فیلم Little Wing 2016

وقتی یکی از والدین در انجام وظایفش کوتاهی می‌کند، کودک به والد دیگر نیاز دارد. این دومین فیلم فنلاندی‌ای است که در یک هفته دیدم. «اُلی مکی» یک بیوپیک ورزشی بود، اما این فیلم در ژانر درام داستانی ساده‌ای قرار دارد. تیم سازنده کاملاً زنانه است و تماشای فیلم در حوالی روز زن، حالت خاصی به آن می‌بخشد. داستان چندان بدیع یا تأثیرگذار نیست، اما در...

وقتی یکی از والدین در انجام وظایفش کوتاهی می‌کند، کودک به والد دیگر نیاز دارد. این دومین فیلم فنلاندی‌ای است که در یک هفته دیدم. «اُلی مکی» یک بیوپیک ورزشی بود، اما این فیلم در ژانر درام داستانی ساده‌ای قرار دارد. تیم سازنده کاملاً زنانه است و تماشای فیلم در حوالی روز زن، حالت خاصی به آن می‌بخشد. داستان چندان بدیع یا تأثیرگذار نیست، اما در کل فیلمی نسبتاً قابل‌قبول و خوش‌ساخت است. موضوع فیلم دربارهٔ ورود به بلوغ است و روایت‌گر زندگی وارپو است که تازه دوازده‌ساله شده. او با مادری زندگی می‌کند که شخصیتاً نابالغ و کودک‌مآب است؛ نه به‌معنای بد بودن، بلکه مادری که دنیا را پیچیده و پر از مشکلات می‌بیند و مثل یک پیش‌نوجوان حتی از مسائل کوچک زیاد شکایت می‌کند. با توجه به اینکه وارپو سریع بزرگ می‌شود، فکر می‌کند مادری که دارد از پس مراقبت و تربیت او برنمی‌آید؛ بنابراین به‌دنبال پدری می‌گردد که هرگز او را ندیده است. ماجرای کوچک جست‌وجو برای پدر، مشکلاتی که حول آن شکل می‌گیرد و نحوهٔ غلبهٔ او بر این مسائل و بازگرداندن زندگی‌اش به مسیر درست، بخش‌های باقیماندهٔ داستان را تشکیل می‌دهند. هرکسی که فیلم زیاد دیده باشد احتمالاً این اثر را فیلمی معمولی خواهد دانست. با این حال نمی‌توان گفت تلاش سازندگان بد بوده است. در بعضی بخش‌ها پیشرفت داستان آن‌گونه که انتظار دارید رخ نمی‌دهد؛ نویسندگی منظم و حساب‌شده است، اگرچه گاهی کند می‌شود، اما این کندی آزاردهنده نیست. کل داستان از منظر یک نوجوان روایت می‌شود، اما از نظر محتوایی بلوغ قابل‌توجهی دارد؛ مثل تصمیم دشوار وارپو برای رفتن به سراغ پدر که تلاشی است برای پاک‌سازی شک‌ و تردیدها. آنچه او کشف می‌کند چندان غافل‌گیرکننده نیست؛ زندگی او تا کنون همین‌طور بوده و بیشتر با مادرش سپری شده، پس کشف حقیقت دربارهٔ پدر برایش اهمیت ویژه‌ای دارد. «او از ابتدا مهربان و دانا بود. حالا یا در جایی در حال جان کندن است یا رنج می‌کشد، و همه‌اش تقصیر من است که این‌قدر ناتوان بوده‌ام.» (خطی که در فیلم بیان می‌شود و نشان‌دهندهٔ احساس گناه و خودسرزنشی شخصیت است.) فکر نمی‌کنم فیلم می‌توانست بسیار بهتر باشد؛ چون پیامش به‌خوبی منتقل می‌شود و تغییر در آن چیزی جز خلق یک فیلم متفاوت نبود. مخصوصاً زمانی که دختری درمی‌یابد والدینش واقعاً چه کسانی‌اند و چه ظرفیت‌هایی دارند، زندگی او عملاً از همان سنین آغاز بلوغ و بزرگسالی را نشان می‌دهد. بازیگران انتخاب بسیار مناسبی دارند؛ سه نفر اصلی حکم یک خانوادهٔ واقعی را داشتند و همه‌چیز بدون جنجال و اغراق پیش رفت. راز پدر پس از چند پیچ دراماتیک فاش می‌شود، اما همه‌چیز در محدودهٔ معقول باقی می‌ماند. بسیاری از تماشاگران انتظار دارند مهارت رانندگی وارپو بخشی از تحول داستان باشد، اما آنچه می‌بینیم برخلاف انتظار است. بازیگر نقش وارپو فوق‌العاده است و به نظرم آیندهٔ خوبی در بازیگری خواهد داشت. کلیشه‌ها مورد سوءاستفاده قرار نگرفته‌اند و بیشتر برای شکل‌دهی روایت در لحظات انحراف به‌کار رفته‌اند. هرگاه روایت به بن‌بست می‌رسد، رویدادهای بعدی به‌سرعت مسیر تازه‌ای باز می‌کنند و تحولات جدیدی پدید می‌آورند؛ این خصوصاً در دو مقطع بارز است: پس از یافتن پدر و سپس پس از شناخت هویت واقعی او. در آن نقطه روایت تقریباً به پایان رسیده و تنها چند توضیح جزئی برای پایان‌بندی ارائه می‌شود. پایان‌بندی خوب است و فیلم در مجموع لذت‌بخش است. به‌نظر من این فیلم برای همه مناسب نیست؛ بیشتر برای کسانی است که با علاقه و اشتیاق فیلم می‌بینند تا تماشاگرانی که بدون انگیزه خاصی سراغش می‌آیند. به‌عبارت ساده، مناسب دوستداران سینما و مخاطب خانوادگی است. با اینکه نکات مثبت زیادی ذکر کردم، توصیهٔ قاطعانهٔ خیلی بالا ندارم؛ به‌صورت نیمه‌قاطع آن را پیشنهاد می‌کنم. امتیاز: 7/10