فیلم The Incredible Hulk 2008

یک نقد بلند که نخستین‌بار در ۲۰۱۱ منتشر شد: با نام‌گذاری به‌عنوان یک «ری‑کوئل»، فیلم The Incredible Hulk ابتدا در ۲۰۰۸ اکران شد و من اینجا آن را در چارچوب فیلم‌های مارول که این روزها می‌گذرانم بررسی می‌کنم. همیشه دوست دارم فیلم‌ها را جداگانه مورد توجه قرار دهم، اما با بزرگ شدن دنیای سینمایی مارول این کار دشوار شده است. پس اگر درباره‌ی فیلم‌ها در نسبت با...

یک نقد بلند که نخستین‌بار در ۲۰۱۱ منتشر شد: با نام‌گذاری به‌عنوان یک «ری‑کوئل»، فیلم The Incredible Hulk ابتدا در ۲۰۰۸ اکران شد و من اینجا آن را در چارچوب فیلم‌های مارول که این روزها می‌گذرانم بررسی می‌کنم. همیشه دوست دارم فیلم‌ها را جداگانه مورد توجه قرار دهم، اما با بزرگ شدن دنیای سینمایی مارول این کار دشوار شده است. پس اگر درباره‌ی فیلم‌ها در نسبت با دنباله‌ها، بازسازی‌ها، پیش‌درآمدها، اسپین‌آف‌ها یا پارودی‌ها نظر بدهم، بدانید که نمره‌ی نهایی من از ده همیشه صرفاً بر اساس شایستگی‌های آن فیلم است — یا فقدانِ آن‌ها. دیدن ادوارد نورتون به‌عنوان بروس بنر لاغر و نحیف، در حالی که قرار است به هالک عظیم‌الجثه و عضلانی تبدیل شود، کمی عجیب به‌نظر می‌رسد، اما برای من کاملاً جواب می‌دهد. نکته‌ی جالب این است که نورتون در نگارش فیلمنامه هم سهیم بوده، و شاید همین موضوع در حذف او از نقش بنر در فیلم‌های بعدی نقش داشته باشد — نه به‌خاطر بد بودن فیلمنامه، بلکه به‌طور کلی تولیدات سینمایی معمولاً دوست ندارند بازیگران وسط کار بیش از حد در کارها دخالت کنند. هرچند این نوع رفتار از نورتون قبلاً هم دیده شده است. تیم راث که اغلب کمتر قدردانی شده، هم عملکرد بسیار خوبی دارد و نقش امیل بلونسکی/ابومینیشن از نکات برجسته‌ی فیلم است. نکته‌ی جالب: او نسبت فامیلی با الی راث ندارد. در نهایت، The Incredible Hulk فیلمِ قابل‌قبولی است، اما نمی‌تواند با نویسندگی و پردازش شخصیتیِ برترِ فیلم‌هایی مثل ثور و آیرون‌من رقابت کند. لیو تایلر به‌عنوان معشوقه‌ی داستان، بتی راس، حضور چندان چشمگیری ندارد و ویلیام هرت در نقش ژنرال تاندربولت راس تا حد زیادی آزاردهنده است — هرچند دیدنش شبیه نسخه‌ی کمیک کتابی که از آن اقتباس شده جالب است. این‌که با قصه‌ای نو از نوع دکتر جکیل و آقای هاید روبه‌رو هستیم و پشتوانه‌ای از موفقیت فرنچایز داریم، شاید فکر کنید نویسندگی شخصیت‌های قوی آسان خواهد بود، اما چنین نیست. هرچند سکانس‌های اکشن جذاب‌اند و مبارزات شاید از بهترین‌هایی باشند که مارول ارائه کرده، این‌ها برای رساندن فیلم به سطح سه فیلم برتر کافی نیستند. فیلم از ظرافتی که انتظارش می‌رفت محروم است؛ هرچند فیلم به‌عنوان یک فیلم هیولایی خوب کار می‌کند، شاید بهتر بود یک داستان مستقلِ پیدایشِ قهرمان عرضه می‌شد تا این شبه‌دنباله‌ی پر از CGI نسبت بهِ نسخه‌ی ۲۰۰۳ که از آن بازآغاز شده. ۶۶٪ --- این فیلم فقط در جنبه‌ی سرگرم‌کننده‌ی «بزن‌بزن» نسبت به ورژنِ انگ لی بهتر است. اما این‌که کل فیلم عملاً یک سکانسِ مبارزه‌ی طولانی است، برای ما که از وجوه تاریک و احساسی داستان هالک لذت می‌بریم ناامیدکننده است. من از این فیلم به‌عنوان یک سرگرمی سبک و خوش‌ساخت لذت بردم، ولی گمان نمی‌کنم حتی مارول استودیو هم توانسته باشد نسخه‌ی قاطع هالک را روی پرده بیاورد. --- بسیار خوش‌تماشاتر از فیلم ۲۰۰۳ است که این نسخه‌ی ۲۰۰۸ بازآغازش بود. این نکته مثبتی است. درباره‌ی جایگاهش در دنیای سینمایی مارول، اگرچه هنوز قابل‌قبول است، اما کمی ضعیف‌تر عمل می‌کند — حداقل از دید