی مثل غم چقدر برای زندگی سالم اهمیت دارند. دیدن آن ضروری است. داستانی عمیقاً تأثیرگذار: «درون‌به‌درون» درون ذهن دخترکی جوان به نام رایلی رخ می‌دهد، در زمانی که او با دشواری‌های...

این شگفت‌انگیزترین فیلمی است که تا به حال دیده‌ام. یک فیلم برجسته دیگر از پیکسار. قصه به‌طرز پیچیده‌ای روایت می‌شود و به شکلی استادانه ساختار یافته تا به‌خوبی نشان دهد ذهن چگونه کار می‌کند و احساساتی مثل غم چقدر برای زندگی سالم اهمیت دارند. دیدن آن ضروری است. داستانی عمیقاً تأثیرگذار: «درون‌به‌درون» درون ذهن دخترکی جوان به نام رایلی رخ می‌دهد، در زمانی که او با دشواری‌های نسبتاً طبیعی رشد و مهاجرت دست و پنجه نرم می‌کند. در ذهن او پنج احساس وجود دارند که هر کدام دیدگاه متفاوتی نسبت به زندگی دارند: شادی، غم، خشم، ترس و انزجار. شادی مسئول حفظ رضایت رایلی است و با دیگر احساسات همکاری (یا تلاش برای همکاری) می‌کند تا از آسیب زدن رایلی جلوگیری کنند. آن‌ها در ستاد مرکزی—یعنی سر رایلی—زندگی می‌کنند و مراقب خاطرات او هستند. پس از یازده سال خوشی، خانواده رایلی مجبور می‌شوند از مینِسوتا نقل مکان کنند و او از دوستان و تیم هاکی‌اش جدا شده و به یک خانه سرد و دلگیر در سن‌فرانسیسکو منتقل می‌شود. اوضاع وقتی آشفته‌تر می‌شود که شادی و غم به‌طور ناگهانی از بقیه جدا می‌شوند و خاطرات مرکزی رایلی که او را شکل می‌دهند، همراه خود می‌برند. یکی‌یکی جزایر شخصیت فرو می‌ریزند و بقیه در ستاد مرکزی با نگرانی شاهدند؛ چون شادی نیست تا اوضاع را کنترل کند. فیلم به‌خوبی سختی‌های رشد را به تصویر می‌کشد و در نهایت هر مشکل را با راه‌حلی دلخراش اما درست مواجه می‌کند. پیکسار باز هم با الهام‌بخشی، خانواده و دوستی سنت خود را ادامه می‌دهد؛ فیلمی کمتر از دو ساعت که دیدنش واجب است. فکر می‌کنم این یکی از بهترین انیمیشن‌های سینمایی است که دیده‌ام، شاید حتی بهترین. شروع آن بسیار خلاقانه و پررنگ‌وقرمز است و پیامش تا عمق دل می‌تواند پیش برود. این فیلم برای تماشای خانوادگی در هر سنی مناسب است: بچه‌های بزرگ‌تر می‌توانند مسائل عمیق‌تری درباره خشم و غم و نحوه مواجهه با آن‌ها را درک کنند؛ با بچه‌های کوچک‌تر می‌شود بار اول صرفاً از داستان لذت برد و درس‌های زندگی را برای دفعات بعد کنار گذاشت. در کنار این‌ها، فیلم برای بزرگسالانی که به دنبال آرامش در زمان‌های استرس یا نگرانی‌اند نیز دلنشین است. داستانی شیرین. «درون‌به‌درون» نود و پنج دقیقه سرگرم‌کننده و دلگرم‌کننده ارائه می‌دهد. نحوه کارکرد شخصیت‌ها و ساخت دنیای درون‌شان از نظر مفهومی بسیار خوب است، هرچند از نظر بصری بعضی جاها برایم کمی ساده به‌نظر می‌رسد. بازیگران صداپیشگی به‌ویژه فیلیس اسمیت در نقش غم برجسته‌اند؛ اما امی پولر (شادی) و لوییس بلک (خشم) هم عملکرد قابل قبولی دارند. پیام فیلم خوب است، فقط به نظرم کمی کمبود چیزیِ اضافی دارد؛ با این حال از تماشایش لذت بردم. تماشای بسیار خوب؛ حتماً دوباره می‌بینم و توصیه می‌کنم. این داستان کوچک و دوست‌داشتنی، ساخت جهان و کاوش ذهن انسان را از منظر دختری نوجوان نشان می‌دهد که از تغییرات زیاد در زندگی‌اش می‌ترسد. تضاد بین مبارزه درونی و واکنش بیرونی به مشکلات، این فیلم را متمایز می‌کند. مخاطب واقعاً به سفری درون ذهن برده می‌شود و داستان علاوه بر سرگرمی، توانایی پرداختن به مفاهیم فلسفی جدی را دارد. این فیلم ممکن است شما را بخنداند، به گریه بیاندازد یا هر دو کار را انجام دهد. فیلمی بسیار خوش‌ذوق است. رایلی دختری دوست‌داشتنی است که همراه والدینش در مینِسوتا زندگی می‌کند، هاکی بازی می‌کند و دوستان زیادی دارد؛ اما وقتی والدینش تصمیم می‌گیرند به یک خانه نسبتا ملال‌آور در سان‌فرانسیسکو نقل مکان کنند، تنش‌ها آغاز می‌شود—به‌خصوص وقتی اثاثیه‌شان گم می‌شود. درون سر رایلی احساساتی را می‌بینیم—شادی، ترس، خشم، انزجار و غم—که در این دوران شلوغ برای کنترل شخصیت او رقابت می‌کنند. شادی در مدیریت اوضاع مهارت دارد، اما پس از یک مداخله ناخواسته از سوی غم، شادی و غم از اتاق کنترل بیرون رانده می‌شوند و باید از اعماق خاطرات به خانه برگردند قبل از اینکه آنچه باقی مانده باعث فروپاشی شخصیت رایلی شود. انگار درون هر کس هیئت‌داوری‌ای وجود دارد که تصمیم می‌گیرد کدام ویژگی‌ها باید غالب باشند—و فیلم نشان می‌دهد هیچ یک از این احساسات نمی‌تواند تنها وجود داشته باشد؛ باید خوب و بد را با هم پذیرفت. انیمیشن سرگرم‌کننده است، طنزی بین مطالب تفکربرانگیز وجود دارد و دوست دوران کودکی رایلی—بینگ‌بونگ—نقشی دارد که با رشد او کم‌رنگ می‌شود. پایانی که داشت را دوست داشتم. ایده فیلم بسیار جالب است؛ هرچند نقش غم گاهی آزاردهنده می‌شود. در کل فیلم نسبتاً قابل قبول و مناسب تماشای خانوادگی است. فیلمی مفرح؛ نه بهترین اما قطعا تماشای بدی نیست. «درون‌به‌درون» یکی از احساسی‌ترین آثار پیکسار است. نحوه پرداختن به دشواری جابه‌جایی و احساس شدید دلتنگی هم‌زمان غم‌انگیز و هم همدلانه است. انیمیشن رنگارنگ، خنده‌های فراوان و جمع بازیگران شاد (به‌ویژه امی پولر در نقش شادی) از ویژگی‌های برجسته‌اند. بی‌تردید یکی از شگفت‌انگیزترین انیمیشن‌هایی است که دیده‌ام و موفقیتی دیگر برای پیکسار.