من. The Incredible Hulk بیش‌تر فراموش‌شدنی است تا به‌یادماندنی، اما نگفته نیست که تماشای آن زمانِ خوبی برایم بود. تنها پایان‌بندی بود که کشدار به‌نظر می‌رسید، هرچند حتی آن هم لحظات مثبتی داشت. بیش‌تر از همه اجرای ادوارد نورتون را دوست داشتم، خصوصاً در بخش‌های اوایل که در آمریکای جنوبی اتفاق می‌افتد. تیم راث هم خوب است، هرچند برخی صحنه‌های او کمی مرا آزار داد — شاید بیش‌تر به خاطر نحوه‌ی استفاده‌ی فیلم از او باشد تا بازی خودِ راث. چند بازیگر دیگر هم هستند، اما این دو بیش‌تر جلب توجه می‌کنند. منتظرِ بیش‌تر بودم، اما به‌اندازه‌ی کافی در فیلم هست که به آن نمره بدهم. --- بمب گاما کارش را کرده و بنر (ادوارد نورتون) باید راهی پیدا کند تا نیروهای جدید و پرقدرتش را کنترل کند — لابد در شلوارهایش مقدار قابل‌توجهی لایکرا به‌کار رفته! او برای یافتن درمان و در حال فرار از دست ژنرال راس (ویلیام هرت) سر از خانه‌ی دخترِ او — و نامزد سابقش — بتی (لیو تایلر) درمی‌آورد تا به او کمک کند. راس آدمی نیست که راحت تسلیم شود و به همین خاطر از ماشینِ آدم‌کِشِ بریتانیایی، بلونسکی (تیم راث)، کمک می‌گیرد. خسته از همواره بازنده بودن در نبردها، بلونسکی تصمیم می‌گیرد خودش هم راهی برای جهش پیدا کند — و این زمینه‌ساز نبردی تمام‌عیار بین دو نیروی عظیمِ قدرت و مشکلات پوستی فاجعه‌بار می‌شود. فیلم تماشاگرپسند است، اما من همیشه داستان‌های هالک را از میان شخصیت‌های کمیک کسل‌کننده می‌یافتم. نورتون در این نقش به‌خوبی وارد فضا می‌شود، و راث هم قابل‌اعتماد است، اما ویلیام هرت و لیو تایلر عمق چندانی به این فانتزی نسبتاً تشکیلاتی اضافه نمی‌کنند. جلوه‌های بصری کارا هستند و آتش‌بازی‌ها هم به‌جا، اما مجموع این بخش‌ها در انتها چیز زیادی را جمع نمی‌کنند. قطعاً پیروزی برای بخش گریم است، اما چیز بیشتری نیست. --- همه چیز سبز بود و هیچ‌کس شخصیت نداشت. --- با وجود این‌که یکی از کم‌توجه‌شده‌ترین آثار دنیای سینمایی مارول است، The Incredible Hulk آن فاجعه‌ای نیست که بسیاری به یاد دارند. بدیهی است که کلیشه‌ای و فرمولی است و شخصیت یا عمق روایی لازم برای برجسته شدن را ندارد — و جایگاهش در MCU با بازگزینی بازیگر نقش اصلی، ناپدید شدن شخصیت‌های کلیدی و تغییر لحنِ بعدی فرنچایز کم‌رنگ‌تر شده. اما اگر آن را به‌عنوان یک فیلم مستقل هالک ببینیم، چیزی در جنبش زمینی و انرژی خام آن قابل تحسین است. جلوه‌های بصری هنوز به‌طور نسبتاً خوبی پابرجا مانده‌اند، به‌ویژه در مقایسه با نسخه‌های بعدی و شادتر شخصیت. هالک این‌جا مانند نیرویی غیرقابل‌پیش‌بینی و مخرب است — چیزی که باید از آن ترسید، نه تشویقش کرد — و همین حس خطر واقعاً به سکانس‌های معدود اما تأثیرگذار تنش می‌بخشد. ادوارد نورتون مناسبِ این نسخه‌ی درون‌نگر و جدی‌تر بروس بنر است، هرچند قابل فهم است چرا در نهایت لهجه‌ی سبک‌تر مارک رافلو انتخاب شد. لیو تایلر و ویلیام هرت هم با اقتدار در نقش‌هایشان حضور دارند و تیم راث نقطه‌ی اوجِ فیلم به‌عنوان امیل بلونسکی است که شدت را به فیلم تزریق می‌کند. متأسفانه فیلم از نظر پرداخت شخصیت‌ها نازک و لحنش نامتوازن است — که نمونه‌اش استرنز کارتونیِ تیم بلیک نلسون است که انگار از دنیایی کاملاً متفاوت آمده. هرچند در بستر کلی MCU وزن زیادی ندارد، The Incredible Hulk بازگشتی نسبتاً جذاب به زمانی ارائه می‌دهد که فرنچایز هنوز دقیقاً نمی‌دانست چه می‌خواهد باشد… و به‌خاطرِ همین، تا حدی تازه و دلپذیر است. اما نه آن‌قدر که من از آن واقعاً لذتِ زیادی ببرم. امتیاز: C+